تکنیک های پیشرفته

دانلود پایان نامه

مساحت لژ سینماهای درجه یک می بایستی اقلاً برای یک لژ چهار نفری دو متر در دو متر و لژهای شش نفری سه متر در سه متر باشد . به طوری که بیش از دو نفر پشت سر هم واقع نشوند و قرار دادن آن ها بیش از تعدادی که برای لژ تعیین شده ممنوع است.
کلیه موسسات سینما مکلفند همه قسم وسایل جلوگیری از حریق را پیش بینی و فراهم کنند.
دستگاه های نمایش دهنده سینماهای درجه یک و دو باید طوری باشد که در مواقع احتراق فیلم به خودی خود فیلم را خاموش نمایند.
سیم های الکتریک باید به وسیله روپوش های مخصوص که مانع از حریق است محفوظ شوند.
فاصله موتور الکتریک از محل نمایش باید اقلاً چهل متر بوده و یا محل نصب آن طوری ساخته شده باشد که در صورت وقوع حریق به هیچ وجه سرایت به محل نمایش نکند.
در هر دو طرف سالن نمایش سینماهای درجه یک و دو ، ‌تناسب هر چهار ردیف صندلی باید یک درب خروجی قرار دهند که به وسیله فنر باز و بسته شده و عموماً به سمت خارج باز گردد و برای ورود بیش از چهار نفر درب نمی توان اختصاص داد.
قرار دادن هر چیزی در راهروها به طوری که مانع عبور باشد ممنوع است و نیز درب ورودی از خیابان را همیشه باید باز نگاه داشته و هیچ قسم چیزی که باعث زحمت عبور و مرور باشد در مدخل سینما قرار ندهند.
در داخل سینما و راهرو باید به حد کافی وسایل اطفای حریق نصب شود.
اطراف محلی که دستگاه نمایش دهنده در آن قرار گرفته باید به وسیله مواد ناسوز محصور و از استعمال درب چوبی با گذاردن مواد محترقه و یا فیلم های پراکنده خودداری شود.
حداقل درجه حرارت سالن زمستانی نباید از شانزده درجه سانتیگراد کمتر بوده و مدیران سینما موظفند اقلاً دو عدد میزان الحراره در داخل سالن نصب نمایند که همیشه میزان حرارت را معین کند.
موسسات سینماهای درجه یک موظفند به نسبت تعداد هر یک صد صندلی ، ‌مستراح مطابق دستور و نقشه بلدیه در داخل محوطه خود بسازند و همچنین محل مناسبی با تصویب بلدیه برای رختکن زمستانی بسازند.
5-3- تاثیر تکامل سینما بر سالن های نمایش جهان :
نمایش و ارائه فیلم سینمایی تولید شده به گروهی از تماشاگران خاص در یک سالن سینمای عمومی ، یک مرحله اساسی از سلسله عملیات تولید به شمار می رود. بر اساس تغییرات اوضاع اقتصادی ، ‌شکل و اندازه سالن های نمایش فیلم در طول سالیان تغییر کرده است. در اولین سال های تولد سینما ، ‌هر محل کوچک و مناسبی ،‌ حتی چادرهای بازار مکاره نیز برای تعداد تماشاگران بسیار محدود فیلم های کوتاه سینمایی می توانست انتخاب شود. در سال های پس از تولد ، ‌نمایش فیلم ، ‌بخشی از برنامه های متنوع و سرگرم کننده برنامه های نمایشی و رقص و آواز بود و در همین زمان است که سالن های کنسرت و ساختمان های دائمی برای سینما اختصاص داده می شود. ساختمان های جدید سینماها که احداث می گردید از نظر شکل و فرم با ساختمان های دیگر سالن های نمایش تطابق داشت. تنها تفاوتی که موجود بود در کم شدن عمق صحنه نمایش و حذف اتاق های مربوط به گریم و رختکن و غیره بود.
