ارتباطات میان فردی

دانلود پایان نامه

مهمترین پرسش پژوهش حاضر عبارت است از اینکه گفتوگوی کندوکاوی یا اندیشمندانه چه مؤلفهها و ساختاری دارد و کارکرد و پیامد آموزش آن چه میتواند باشد؟
1-4-1 پرسشهای فرعی پژوهش
مؤلفهها و ابعاد گفتوگو کندوکاوی چیست؟
در جریان گفتوگوی کندوکاوی چه مهارتها و ویژگیهایی در فرد تقویت می‎شود؟
از نگاه متخصصین تعلیم و تربیت، جامعه شناسی و ارتباطات، آموزش مهارتهای گفتوگویی چه کارکردهایی در بعد فردی و جمعی دارد؟
چه نوع کنشی در روند تعاملات گفتوگویی کلاس «فلسفهبرای‌کودکان» بازتولید می‌شود؟
فصل 2:
مبانی نظری پژوهش
فصل 2:
مبانی نظری پژوهش
گفت‎وگو و ارتباطات میان‌فردی
گفت‌وگو و یادگیری
کنش مبتنی بر تفاهم، محصول گفت‎وگو
پژوهش‌های پیشین
چارچوب مفهومی پژوهش
گفت‎وگو و ارتباطات میان‌فردی
گفت‌وگو و یادگیری
کنش مبتنی بر تفاهم، محصول گفت‎وگو
پژوهش‌های پیشین
چارچوب مفهومی پژوهش
فصل دوم این پژوهش با عنوان ادبیات و مبانی نظری، از چند بخش تشکیل شده است که ارتباط آنها با هم، مدل مفهومی این پژوهش را شکل میدهد. در ابتدای فصل، کلیاتی درباره مفهوم گفتوگو و الزامات آن و نیز نظریات گفتوگویی در حوزه ارتباطات میان فردی ارائه می‌شود. در بخش بعدی، ارتباط میان گفتوگو و یادگیری و نظریات موجود در این حوزه بیان خواهد شد. سپس به «مفهوم کودکی» و جایگاه ویژه این دوران در یادگیری، خواهم پرداخت و پس از آن، مفهوم کنش تفاهمی به عنوان ماحصل گفتوگو مورد بررسی قرار می‌گیرد. در ادامه، تحقیقات پیشین ذکر شده و با جمعبندی آنها، جنبه‌ نوآوری و جدید بودن این پژوهش بیان می‌شود و نهایتاً در چارچوب مفهومی، ارتباط میان ‌بخش‌های مذکور را توضیح خواهم داد.
بخش یکم: گفت‌وگو و ارتباطات میان‌فردی
2-1-1 واکاوی مفهوم «گفتوگو»
گفتوگو در تمام عرصههای فلسفی، اجتماعی و حتی علمی، به عنوان راه کشف و انتقال حقیقت شناخته شده است. علاوه بر شناختی که از بینش حاصل میشود، گفتوگو در مسائل متعلق به فهم نیز، اصلی‌ترین راه به شمار می‎رود. معنا از فهم بر میآید و برای فهم دیگران باید با آنها سخن گفت. (خانیکی، 1387: 8) هر فردی از منظر خاص خود به واقعیت مینگرد و هیچکس نمیتواند بر تمام وجوه حقیقت و واقعیت اشراف پیدا کند؛ بدین روی، تصویری که هرکس از هستی ارائه میدهد بسته به ابزار معرفتی و ادراکی او، وجهی از واقعیت را مینمایاند. به همین دلیل از رهگذر گفت‌و‌گو با دیگران و آشنایی با دیدگاه‎های آنان است که میتوان از بند اندیشههای نارسا و یا نادرست، رهایی و به نکات ارجمندی دست یافت که پیش از این، بر فرد و جمع آشکار نبوده است. محصول یک گفت‎وگوی پرثمر، برخورد دو اندیشه و دیدار دو جان است. این رابطه، تنها مبادله اطلاعات نیست بلکه ارتقای طرفین دیالوگ و ارتقای مخاطبان به سطوح معرفتی جدید، پدیدار شدن منظرهای تازه برای سیر در عرصههای نظر و عمل و همچنین تغییر در واقعیت‌های موجود است. (منصورنژاد،1381: 46)
غرض از گفت‌وگو، آگاهی بدون واسطه و تحریف از حوزه‎های فکری خود و دیگری است و همچنین فهم این مطلب که تصورات ما از واقعیت، با تار و پود قالبها و عادتهای ناشناختهای درهم تنیده شده است. (هارتکه‎مایر،1389: 22)
هریک از ما به وجوه یا جنبههای متفاوت و متمایزی از هر موضوع آگاهی داریم. گفتوگو امکانی است که ما دریافتهای خود درباره موضوعها را با دیگران به اشتراک بگذاریم و از طریق مفاهمه و روشنگری به دریافت و ادراک منسجمتر و متعالیتری برسیم. همین که ما وارد ارتباط گفتوگویانه با دیگران میشویم، در مواجه شدن با نظرات متفاوت و متمایز دیگران، چه بسا نسبت به درستی تام نظرات خود تردید کنیم و به محدودیت این نظرات آگاهی یابیم. این تردید و آگاهی، اتکای قطعی به نظرات و ادراکهای پیشینمان را ناممکن می‎کند؛ پس موضوع گفتوگو تا حدی برایمان به امری ناشناخته تبدیل میشود. گفتوگو حضور در مرز ناشناخته‎هاست. اما بنیان آنچه ما را به حضور در این مرز هدایت میکند، تفاوت و تمایز است. آنچه موجب مفاهمه و روشنگری نیز میشود، تفاوت و تمایز بین آرا و عقاید و نیز تفاوت و تمایز میان ایده ها و معانی است که ما در گفتوگو با یکدیگر به کار میبریم. از این لحاظ، باید تأکید کرد که گفتوگو جز بر زمینه تفاوت و تمایز ناممکن است. لذا تا ما تفاوت و تمایز افکار و عقاید یکدیگر را به رسمیت نشناسیم نمیتوانیم با یکدیگر گفت‎وگو کنیم حتی باید گفت فضای مشترکی که گفتوگو در آن وقوع مییابد از تعامل ایدهها و معانی شکل میگیرد.

این نوشته در علمی _ آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.