اقامه نماز

دانلود پایان نامه

پیامبر مکرم اسلام در بازگشت از حجه الوداع بعد از آنکه به در مکانی به نام غدیر خم به اصحابش دستور توقف دادند اعلام کردند که به کاروانهای رفته خبر داده شود که بازگردند و نیز منتظر بمانند تا کاروانهای که هنوز نرسیده‌اند برسند. بعد از آنکه تمام کاروانها در غدیر خم جمع شدند پیامبر بعد از مقدمه چینی و گواه گرفتن مردم بر نبوت و ولایت خود بر آنان دست علی را بالا گرفت فرمود: «فمن کنت مولاه فعلیّ مولاه؛ هر کس من مولای او هستم، علی مولای اوست» و این سخن را سه بار و به گفته برخی از راویان حدیث، چهار بار تکرار کرد و به دنبال آن سر به سوی آسمان بلند کرده، فرمود: «خداوندا دوستان او را دوست بدار و دشمنان او را دشمن بدار، محبوب بدار آن کس را که او را محبوب دارد و مبغوض بدار آن کس را که او را مبغوض دارد، یارانش را یاری کن، و آنها را که ترک یاری‌اش کنند، از یاری خویش محروم ساز و حق را همراه او بدار و او را از حق جدا مکن»! سپس فرمود: «آگاه باشید، همه حاضران وظیفه دارند این خبر را به غائبان برسانند».
3-2-2-7-3- دلالت حدیث غدیر و ثقلین بر خلاف علی
از نظر امامیه کلمه «مولی» در جمله «من کنت مولاء فعلی مولاء» به معنای صاحب اختیار است و این جمله «نصّ» بر امامت علی می باشد. علمای اهل سنت پس از قبول اصل جریان غدیر و جمله «من کنت مولاه فعلی مولاه» تلاش کرده‌اند کلمه «مولی» را به معنای «دوست و یار و یاور» تفسیر کنند تا دلالت آن را بر امامت و خلافت بلافصل امام علی انکار کنند.
در پاسخ می‌توان گفت: اولاً گرچه یکی از معانی «مولی» دوست و یاور است ولی این کلمه مشترک در بین چند معنا است که حمل آن بر هر یک از معانی مشترک نیاز به قرینه قطعیه دارد تا مراد متکلم مشخص شود؛ مانند کلمه «عین» که در لغت عرب به معنای چشم، جاسوس، چشمه ، طلا و … می‌باشد، اگر چشمه را قصد کرده باشیم باید بگویم «عین جاریه» اگر چشم را قصد کرده باشیم باید بگویم: «عین باکیه». حال آیا پیغمبر اسلام که به تصریح خودشان فصیح ترین سخنور عرب است از این قانون لغوی آگاهی نداشته است؟ و اگر آگاهی داشت آیا در آن جایگاه حساس و سرنوشت ساز، یک لفظ مشترک را بدون قرینه به کار برده است؟ حتماً چنین نیست و پیامبر با قرینه سخن گفته است.این قرائن عبارتند از:
جمله «الست اولی منکم بأنفسکم؟ قالو: بلی» : پیامبر ابتدا اعتراف گرفت که بر آن ها ولایت دارد و تصمیم های او بر تصمیم دیگران مقدم است بنابراین اولی که مشتق از ولیّ است به معنای سرپرستی و ولایت امر است و این، قرینه است بر این که مراد از مولا در جمله «من کنت مولا فعلی مولا»، ولی امر است نه دوست.
مساله دوستی علی با مومنان مطلب مخفی و پنهان و پیچیده‌ای نبود که نیاز به این همه تاکید و بیان و متوقف ساختن آن قافله عظیم در وسط بیابان خشک و سوزان و خطبه خواندن و گرفتن اعترافهای پی در پی از جمعیت داشته باشد. قرآن با صراحت می‌گوید: «مومنان همه برادر یکدیگرند» و در جایی دیگر می فرماید: «مردان مومن و زنان مومنه ولی و یاور یکدیگرند». خلاصه این که اخوت اسلامی و دوستی مسلمانان با یکدیگر از بدیهی ترین مسائل اسلامی است که از آغاز اسلام وجود داشت و پیامبر بارها آن را تبلیغ و بر آن تاکید کردند؛ از طرفی همه مسلمانان با علی دوست بودند چه اینکه اولاً او مسلمان بود و برادر دینی آنها بود و ثانیاً او داماد رسول خدا بود و ثالثاً او در بسیاری از جنگ ها باعث شادی قلوب مسلمانان می‌شد و همین امر باعث گردیده بود که مسلمانان وی را دوست داشته باشند، از طرفی مسأله اخوت مسأله‌ای نبود که با این لحن داغ در آیه بیان شود و پیامبر از افشای آن احساس خطر کند.