سرمایه گذاران که از جاذبه های عظیم تصویر متحرک آگاه شده بودند ،‌ شروع به ارزیابی بازده مالی امر نمایش فیلم کردند. تعداد سینماهای انباری – این اسمی بود که به نخستین سالن های سینما داده بودند – در اوایل دهه 1900 به سرعت رو به افزایش بود. اولین سالن کاملأٌ مجهزی که اساساً برای نمایش تصویر متحرک در آمریکا ساخته شد در سال 1905 در پیستبورگ پنسیلوانیا ، توسط هردیویس و جان بنا شد. این سالن که به آن نیکل اودتون (سینمای پنجم سنتی) لقب داده بودند ، ‌حدود صد صندلی و برنامه های نمایش فیلم آن به طور مرتب هر روز و شب اجرا می شد. نوازنده ای با نوای پیانو نمایش فیلم را همراهی می کرد. نیکل اودتون در هفته صدها دلار درآمد داشت و این رقمی بود که نشان می داد علیرغم سادگی فیلم های آن زمان وسیله سینما می توانست بیش از یک هوس صرف به شمار نیاید. رفته رفته کاسب کاران متوجه این واقعیت شدند. در پایان سال 1906 تعداد سالن های نیکل اودتون در آمریکا به حدود هزار رسید. به دنبال گشایش نیکل اودتون در پیتسبورگ در سال 1905 انواع مشابهی از سالن های نمایش تصاویر متحرک در آمریکا و خارج از آن افتتاح شد. در سال 1906 مجله «بیلبورد» گزارش داد : در هر شهری که به اندازه کافی جمعیت دارد سالن هایی ایجاد شده که در آن منحصراً تصاویر متحرک نمایش داده می شود. بهای بلیط پنج یا ده سنت است ودر هر روز هر چه تماشاگران بیشتر باشد تعداد دفعات نمایش نیز به همان نسبت افزایش می یابد. در شهرهای بزرگ ،‌ تعداد زیادی از این سالن ها ایجاد شده و هر هفته ده ها سالن دیگر نیز تاسیس می شود. پیشرفتی که در فانوس خیال پیدا شده از نظر علمی بسیار مهم است. اما اهمیت تجاری این پدیده از اهمیت عملی آن هم بیشتر است. این عملاً یک انقلاب است با این حال کسانی که با دست اندرکاران امر آشنایند ، ‌می گویند که این پدیده هنوز در آغاز راه است.
فاصله ده ساله بین 1925 تا 1935 را باید به عنوان دوران بنا کردن ساختمان های بزرگ سینما در اروپای غربی و آمریکا نامید. هر شهر بزرگ اروپایی یا آمریکایی چندین سالن بزرگ سینما داشت ، که هر کدام بیش از 2500 تماشاگر در خود جای می داد. در حومه شهرها نیز سینماهایی با ظرفیت نسبتاً‌ کمتر وجود داشت. این دوران ده ساله ، ‌عصر بنا کردن ساختمان های بزرگ سینما با دکورهای عجیب و غریب و پر زرق و برق و زیبا بود و هدف از تمام این تمهیدات جلب توجه مردم و جذب تماشاگر بود. از سال 1928 که صدا به تصاویر متحرک سینما اضافه شد ،‌ فقط وسایل جدیدی در اکثر سینماها نصب گردید. از این پس مطالعات جدی در مورد «آکوستیک»(Acoustics) و بهبود بخشیدن به وضعیت پخش صدا آغاز گشت و این مساله نقش اساسی را در طراحی و معماری ساختمان های آینده سالن های سینما بازی کرد.
