داروهای ضد اضطراب

دانلود پایان نامه

ترانیل سیپرومین (پارنات‌)
پاروکستین (paxil‌)
فنلزین (‌ناردیل‌)
سرترالین (Zoloft‌)
ایزوکربوکسازید (‌مارپلان‌)
فلووکسامین (‌luvox‌)
سیتالوپرام (celexa‌)
ارتباط متقابل کژکاری جنسی زنان و عوامل دارویی کمتر از واکنش‌های مردها ارزیابی‌شده است. گزارش‌شده است که قرص‌های ضدبارداری خوراکی در برخی زنان میل جنسی را کاهش میدهند و برخی داروهای دارای عوارض جانبی ‌آنتی‌کولینرژیک ممکن است انگیختگی و نیز ارگاسم را مختل کنند. گزارش‌هایی وجود دارد که بنزودیازپین‌ها میل جنسی را کاهش میدهند ولی در برخی بیماران کاهش اضطراب ناشی از این داروها کارکرد جنسی را تقویت می‌کند. هم کاهش و هم افزایش میل جنسی با عوامل روان‌گردان گزارش‌شده است. تفکیک این اثرات از اختلال زمینه‌ای یا بهبودی از آن مشکل است کژکاری جنسی ناشی از مصرف یک دارو با قطع آن برطرف می‌شود. در ادامه به تأثیرات خاص داروها اشاره می‌شود (ویلیامز و رینالدز، 2006).
داروهای ضدافسردگی:
داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای و چهار حلقه‌ای اثرات آنتی‌کلینرژیکی دارند که سبب اختلال نعوظ و تأخیر انزال می‌شود. ازآنجاکه تأثیرات آنتی‌کلینرژیک ضدافسردگی‌های حلقوی متفاوت است، داروهایی که کمترین اثرات مزبور را دارند (‌مانند دزی پرامین Norpraamin‌) حداقل عوارض جانبی جنسی را ایجاد میکنند. تأثیرات داروهای سه حلقه‌ای و چهار حلقه‌ای در زنان به حد کافی اثبات‌شده است، بااین‌حال به نظر میرسد معدودی از زنان از چنین تأثیراتی شاکی هستند برخی مردها اظهار میکنند که با مصرف این داروها دچار افزایش حساسیتی در سر آلت‌ شده‌اند که خوشایند بوده و مانع نعوظ نمی‌شود، هرچند سبب تأخیر انزال می‌شود. ولی در برخی موارد داروهای سه حلقه‌ای احتمالاً در اثر اختلال در رانش مایع منی که درنتیجه اختلال در انقباض عضلات صاف پیشاب‌راه، پروستات، مجرای ترشحی و اپیدیدم ‌ایجاد می‌شود، سبب انزال دردناک میشوند (بالون، 2006). گزارش‌شده است که کلومیپرامین (‌anafranil‌) در برخی افراد سائق جنسی را افزایش میدهد. دپرنیل (selegiline‌) که مهار‌کننده‌ انتخابی‌MAO نوع B (‌MAOB‌) است وبوپروپیون (wellburtrin‌) نیز احتمالاً با افزایش تولید نوراپی‌نفرین و افزایش فعالیت دوپامینرژیک، سائق جنس را افزایش میدهند ونلافاکسین (Effexor‌) و SSRIs اغلب به دلیل افزایش سطح سروتونین اثرات ناخواسته‌ای دارند و در هر دو جنس سبب کاهش سائق جنسی و مشکلاتی در دستیابی به ارگاسم میشوند.‌این اثرات منفی با تجویز سیپروهپتادین (‌periactin) که آنتی‌هیستامینی با اثرات آنتی سروتونرژیک است ونیز متیل فنیدیت (‌ریتالین‌) که اثرات آدرنرژیک دارد برطرف ‌شده است.‌ ترازودون (desyrel) بندرت سبب پریاپیسم می‌شود که علامتی از نعوظ طولانی بدون محرک جنسی است. به نظر میرسد ‌این علامت در اثر خاصیت آنتاگونیست –آدرنرژیک ‌ترازودون ‌ایجاد می‌شود (کاپلان و سادوک، 2009).
MAOIs به‌طور وسیعی بر آمین‌های بیوژنیک تأثیر میگذارند و بنابراین سبب اختلال نعوظ، انزال تأخیری یا واپس‌گرا، خشکی مهبل و مهار ارگاسم میشوند.‌ترانیل سیپرومین (‌parnae) به‌طور متناقضی در برخی افراد سبب تحریک جنسی می‌شود که احتمالاً در اثر مکانیسم تعادلی آمین بیوژنیک،‌این عوارض جانبی با گذشت زمان برطرف می‌شود (کاپلان و سادوک، 2009).
