دانلود پایان نامه رشته حقوق درباره کنوانسیون چهارم ژنو

دانلود پایان نامه

مقاومت نظامی در قبال رژیم اسرائیل در این منطقه صورت نگرفت. نیروهای نظامی اردن قبل از ورود ارتش اسرائیل به منطقه آنجا را تخلیه کرده بودند لذا هیچگونه ضرورت نظامی برای خروج اجباری ساکنین منطقه وجود نداشته است.
اخراج اجباری ساکنین مناطق اشغالی، مانند آنچه که در سه روستای ایمواس، یالو و بیت نو با صورت پذیرفت مصداق کامل جنایت جنگی است و در کنوانسیون چهارم ژنو این عمل نقض فاحش حقوق بین الملل بشر دوستانه تلقی شده است. نظام حقوقی نقض فاحش در حقوق بین الملل نقض فجیع حقوق مناقشات مسلحانه را در بر گرفته و همه اعضای این کنوانسیون را موظف میکند تا مرتکب به جرم را یافته و به طور عادلانه محاکمه کند. تحت حقوق بین الملل جابجا کردن مداوم ساکنین روستاهای منطقه لاتورون تداوم یک جنایت بین المللی است و لذا مقامات اسرائیلی در قبال این اعمال مسئول میباشند.
تخریب اموال در روستاهای منطقه لاتورون، ایمواس، یالو و بیت نو با، از نظر نوع اموال تحت حمایت حقوق بشر دوستانه بین الملل در حقوق بین الملل دارای طبقه بندی متفاوتی میباشد. هر چند که طبق مقررات عرفی و عهدنامهای این حقوق تخریب اموال دولتی و خصوصی ممنوع میباشد و تنها در صورت ضرورت نظامی تحت مقررات خاصی امکان پذیر میباشد. اسرائیل در روستاهای ایمواس، یالو و بیت نو با نهایت بی رحمی و آشکارا با انهدام مدارس، مراکز درمانی و مساجد مبادرت به نقض حقوق بین الملل بشر دوستانه کرده است. مراکز فرهنگی، مذهبی و درمانی تحت حمایت ویژه حقوق بین الملل بشر دوستانه عهدنامهای و عرفی میباشند بولدوزرهای اسرائیل مبادرت به تخریب خانههای مسکونی ساکنین این روستاها کردهاند در حالی که جنگ شش روزه هنوز در جریان بود. ماده (g) 23 مقررات لاهه که در حال حاضر تبدیل به حقوق عرفی شده و برای کلیه کشورهای لازم الاجرا میباشد مقرر میدارد.
“تحریک یا تصرف سرزمین دشمن ممنوع میباشد مگر این که این تخریب و تصرف از ملزومات جنگ باشد. اعمالی که ارتش اسرائیل در روز ده ژوئن 1967 در این مناطق مرتکب شده است نقض مسلم مقررات لاهه و حقوق ژنو میباشد.”
ماده 53 کنوانسیون چهارم ژنو مقرر میدارد:
“انهدام اموال منقول یا غیر منقولی که انفرادا یا اشتراکا متعلق به اشخاص یا دولت یا شرکتهای عمومی یا سازمانهای اجتماعی یا تعاونی میباشد، توسط دولت اشغال کننده ممنوع است در مواردی که انهدام آنها به واسطه عملیات جنگی ضرورت حتمی باشد.”
به طور خلاصه باید یک ارتباط منطقی میان تخریب اموال و ضرورت نظامی وجود داشته باشد در حالی که اسرائیل با هیچگونه مقاومت نظامی روبرو نشده و قبل از ورود ارتش اسرائیل به این مناطق ارتش اردن این مناطق را ترک کرده بود لذا هیچگونه ضرورت نظامی این عمل اسرائیل را توجیه نمیکند. اضافه بر آن که اسرائیل قبل از تخریب این اموال، ساکنین روستا را از روستا خارج کرده و سپس با بولدزر روستاها را تخریب و صاف کرد.
گزارش سربازان اسرائیلی در مورد این جریان بیانگر این حقیقت است که اسرائیل میخواسته قبل از پایان یافتن جنگ ژوئیه 1967 (جنگ در 12 ژوئیه خاتمه یافت و این اعمال در 10 ژوئن صورت پذیرفت) روستاها را تصرف و خانهها را تخریب کرد تا روستائیان بازگشتی به خانههای خود نداشته باشند.