در زمان سال های جنگ از 1940 تا 1945 بنا کردن ساختمان های جدید متوقف گردید و در سال های پس از جنگ نیز به دلایل اقتصادی و کمبود مواد لازم سالن های جدید سینما با محدودیت زیادی روبرو شد. در وایل سال 1950 تلویزیون و دیگر عوامل نمایشی سرگرم کننده رقابت خود را با سینما آغاز کردند و تعداد تماشاگران سینما ابتدا در ایالات متحده آمریکا و سپس در انگلستان و دیگر کشورهای اروپایی رو به کاهش نهاد ، با تنزل روز افزون تعداد تماشاگرانی که در سالن های سینما حضور می یافتند ،‌ برخی فنون و تکنیک های پیشرفته از قبیل نمایش فیلم روی پرده های عریض تر ارائه شد و صاحبان سینما مجبور به ایجاد تغییراتی در شکل سالن های نمایش گردیدند . تمام این اقدامات قادر به جلوگیری از کاهش تعداد تماشاگران سینما نبود و باید قدم های جدی تری در راه جلوگیری از این مسیر نزولی تعداد تماشاگران برداشته می شد. بعضی از سینماها تعطیل و محل آن برای شغل پردرآمدتری اختصاص یافت. سالن های جدیدتری نیز که ساخته می شدند نسبت به سالن های سینماهای قبلی نسبتاً کوچک تر بودند در مراکز شهرها سینماهای بزرگ قدیمی ،‌ با بازسازی و به دو سالن سینما تقسیم شدند و یا ساختمانی دو طبقه در همان محل احداث گردید که بخش بالایی آن را قسمت های اداری و بخش پایینی آن را یک سالن سینمایی کوچک تر تشکیل می داد. به دلیل مشکلات مالی یاد شده ، بیشتر سینماهایی که در حومه شهرها بودند به کلی برچیده شده و از بین رفتند. گسترش شهرها در دو دهه اخیر باعث شد که دوباره حومه شهرها گسترش بیشتری یابد و به این علت بود که برخی از سینماهای حومه شهرها ، ‌تجدید حیات یافت و سالن هایی با گنجایش تقریبی 500 نفر در آن نواحی ساخته شدند و به تدریج حتی در جهت تشویق مردم برای حضور در سالن های سینما ، ‌در ایالات متحده آمریکا محل هایی احداث گردید که مردم توانستند با اتومبیل خود در آن توقف کنند و از داخل آن فیلم را تماشا کنند.
5-3-1- سینماهای چند سالنی یا مالتی پلکس :
5-3-1-1- تاریخچه مالتی پلکس :
ابتدا این واژه را معنی کنیم ، مالتی یعنی چندتایی ،‌ چند جانبه و پلکس یعنی شبکه. مجموعه مالتی پلکس در مفهومی که ما به کار می بریم ،‌ عبارت است از یک مجموعه سینما که دارای چندین سالن نمایش باشد. مالتی پلکس پس از رونق گرفتن تلویزیون کابلی و ویدئو پدید آمد. هالیوود با تشکیلاتی که اقتصاد سینمای آمریکا را در دست دارند ،‌ پیش بینی کردند که در سال 2000 با پیشرفت قابل ملاحظه ، تلویزیون کابلی درصد قابل ملاحظه ای از مخاطبانشان را از دست خواهند داد و ساختن مالتی پلکس ها برای حل این مشکلات بود. مالتی پلکس ها محصول تفکر معاصر و به خصوص تفکر پست مدرن هستند. آن ها این امکان را به شما می دهند که هر فیلمی را که دوست دارید ببینید. در نهاد مالتی پلکس ها پذیرش و درک تفاوت های اندیشه انسانی هست. همچنین در نظر گرفتن سلیقه های متفاوت مردم و در نظر گرفتن حق انتخاب انسان ها.