لیتیوم: لیتیوم (‌eskalith‌) خلق را تنظیم و در حالت مانیا ممکن است پرکاری جنسی را کاهش دهد که احتمالاً براثر فعالیت آنتاگونیست دوپامینی آن روی میدهد. در برخی بیماران اختلال نعوظ گزارش‌شده است. مقلدهای سمپاتیک: گاهی در درمان افسردگی از محرک‌های روانی نظیر آمفتامین‌ها، متیل فنیدیت و پمولین (cylert‌) استفاده می‌شود که سبب افزایش سطح پلاسمایی نوراپی‌نفرین و دوپامین می‌شود. لیبیدو افزایش مییابد ولی با استفاده طولانی‌مدت مردها ممکن است دچار کاهش میل جنسی و نعوظ شوند (کلایتون و همکاران، 2006).
آنتاگونیست‌های گیرنده آلفا – آدرنرژیک و بتا – آدرنرژیک:
آنتاگونیست‌های گیرنده آلفا آدرنرژیک و بتاآدرنرژیک در درمان فشارخون، درد قفسه صدری (‌آنژین‌) و برخی آریتمی‌های قلبی‌ به کار میروند.‌این داروها برون ده موزون اعصاب سمپاتیک از مراکز وازوموتور مغز را کاهش میدهند و درنتیجه ممکن است سبب ناتوانی جنسی، کاهش حجم انزال و انزال واپس‌گرا شوند. در هر دو جنس تغییراتی در میل جنسی گزارش‌شده است.
پیشنهاد‌شده است که از اثرات جانبی داروها استفاده درمانی به عمل آید؛ بنابراین دارویی که سبب تأخیر انزال یا اختلال آن می‌شود (مانند فلوکستین (‌Prozac‌) ممکن است برای درمان انزال زودرس به کار رود (کاپلان و سادوک، 2009).
آنتی‌کلینرژیک‌ها:
داروهای آنتی‌کلینرژیک گیرنده‌های کولینرژیک را مسدود میکنند و شامل داروهایی نظیر آمانتادین (‌symmetrel‌) و بنزتروپین (‌Cogentin‌) هستند.‌این داروها سبب خشکی مخاط (و ازجمله مخاط مهبل‌) و ناتوانی جنسی میشوند. البته آمانتادین ممکن است کژکاری جنسی ناشی از داروهای SSRI را از طریق اثرات دوپامینرژیک برطرف کند (کاپلان و سادوک، 2009).
آنتی‌هیستامین‌ها:
داروهایی نظیر دیفن هیدرامین (‌Benadryl‌) فعالیت آنتی کلینرژیک دارند و خواب‌آورهای ملایمی هستند. درنتیجه این داروها ممکن است کارکرد جنسی را مهار کنند. سیپروهپتادین هرچند یک آنتی‌هیستامین است، یک آنتاگونیست قوی سروتونین نیز هست و برای سرکوب عوارض جانبی ‌سروتونرژیک SSRI نظیر تأخیر ارگاسم و ناتوانی (impotence‌) به کار میرود (کاپلان و سادوک، 2009).
داروهای ضد اضطراب:
خانواده دارویی عمده ضد اضطرابی، بنزدویازیین‌ها (نظیر دیازپام یا والیوم‌) هستند که بر گیرنده‌های گاما آمینوبوتیریک اسید (‌GABA‌) تأثیر میگذارند که تصور بر این است که در کنترل حافظه، شناخت و حرکت دخالت دارند. ازآنجاکه این داروها غلظت پلاسمایی اپی‌نفرین را کاهش میدهند، اضطراب را تخفیف داده و درنتیجه سبب بهبود کارکرد جنسی در افرادی میشوند که فعالیت جنسی‌شان براثر اضطراب مهار‌شده است (لاندو، 2014)
الکل: الکل به‌طورکلی فعالیت دستگاه عصبی مرکزی را تضعیف می‌کند و درنتیجه در مردان سبب اختلال نعوظ می‌شود. الکل به‌طور مستقیم بر غدد جنسی تأثیر میگذارد و در مردان سطح تستوسترون خون را کاهش میدهد؛ شگفت اینکه این دارو در زنان ممکن است سبب افزایش مختصری در میزان تستوسترون شود.‌این یافته ممکن است توضیح دهد که چرا برخی زنان با نوشیدن مقادیر کمی الکل دچار افزایش لیبیدو میشوند. مصرف طولانی‌مدت الکل توانایی کبد برای متابولیسم ترکیبات استروژنی را کاهش میدهد که این امر در مردان سبب علائم زنانگی (نظیر بزرگی پستان‌ها به علت آتروفی بیضه‌ها‌) می‌شود.

این نوشته در علمی _ آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.