در 1973 مرکز یهودیان کانادا برای ساخت یک پارک در این مناطق فراخوان داد و این پارک به همین علت به نام پارک کانادا نام گذاری شد. جامعه یهودیان کانادا از احداث این پارک به عنوان افتخارات خود یاد میکنند. در حالی که برای قرنها محل این پارک متعلق به فلسطینیها بوده است. اسرائیل آثار باستانی غارت شده این منطقه را در موزه سلطنتی اونتاریوی کانادا به نمایش گذاشت. به همین علت در ماه مارس 2009 سلام فیاض نخست وزیر دولت خودگردان شکایتی علیه دولت کانادا تنظیم کرد. آثار نمایش گذاشته شده متعلق به مردم فلسطین بوده و از آن جایی که دولت کانادا عضو کنوانسیون های ژنو بوده و متعهد به حفظ آثار باستانی در مخاصمات مسلحانه میباشد، تشکیل این نمایشگاه نقض آشکار کنوانسیون میباشد، دولت اسرائیل آثار باستانی موزه بیت المقدس را مصادره کرده است.
بند سوم: شهرک سازی در مناطق اشغالی

دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

شهرک سازی و اسکان یهودیان در مناطق اشغالی تقریبا بلافاصله پس از جنگ 1967 آغاز شد و متاسفانه کماکان ادامه دارد رژیم اسرائیل در فاصله سالهای 1967 تا 1977 با « طرح الون» سیاست تملک زمینهای بیت المقدس شرقی و کرانه رود اردن را متمرکز کرد. طرح الون چگونگی مسئله برخورد با مسئله اراضی اشغالی در جنگ ژوئن 1967 را که خط مشی اصلی و دیدگاه حزب کارگر را در حل مسئله اعراب و اسرائیل تشکیل داده و به عنوان «تورات حزب» در این امر محسوب میشود، مورد بررسی قرار میدهد. «طرح آلون» خواستار ایجاد یک سلسله مراکز شهری یهودی نشین با کمک ارتش اسرائیل در امتداد رود اردن و اطراف قدس در کرانه باختری الخلیل بود. در این طرح همچنین ضرورتا «جلوگیری از اسکان تعداد زیادی از اعراب» را سرلوحه کار خود قرار میداد. در حالی که این عمل اسرائیل نقض اشکار ماده 49 کنوانسیون ژنو میباشد. براساس این ماده قدرت اشغالگر حق انتقال نفوس خود را به سرزمینهای اشغالی ندارد. ضمیمه این تحقیق مواردی که سازمان ملل متحد با استناد به کنوانسیونهای ژنو اعمال اسرائیل را محکوم کرده است، ارائه میشود اعلامیه اصول 1993 به صورت ماهوی به بررسی شهرک سازی نمیپردازد. ولی به نوعی سکوت در قبال این مساله این قرض را مطرح میکند که اسرائیل با امضای اعلامیه حداقل شهرک سازی را متوقف میکند. ولی این عملیات کماکان ادامه دارد. در موافقت نامه قاهره قید شده است که مقام فلسطینی در نوار غزه و اریحا بر اسرائیلی ها اقتدار نخواهد داشت و در جای دیگر در این اعلامیه مقرر شده است که اسرائیل در مورد محلهای اسکان، امنیت خارجی داخلی و نظم عمومی محلهای اسکان و در مورد اسرائیلیها اقتدار خواهد داشت. در واقع این موافقتنامه میپذیرد که اسرائیلیهای ساکن این مناطق تابع قانون محل زندگی خود نخواهند بود بلکه قانون اسرائیل در مورد آنها اعمال میشود. لذا میشود این طور تلقی کرد که سازمان آزادیبخش فلسطین شهرک سازی در مناطق اشغالی را نادیده گرفته است، ولی به هر حال به اساس کنوانسیون چهارم اسرائیل مجاز به شهرک سازی انتقال نفوس و تغییر دموگرافیک مناطق اشغالی را نیست.
