صحیفه سجادیه

دانلود پایان نامه

نقدى بر مارکس
خدا را دیدم، ترجمه از عربى
سفرى از شک تا ایمان، ترجمه از عربى
ترجمه برخى از ادعیه و دعاى کمیل به فرانسه و فارسى
فرهنگ فرانسه به فارسى
ترجمه قرآن به فارسى (ترجمه دقیق)
صلح و شمشیر، حمایت از صلح و همزیستى مسالمت آمیز (به فرانسه)
ترجمه دقیق مادام بووارى
حافظ دلها
اپراى آفرینش، به 5 زبان
ترجمه دعاى کمیل (به فرانسه)
در حریم نور، 2جلد
پیشواى چهره برخاک سایندگان (ترجمه صحیفه سجادیه)
خیام شناسى
ترجمه جدید نهج البلاغه
حافظ در آستان وحى
ترجمه تئاتر در ایران (به فرانسه)
وفات: دکتر محمد مهدى فولادوند مترجم قرآن، نهج ‌البلاغه و صحیفه سجادیه در سن 88 سالگى در مرداد ماه 1387 به رحمت ایزدى پیوست.
8. 12. 2. 1. علامه عبدالحسین امینى
ولادت: زمین و آسمان تبریز نورباران بود، بوى گل محمدى در فضاى شهر پیچیده بود، بوى بهار مى‏آمد، تبریز در شبى رؤیایى به سر مى‏برد و صداى حمد، تهلیل و تکبیر از همه‏جا بلند بود؛ هزار و سیصدو بیست سال از هجرت رسول اکرم ’ مى‏گذشت، که «آقا میرزا احمد» صاحب پسر شد. سر به خاک سایید و طلوع آفتاب زندگى در خانه‏اش را سپاس نهاد. در کنار بستر کودک جاى گرفت، او را بغل کرد، بوسید و بویید. اشک شوق بسان مرواریدى بر گونه کودک غلتید. جاذبه و نور سیماى طفل پدر را جذب کرده بود، چشم از رخ فرزند برنمى‏داشت. به یاد آن که همه عمر مرادش بود، نام نوزاد را «عبدالحسین» نهاد تا در مسیر «امامت»، «شهادت» و «ایثار» گام نهد.
روزها گذشت، فرزند به دوره‏اى از زندگى رسید که مى‏توانست تعالیم پدر را به جان بپذیرد. او دیگر کم‌تر در اندیشه بازى بود و بیش‌تر در عالم خیال سیر مى‏کرد. مى‏خواست بداند، بیاموزد و در هستى اندیشه کند. نخست آموزش‌هاى مادر را فرا گرفت؛ آیات قرآنى و سوره‏هاى کوتاهى، که با آهنگى الهى جانش را صیقل مى‏داد، بتدریج وى را براى گام نهادن در محفل علمى پدر آماده کرد. آقا میرزا احمد در سال 1287 هجرى قمرى در قریه «سردها»، از نواحى تبریز، متولد شده بود. او از سال 1304 براى ادامه تحصیل به شهر آمده بعد از فراگیرى مقدمات در محضر درس علامه بزرگوار مرحوم حاج میرزا اسدالله حضور یافت و به مرتبه‏اى از دانش‏پژوهى رسید که صلاحیت علمى‏اش از طرف زعیم بزرگوار حضرت آیت‏الله میرزا على آقاى شیرازى و فقیه برجسته حاج میرزا على ایروانى تأیید شد.
علم و عمل از وى شخصیتى برجسته ساخته بود. حسن سیرت، وقار و پرهیزگارى‏اش زبانزد خاص و عام بود.
وى خود تربیت فرزندش را به عهده گرفت تا نیک پرورش یابد و در جمع دوستان پاکدل اهل بیت ^ جاى گیرد. عبدالحسین به چنین پدرى افتخار مى‏کرد و خداى را سپاس مى‏گفت.
او بزودى ادبیات فارسى و عربى، منطق، فقه و اصول را نزد پدر فرا گرفت و در سایه هدایت آن مجتهد فرزانه «الفیه ابن‏مالک» و اشعار برخى از بزرگان دین را حفظ کرد. از اولین شعرهایى که پدر، فرزندش را به آموختن و حفظ آن تشویق کرد، شعرى از حضرت على × بود.
عبدالحسین کتاب‌هاى مختلفى در حدیث و اعتقادات را نزد پدر خواند و از آن‌ها بهره برد. او مسائل مشکل را با استاد در میان مى‏نهاد و از دریاى دانش او سیراب مى‏شد. اهتمام به قرآن و حدیث، به خصوص نهج البلاغه، وى را عاشق امام على × کرد، او با اندیشه در گفتار امام × درستى این سخن گرانمایه را که: «هیچ آیه‏اى در قرآن کریم نیست که اول آن ﴿یا ایها الذین آمنوا﴾ باشد، مگر آن‌که على ابن‏ابى‏طالب × سردار، امیر و شریف و اول مخاطبان آن آیه است» با جانش دریافت.
قرآن و نهج‏ البلاغه براى این محصل جوان دو کتاب گرانقدر بود. وى این دو کتاب را بارها مطالعه کرده، در معانى آن دقیق شده بود. گاه هنگام مطالعه این کتاب‌ها مى‏گریست، اشک بر گونه‏اش جارى و چون درى گرانمایه در سینه‏اش نهان مى‏شد.
جدش «مولا نجفعلى» مشهور به «امین الشرع» از اهالى آذربایجان بود، که در سال 1257 هجرى قمرى متولد شده و خویشتن را به علم، ادب، پاکى و پرهیزکارى آراسته بود. آن بزرگ از شیفتگان گردآورى آثار ائمه اطهار ^ شمرده مى‏شد و چون از ادب فارسى و ترکى بهره وافر داشت، قصایدى چند به این دو زبان سروده بود. خانواده عبدالحسین، به خاطر شهرت جدش، «امینى» شهرت یافت و عبدالحسین راه جدش را در پیش گرفت تا امین شرع و مدافع اسلام ناب محمدى ’ باشد.

این نوشته در علمی _ آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.