بسیاری از برنامه­های تمرینی تلاش می­کنند تا پرش عمودی ارتفاع را جهت بهبود عملکرد ورزشکار به حداکثر برسانند (52-48).

باچیت (2010) رابطه بین پرش عمودی و دوی سرعت را مطالعه و مشاهده کرد که دونده دوی سرعت دارای ارتفاع پرش عمودی بالایی می­باشد (53). در پرش ارتفاع، عکس­العمل و توان پا جهت تبدیل از انقباض اکسنتریک به کانسنتریک لازم است. هام و همکاران (2007) آنرا سیکل کشش- کوتاه شدن نامیدند (54). آنها عنوان کردند که ورزشکار باید جهت افزایش توان کانسنتریک پلانتار فلکسورهای مچ پا، بازکننده­های زانو و ران بطور همزمان تمرین کند. تمرینات با وزنه برای افزایش این توان مناسب می­باشند. برای کسب بهترین نتیجه از تمرینات برای بهبود پرش ارتفاع تمرین باید به نحوی طراحی شود که شبیه مهارت پرش عمودی انجام شده حین رقابت ورزشی باشد. تمرینات توانی و قدرتی که بر تکنیک پرش ارتفاع مورد استفاده تاکید دارند می­تواند این خواسته را برآورده سازد (54). کارایی پرش عمودی ارتفاع به نیروی تولیدی مفصل ران، زانو و مچ پا بستگی دارد. توان مهمترین جزء در پرش عمودی ارتفاع می­باشد (53، 55).

تمرینات پلیومتریک

تحقیقات بسیاری تاثیر تمرینات پلیومتریک بر میزان پرش ارتفاع عمودی ورزشکار را مورد توجه قرار داده­اند (60-56). تمرینات پلیومتریک منجر به افزایش قدرت، سرعت و توان اندام تحتانی و در نتیجه خاصیت انفجاری اندام تحتانی می­گردد. شروع حرکت سریع و زمان کمتر بین انقباض اکسنتریک و کانسنتریک در پرش ارتفاع مهم است که باید در تمرینات پلیومتریک در نظر گرفته شود. انجام تمرینات پلیومتریک نیاز به قابلیت تکنیکی و هماهنگی دارد. این مطالعه که بصورت متاآنالیز انجام شد، نشان داد در اینگونه تمرینات پرش عمودی تا 10 درصد میانگین افزایش داشت (57). همچنین در مطالعه­ای، گزارش شد تمرینات پلیومتریک قدرت زانو را تا 20 درصد می­تواند افزایش دهد که منجر به عملکرد بهتر پرش عمودی ارتفاع می­گردد (61)

با توجه به مطالعات بطور کلی مشاهده می­شود که تمرینات پلیومتریک از دیگر انواع تمرینات جهت بهبود پرش ارتفاع بهتر می­باشد. هر چند که تمرینات پلیومتریک بدون مقاومت برای بهبود پرش ارتفاع مفید می­باشد، در صورتی که این تمرینات همراه با افزایش مقاومت (وزنه) باشد، تاثیرگذاری بیشتری خواهد داشت. خلیفه و همکاران (2010) تمرینات پلیومتریک را روی دو گروه بدون اضافه کردن مقاومت و همراه با مقاومت اجرا کرد و گزارش کرد که هر دو گروه در پایان با افزایش پرش ارتفاع همراه بود اما در گروه تمرینات پلیومتریک همراه با مقاومت میزان بهبودی در پرش ارتفاع از گروه بدون مقاومت بیشتر بود (62).

در مطالعه حاضر از تمرینات ترکیبی، شامل تمرینات پلیومتریک همراه با افزایش مقاومت، جهت بهبود پرش ارتفاع عمودی استفاده شد. زیرا هدف از برنامه تمرینی در این مطالعه صرفا افزایش عملکرد یا ارتفاع پرش عمودی جهت بررسی تغییرپذیری پارامترهای بیومکانیکی بود. از اینرو برنامه تمرینی انتخاب شده هم جدید و از برنامه­های تمرینی رایج جهت بهبود پرش عمودی ارتفاع می­باشد.

Written by