الف: گزارش گزارشگر مخصوص HCR کمیسیون حقوق بشر در مورد شهرک سازی
براساس گزارش مورخ 15 مارس 2000، گزارشگر مخصوص کمیسیون حقوق بشر، در مورد وضعیت حقوق بشر در مناطق اشغالی فلسطین، اسرائیل از سال 1967 زمینهای فلسطینی در مناطق اشغالی، حدود 60درصد کرانه غربی و 33 درصد نوار غزه و 33 درصد بیت المقدس، را مصادره کرده است. این زمینها برای استفاده عمومی؛ نیمه عمومی و شخصی به منظور ایجاد مناطق امنیتی نظامی، شهرک سازی، مناطق صنعتی، تخصیص جاده برای گذرگاهها و استخراج معادن همچنین تصرف آنها به نفع دولت و برای استفاده اختصاصی اسرائیلیها مصادره شده است. این گزارش که پس از بازدید کامل مناطق اشغالی تهیه شده است شامل موارد زیر میباشد:
1- اسرائیل 19 شهرک در غزه، 158 شهرک در کرانه غربی و 19 شهرک در بخش اشغالی بیت المقدس احداث کرده است.
2- تنها در سال 1999 اسرائیل 44 پاسگاه در کرانه غربی احداث کرده است.
3- نیروهای اشغالی فلسطین بارها طی عملیات تنبیهی و قاهرانه علیه فلسطینیها خانههای آنها را به علت نداشتن مجوز تخریب کردهاند و همچنین کل دهکدهها را به طور اجباری از تصرف ساکنین آن خارج ساختهاند. از سال 1987، 16700 فلسطین (شامل 7300 کودک) از این طریق خانههای خود را از دست دادهاند. در سال 1991 اسرائیل 30 خانه در شرق بیت المقدس و 50 خانه در کرانه باختری متعلق به فلسطینیها را تخریب کرده است.
اعمال اشغالگرانه رژیم اسرائیل همچنین به محیط زیست طبیعی در مناطق اشغالی فلسطین صدمه زده است. این اعمال شامل فرسایش زیرسازی زمینها، مصادره زمین، فرسایش و تقلیل آب، قطع درختان، انبار کردن ضایعات سمی و سایر آلودگیها میباشد.
یک گزارش که در اکتبر 2000 توسط کمیته مخصوص جهت بررسی اعمال اسرائیل منجر به نقض حقوق بشر مردم فلسطینی و سایر اعراب ساکن مناطق اشغالی، تهیه شده بود تصویر تقریباً مشابهی با گزارش فوق ارائه کرده است.
کمیته حقوق فلسطینیها در گزارش سال 2000 خود در مورد گسترش ساخت و ساز شهرکها و شبکه راهها توسط اسرائیل هشدار داد این کمیته در گزارش سال 2000 خود تصریح کرد که سیاست شهرک سازی اسرائیل در مناطق اشغالی یک فاکتور کلیدی در ممانعت از پیشرفت روند صلح در منطقه میباشد. همچنین مجمع عمومی در قطعنامه 20 اکتبر 2000 بیان داشت که کلیه شهرکهای اسرائیل در مناطق اشغالی فلسطین، شامل بیت المقدس غیر قانونی بوده و مانعی جهت دست یابی به صلح میباشد. این قعطنامه همچنین خواستار متوقف شدن خشونت غیر قانونی شهرک نشینها نسبت به فلسطینیهای ساکن مناطق اشغالی شد.