بیعت گرفتن و تبریک گفتن پس از سخنان پیامبر بطوری که مراسم بیعت گرفتن تا نیمه‌های شب ادامه داشت. حال سوال این است که آیا از کسی برای دوستی بیعت می‌گیرند؟! این امر نشان می‏دهد که مسأله چیزی جزمسأله نصب خلافت نبوده است که در خور تبریک و تهنیت باشد. در زیر سه نمونه از این تبریک ها را می‌آوریم.
– براء بن عازب پس از نقل جریان غدیر و فرمایش پیامبر نقل می‌کند که: عمر نزد علی() آمد و گفت: «گوارا باد بر تو ای فرزند ابی طالب! صبح کردی و شام کردی در حالی که مولای هر مرد و زن با ایمانی هستی».
– عبدالرؤف مناوی در ذیل حدیث غدیر می‌نویسد: وقتی که پیامبر اکرم در مورد علی فرمود:«من کنت مولاه فهذا علی مولاه» ابوبکر و عمر شنیدند و به علی گفتند. «امسیت یابن ابی طالب مولی کل مؤمن و مؤمنه».
– بسیاری از مفسرین اهل سنت مانند ابوالسعود نقل کرده‌اند که وقتی ماجرای غدیر به گوش حارث بن نعمان رسید، به حضور پیامبر آمد وگفت: ما را به ادای شهادت به یگانگی خداوند و رسالت خودت امر کردی پذیرفتیم و به اقامه نماز و زکات مامور ساختی [انجام دادیم] ولی راضی نشدی تا اینکه پسر عمویت علی را بر ما برتری و فضیلت دادی، آیا خداوند تو را مأمور کرد یا از پیش خودت این کار را انجام دادی؟ پیامبر فرمود: قسم به یگانگی خدا که از طرف خداوند متعال بود. حارث در حالی که از پیامبر روی برگرداند می گفت: خدایا اگر انتخاب علی به امر تو بوده پس سنگی را از آسمان بر ما بفرست، (که ما طاقت دیدن این مسأله را نداریم) پس سنگی از آسمان بر او فرود آمد و او را به هلاکت رساند.
اگر چنانچه مقصود از «مولی» یک دوستی ساده و معمولی بود، چرا حارث بن نعمان نتوانست تحمل کند و از خدای متعال تقاضای عذاب کرد. در صورتی که حارث بارها فضائل دیگر علی را شنید و لب به اعتراض باز نکرد اما این سرپرستی علی بر مسلمانان، آنقدر بر او سنگینی می‌کند که تقاضای عذاب می‌نماید؟ از این قرائن نیز معلوم می‌شود که «مولی» به معنای دوستی و یاور نیست وگرنه چنین حساسیتی در دیگران ایجاد نمی‌کرد.
نتیجه حاصل از مباحث این فصل این شد که اولاً معلوم کردیم که شخص امام باید معصوم باشد و ثانیاً علی بن ابیطالب و به طبع ایشان دیگر ائمه، اوصیای رسول خدا و امامان بر امت پیامبر یکی پس از دیگری بودند، پس علی بن ابیطالب و سایر ائمه همگی از مقام عصمت برخوردار و منصوب از طرف خداوند متعال بودند. ائمه تالی تلو پیامبر و حجت خداوند متعال بر مردم بوده و هستند و از جمیع اختیارات پیامبر و امتیازات ایشان برخوردار بوده و قدرت دخل و تصرف در احکام دین را داشته و بر مردم از خودشان به خودشان اولی تر می‌باشند.
فصل چهارم: شبهات مطرح شده از سوی اشرف الجیزاوی و پاسخ به آنها
استغاثه و توسل به ائمه و قبور ایشان
واسطه بودن ائمه بین خدا و خلق
تحلیل و تحریم توسط ائمه
برتری زیارت مشاهده مشرفه بر حج بیت الله الحرام
استشفاء به تربت سید الشهدا
نیاز یا عدم نیاز خداوند متعال به ائمه
عدم پذیرش دعا جز با بردن نام ائمه
تحقق توحید عبادی با پذیرش ولایت ائمه

این نوشته در علمی _ آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.