ارتباطات بین المللی

دانلود پایان نامه

این پژوهش دارای یک مقدمه و مبانی نظری و چهارفصل و یک نتیجه گیری نهایی می باشد:
فصل اول: بررسی پیشینه مناسبات ایران واسرائیل.
فصل دوم: بررسی سیاست های منطقه ای اسرائیل قبل از دولت نهم.
فصل سوم: بررسی راهبردهای سیاست خارجی دولت نهم در قبال اسرائیل.
فصل چهارم: بررسی سیاست های منطقه ای اسرائیل بعد از دولت نهم.
فصل اول:
کلیات (مبانی نظری – مفاهیم)
پیشگفتار:
در این فصل ابتدا به بررسی برخی از مهم ترین نظریه های مطرح شده در عرصه روابط بین الملل همچون آرمان گرایی، واقع گرایی و سازنده گرایی می پردازیم و سعی می کنیم نوع نگرش این نظریه ها به عرصه روابط بین الملل را مورد کنکاش قرار دهیم و در حد امکان به مقایسه آن ها نیز می پردازیم. سپس به بررسی ادبیات موجود در عرصه ی سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران پرداخته می شود تا از این طریق و با توجه به نظریه های روابط بین الملل بتوان به رویکرد مناسبی برای تحلیل سیاست خارجی ایران در دولت نهم دست یافت. همچنین مفاهیمی چون نظام بین الملل، سیاست خارجی، استراتژی، منافع ملی، صهیونیسم، خاورمیانه بزرگ تر و موازنه منطقه ای قدرت نیز تعریف و بررسی خواهد شد.
چهار چوب نظری:
سیاست خارجی مهمترین وجه زندگی اجتماعی- سیاسی ملت ها و کشورها به شمار می رود زیرا بقا و حیات آن ها به سیاست خارجی بستگی دارد. از این رو تلاش برای درک و فهم ماهیت و رفتار سیاست خارجی کشورها یکی از دغدغه های فکری و ذهنی محافل علمی و دانشگاهی است، به گونه ای که حوزه مطالعاتی تحلیل سیاست خارجی جهت پاسخگویی به این کنجکاوی و دل نگرانی تأسیس و توسعه یافته است.
تحول و تکامل این رشته، مطالعات گسترده و رویکردهای نظری متنوع و متعددی را در متن و بطن خود پرورده و پرداخته است. هدف و مقصد همه تلاش های فکری و کنکاش های معرفتی، واکاوی ماهیت و واگویی رفتار کشورها در عرصه ی بین الملل است.
با توجه به گسترش روز افزون ارتباطات بین المللی و اهمیت فزاینده روابط خارجی کشورها، حوزه ی فعالیت و قلمرو سیاست خارجی آنچنان توسعه یافته است، که ضرورت دارد ابتدا تعریف روشن و مناسبی از آن داشته باشیم و حد و مرز آن را مشخص کنیم. سیاست خارجی عبارت است از «مجموعه خط مشی ها، تدابیر، روش ها و انتخاب مواضعی است که یک دولت در برخورد با امور و مسایل خارجی در چارچوب اهداف کلی حاکم بر نظام سیاسی اعمال می نماید.»
در مورد چگونگی سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران اندیشمندان و اساتید فراوانی در داخل و خارج از کشور به قلم فرسایی پرداخته و هر کدام با توجه به اصول و مفروضه های خود سعی در انتخاب رویکرد نظری مناسب در مطالعه سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران داشته اند.
درباره ی وجود رابطه بین تحلیل سیاست خارجی و نظریه ی روابط بین الملل عقاید متفاوتی وجود دارد عده ای معتقدند که تحلیل سیاست خارجی و روابط بین الملل کاملاً از یکدیگر مستقل هستند و برخی دیگر بر این عقیده اند که این دو حوزه ی نظری مکمل یکدیگرند، و دسته ای دیگر بر این عقیده پای می فشارند که می توان بین نظریه های سیاست بین الملل و نظریه های سیاست خارجی نوعی رابطه تحلیلی برقرار کرد.