ب: اشغال شرق بیت المقدس توسط اسرائیل در سال 1967
بخش شرقی بیت المقدس پیش از جنگ شش روزه به اردن تعلق داشت ولی بلافاصله پس از جنگ شش روزه تحت قوانین اسرائیلی قرار گرفت و از سال 1980 رسما الحاق انجام پذیرفت. اسرائیل بیت المقدس را به عنوان پایتخت برگزید. در واقع پس از جنگ عملا الحاق صورت پذیرفته بود و این الحاق در 1980 رسمی شد در هر دو حالت این عمل مغایر اصل ممنوعیت تملک سرزمین به وسیله نیروهای مسلح و توسل به زور و همچنین ناقض ماده 23 مقررات لاهه و ماده 64 کنوانسیون ژنو میباشد. در سال 1980 مجمع عمومی و شورای امنیت قانون الحاق را به رسمیت نشناخت و از کشورهای که در بیت المقدس نمایندگی دیپلماتیک ایجاد کرده بودند خواست تا نمایندگیهای خود را برچینند. علیرغم اعتراض جامعه جهانی و قطعنامههای سازمان ملل متحد، اسرائیل در مناطق اشغالی بیت المقدس مبادرت به شهرک سازی کرده است و متاسفانه کماکان این عمل ادامه دارد. طبق گزارش گزارشگر مخصوص کمیسیون حقوق بشر در مورد شهرک سازی اسرائیل 19 شهرک در غزه 158 شهرک در کرانه غربی و 19 شهرک در بخش اشغالی بیت المقدس احداث کرده است. تنها در سال 1999، اسرائیل 44 پاسگاه در کرانه غربی احداث کرده است. نیروهای اشغالگر فلسطین بارها طی عملیات تنبیهی و قاهرانه علیه فلسطینیها خانههای آنها را به علت نداشتن مجوز تخریب کردهاند و همچنین کل دهکدهها را به طور اجباری از تصرف ساکنین آن خارج ساختهاند از سال 1987، 16700 فلسطینی (شامل 7300کودک) از این طریق خانههای خود را از دست دادهاند. در سال 1991 اسراییل 30 خانه در شرق بیت المقدس و 50 خانه در کرانه باختری متعلق به فلسطینیها را تخریب کرد.
اعمال اشغالگرانه رژیم اسرائیل همچنین به محیط زیست طبیعی در مناطق اشغالی فلسطینی صدمه زده است. این اعمال شامل فرسایش زیرسازی زمینها، مصادره زمین، فرسایش و تقلیل آب، قطع درختان، انبار کردن ضایعات سمی و سایر آلودگیها میباشد.
زمانی که اسرائیل یک بیت المقدس متحد را به عنوان پایتخت خود برگزید در ژوئن سال 1980 شورای امنیت با تصویب قطعنامه 476 از اسرائیل به عنوان دولت اشغالگر خواست تا به این قطعنامه و قطعنامههای گذشته شورای امنیت عمل کرده و سریعا از پافشاری در سیاست و اقداماتی که وضعیت و خصوصیات شهر مقدس بیت المقدس را تغییر میدهد، دست بردارد پس از عدم قبول قطعنامه توسط اسراییل شورا در تاریخ 20 آگوست همان سال قطعنامه 478 را تصویب کرد. در این قطعنامه شورا مجددا تمامی موضع گیریهای سابق خود را در مورد بیت المقدس و این که هرگونه اقدامی که در مورد این شهر توسط اسرائیل انجام شده است، غیر قانونی و فاقد اعتبار میباشد. مجدداً تاکید و تصریح کرده و از دولتهایی که در بیت المقدس دفاتر دیپلماتیک ایجاد کرده بودند، خواست تا آنجا را ترک کنند.
مجمع عمومی سازمان ملل متحد نیز اقدامات اسرائیل را نقض حقوق بین الملل و کنوانسیون چهارم ژنو تلقی کرد. این قطعنامه در دسامبر سال 1980 صادر شد و مندرجات آن در سالهای بعدی در نظرات مجمع تکرار شد.
در طی دهه 80، قطعنامههای سازمان ملل متحد که در ارتباط با مسئله بیت المقدس صادر شد، به طرز وسیعی در متن آن به بر حق نبودن تملک این مناطق با توسل به زور و لزوم پذیرش و اعمال کنوانسیون چهارم ژنو در مناطق اشغال شده فلسطین در طی جنگ شش روزه 1967 تاکید شده بود. شورای امنیت و مجمع عمومی سازمان ملل متحد به شرق بیت المقدس به عنوان قسمتی از مناطق اشغالی فلسطین توجه کرده بودند. نظر به این که جامعه بین الملل و مخصوصا شورای امنیت به طور مداوم نگران مساله فلسطین بودند، اقدام مهمی توسط شورا طی قطعنامه 672 در تاریخ 12 اکتبر 1990 صورت پذیرفت. به دنبال خشونتی که در حرم شریفه (مسجد القصی)، سومین مکان مقدس مسلمانان، در بیت المقدس صورت پذیرفت شورا پس از محکوم کردن این عمل و بی احترامی و خشونت انجام شده توسط نیروهای نظامی اسرائیل در مسجد الاقصی، که منجر به کشته و مجروح شدن تعدادی از فلسطینیها شد، از اسرائیل خواست تا به طور جدی نسبت به تعهدات و مسئولیتهای حقوق بین المللی خود تحت کنوانسیون چهارم ژنو، در مورد حمایت از غیر نظامیان در زمان جنگ، که در مناطق اشغالی طی جنگ 1967، لازم الاجرا میباشد متعهد و وفادار باشد.