5-3-1-2- معماری مالتی پلکس :
اگر بخواهیم به ویژگی های مالتی پلکس ها بپردازیم باید ابتدا درباره معماری ساختمان های سینما بحث کنیم. اهمیت عمده مالتی پلکس ها در گردآوری امکانات نمایش چند فیلم است. پیش از این شما تصمیم می گرفتید فیلمی را ببینید و بعد سینمایی که آن فیلم را نشان می داد انتخاب می کردید ، ولی حالا کاملاً برعکس شده یعنی سینمایتان را انتخاب می کنید بعد هر چه دلتان خواست می بینید. چون غالب فیلم های تازه را هر مالتی پلکس نمایش می دهد. قبلاً گرایش تماشاگر به فیلم بود ولی حالا به ساختمان سینماست. مالتی پلکس ها معمولاً شامل حدود بیست سالن سینما در یک مجموعه است به هر حال یکی از این بیست سالن فیلمی دارد که مطابق ذوق و سلیقه شما باشد در مالتی پلکس ها ، یکی دو سالن با گنجایش حدود هشتصد نفر وجود دارد که سالن های اصلی مجموعه هستند و بقیه سالن ها ظرفیتشان کمتر است. هر چه تعداد تماشاگر کمتر می شود ،‌ فیلم هم به سالن کوچکتری منتقل می شود. این باعث می شود که شما در هر سالنی که فیلم را ببینید جمعی را می بینید که با شما فیلم را تماشا می کنند و احساس می کنید که از فیلم استقبال شده و تماشاگران زیادی دارد ، برعکس سالن های سینمای ما که با بیست نفر فیلم را نمایش می دهند و این نه تنها اقتصادی نیست ، ‌بلکه باعث عدم ارتباط صحیح تماشاگر با فیلم نیز می شود.
تماشاگران از درهای زیاد وارد مالتی پلکس می شوند و از درهای بسیار زیادی هم می توانند خارج شوند ، نه تنها هر سالن در خروجی مجزایی دارد که تماشاگران را کاملاً به بیرون از مجموعه هدایت می کند بلکه از طریق راهروهای داخل مجموعه نیز می توانند از همان راهی که آمده اند خارج شوند. به همین دلیل یکی از موارد مهم در طراحی مالتی پلکس ها مسئله ورود و خروج تماشاگران است. ساختمان مالتی پلکس ها می تواند حالتی هرمی داشته باشد که بلندترین طبقه شان بیشترین جمعیت را در خود جای می دهد و هر چند پایین تر می رویم جمعیت کم می شود ، به همین منظور بزرگترین سالن را در مجموعه مالتی پلکس ها در مرکز قرار می دهند و هر چه به کناره ها می رویم سالن ها کوچکتر می شوند.
مطلب بعدی در مورد طراحی مالتی پلکس در مورد طراحی هر سالن نمایش است . یکی از سالن هایی که ما در ایران داریم غالباً روی یک سطح قوس شکل یا روی یک سطح با شیب ملایم ساخته شده اند. در حالی که بزرگترین مزیت مالتی پلکس ها طراحی خاص سالن همایش است که آن را اصطلاحاً “stadiu seating” می گویند. این سالن ها تقریباً شبیه استادیوم های ورزشی است. یعنی پله پله است و کسانی که در ردیف جلو نشسته اند به هیچ وجه مزاحم دیدن پشت سری ها نمی شوند. این طرح استادیوم وار به معماری یونان و روم باستان و به تئاترهای قدیمی برمی گردد با این تفاوت که “stadiu seating” شکل مدور یا نیم دایره ندارد. در حال حاضر شکل سالن های سینما دارد به شکل سالن های اولیه تاریخ سینما یعنی نیکل ادتون ها بر می گردد. جالب است که بدانید که اولین سالن های سینما در آمریکا در 1905 ساخته شدند و تا قبل از آن ،‌ از سالن های اجتماعات ،‌ سالن های تئاتر و سالن های موسیقی برای نمایش فیلم استفاده می کردند. نیکل ادتون ها شبیه یک سالن دراز بودند و ضعف های عمده ای داشتند که البته تمام آن ضعف ها و ایرادها در سالن های جدید رفع شده است. یکی از مهمترین ایرادهای نیکل ادتون ها درازی بیش از حد سالن بود. از نظر علمی و بر اساس قدرت چشم انسان سالم ،‌ عمق سالن سینما باید حداکثر یک و نیم برابر طول پرده باشند. اگر عمق سالن بیش از این باشد ،‌ تصویر روی پرده برای کسانی که در انتهای سالن نشسته اند شبیه تصویر تلویزیون می شود.

این نوشته در علمی _ آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.