شایان ذکر است که در بررسی علمی روابط بین الملل با مشکلات ذیل روبه رو خواهیم بود:
«1- ناهمگونی جامعه بین الملل 2- تعدد متغیرها 3- وجود بازیگران غیرحکومتی 4- دگرگونی در شرایط و مقتضیات بین المللی 5 – کمیت ناپذیری عوامل کیفی 6- در اختیار نداشتن اطلاعات محرمانه»
برای فهم و تحلیل سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در چارچوب رویکردهای نظری مبتنی بر نظریه های روابط بین الملل، لازم است نسبت به آن ها آگاهی کاملی کسب کنیم. به همین دلیل ابتدا به بررسی سه پارادایم مهم واقع گرایی، آرمان گرایی و سازه انگاری که در مورد روابط منازعه آمیز یا همکاری جویانه کشورها با یکدیگر در روابط بین الملل مطرح است می پردازیم و سعی می کنیم که بتوانیم از این طریق به چارچوب نظری خود در این پژوهش برسیم.
آرمان گرایی :
یکی از نظریه های مطرح در عرصه روابط بین الملل آرمان گرایی می باشد، هر چند این نظریه در نیمه ی اول قرن بیستم بر سیاست بین المللی سایه افکند، ولی ریشه های این تفکر را باید در یونان باستان و در بین رواقیون جستجو کرد. این شیوه تفکر سپس با آموزه های دین مسیح عجین گردید که اوج آن را در کتاب “طرح صلح ابدی” سن پی یر شاهد هستیم؛ آرمان گرایی در قرن هجدهم میلادی تحت تاثیر نظرات فیلسوف معروف، ایمانوئل کانت، رنگ و بوی فلسفی به خود می گیرد و در ادامه، این خوش بینی کانتی از طریق لیبرالیسم قرن نوزدهم میلادی به ایده آلیسم ویلسونی منجر می شود.
آرمان گرایان سعی در گسترش این عقیده دارند که اصولاً انسان توانایی یادگیری دارد و انسان ذاتاً شرور نیست و با تربیت درست و صحیح می توان آدمی را به مسیر درست هدایت کرد. در تفکر آرمان گرایان انسان بر اساس ذات خود نیک سرشت و خیرخواه است و اگر در یک محیط سالم و بدون تنش پرورش یابد، هیچ گاه به سوی خون ریزی و جنگ روی نخواهد آورد. آرمان گرایان معتقد هستند که اساساً خشونت و جنگ در ساخت جامعه ی داخلی و واحدی سیاسی به نام دولت به وجود می آید. در اندیشه ی آرمان گرایان، سیاست خارجی باید بر اصول و هنجارهای ارزشی و اخلاقی و حقوقی بنا شود و می توان گفت سیاست خارجی در تفکر آرمان گرایان به نوعی تجویزی و سیاست گذارانه است. چراکه آرمان گرایان معتقدند سیاست خارجی وقتی بر اصول و ارزش های انسانی استوار گردد بسیار مؤثرتر و کارآمدتر خواهد شد؛ زیرا مسلما قدرت اخلاقی- ارزشی از قدرت فیزیکی و خشن کارآمدتر خواهد بود و این استعداد را دارد که استمرار بیشتری داشته باشد. آن ها به این نکته مهم توجه دارند که قدرت اخلاقی- ارزشی به جای به کارگیری زور، متضمن سلطه بر اذهان و افکار انسان ها برای پذیرش اصولی است که باید بر رفتار سیاست خارجی هر کشوری سایه گستر باشد.
در کل می توان اصول و مفروضه های آرمان گرایی را چنین برشمرد:
«1- سرشت و ذات بشر اساساً خوب یا نوع دوستانه است. بنابراین انسان ها قادر به کمک متقابل و همکاری هستند.
2- نگرانی و دلواپسی اساسی بشر برای رفاه دیگران، ترقی و پیشرفت را امکان پذیر می سازد. یعنی این اصل روشنگری در مورد امکان رشد و توسعه تمدن مجدداً مورد تایید قرار می گیرد.

این نوشته در علمی _ آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.