از 1990، نشستهای فوق العاده مجمع عمومی، جهت بحث در این موضوع، چندین بار تکرار شد. مجمع در نشست فوق العاده دسامبر 1990 طی قطعنامه شماره 68/45 حمایت خود را از صلح در خاورمیانه براساس قطعنامههای شورای امنیت و بر پایه صلح در ازای زمین تصریح کرد. در این نشست مجمع با یادآوری قطعنامههای مربوطه از جمله قطعنامه شماره 181 (طرح تقسیم) و قطعنامههای شورای امنیت مجدداً تاکید کرد که جماعه بین المللی ازطریق سازمان ملل متحد تمایل مشروع و قانونی در مورد مسئله شهر بیت المقدس و حمایت از ابعاد موقعیت یگانه مذهبی و معنوی آن دارد. هم چنین مجمع مجددا تصریح کرد که اقدامات اسرائیل به عنوان کشور اشغالگر در بیت المقدس حاکی از تغییر وضعیت حقوقی ترکیب جمعیت این شهر میباشد و غیر قانونی است.
شورای امنیت در 20 دسامبر 1990، طی قطعنامه 681 مجدا تاکید به لزوم اجرای کنوانسیون چهارم ژنو در شرق بیت المقدس کرد. در این زمان شورا نگرانی عمیق خود را در وخیم شدن شرایط در کلیه مناطق اشغالی فلسطین طی جنگ 1967 از جمله بیت المقدس را اعلام کرد و از اسرائیل خواست تا به مفاد این کنوانسیون احترام گذاشته و آن را اجرا کند.
ج: ساخت و سازهای جدید اسرائیل در شرق بیت المقدس
در ماه می 1999 رژیم اسرائیل طرحی را برای گسترش شهرک ماله آدومین (تا حد 1300 هکتار)، در شرق بیت المقدس تا یک نوار پیوسته از شهرک اسرائیلی نشین، در این منطقه تصویب کرد. طبق گزارش کمیته حقوق فلسطینیها در سال 1999 که به پنجاه و چهارمین نشست مجمع عمومی تسلیم شد، زمانی که این شهرکها کامل شود تعداد شهرکهای یهودی در این منطقه 25 درصد افزایش خواهد یافت.
مجمع عمومی در قطعنامهای که در 9 فوریه 1999 تصویب کرد، اعلام کرد که کلیه اقدامات قانونگذاری و اجرائی دولت اسرائیل به عنوان کشور اشغالگر که اقدام به تغییر موقعیت حقوقی و ترکیب جمعیتی در مناطق اشغالی فلسطین کند، غیر قانونی و فاقد اعتبار است. مجمع عمومی در نشست پنجاه و پنجم مجدداً به مسئله بیت المقدس بازگشت. مجمع در قطعنامه 209 که در اول دسامبر سال 2000 تصویب کرد حکم داد که تصمیمهای اسرائیل در تحمیل قانون، مسائل قضایی و اجرایی خود در شهر بیت المقدس غیر قانونی بوده و بنابراین بی اعتبار و فاقد اثر میباشد. مجمع همچنین از ایجاد دفاتر دیپلماتیک برخی کشورها در بیت المقدس که نقض آشکار قطعنامه 478 مورخ 1980 مجمع عمومی میباشد، اظهار تاسف کرد.
این اظهارات و قطعنامهها و بسیاری دیگر که توسط نهادهای سازمان مل متحد سازمانهای بین الملل سازمانهای غیر دولتی (NGO) و گروههای مذهبی صادر شده است نشانگر

این نوشته در علمی _ آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید