طرح و ساخت

دانلود پایان نامه

به فضاهایی اطلاق می شود که با صلاح دید احداث کننده و تصویب کمیسیون نظارت می تواند در سینما در نظر گرفته شود.
6-2-1-8- کمیسیون نظارت :
کمیسیونی است که بر اجرای دقیق آیین نام های سینماهای کشور قبل از احداث ، ‌در حین عملیات ساختمانی و پس از تاسیس نظارت دارد.
6-2-1-9- زوایای تابش :
زاویه J : زاویه بین خط واصل از مرکز لنز به وسط پرده و خط افق
زاویه K : زاویه انحراف پرده از خط قائم
شکل 6-1- زوایای تابش در سالن سینما. ماخذ : نقطه دید در سینما
زاویه L : زاویه انحراف پروژکتور از محور عمود بر پرده در سطح افق
شکل 6-2 زوایای تابش در مقطع سالن سینما. ماخذ : نقطه دید در سینما
6-2-2- سالن نمایش سینما :
طرح و ساخت سالن های نمایش به مرور زمان بر اساس نیازهای ضروری ارائه سیستم های جدید نمایش ، ‌دگرگونی بنیادی پیدا کرده است. این دگرگونی در جهتی حاصل شده است که برای گروه تماشاگران فیلم ، ‌راحتی هر چه بیشتر در هنگام اقامت در سالن و امکان تماشای یک تصویر بزرگ و شفاف همراه با صدای بسیار واضح و روشن را فراهم می سازد. به طور کلی مساحت سرانه لازم برای یک سالن نمایش معمولی بین 75/0 مترمربع (برای هر تماشاچی در سینماهای درجه 2 بالکن دار) و حداکثر 75/1 متر مربع (برای هر تماشاچی در سینماهای درجه یک بدون بالکن) می باشد. هوای مورد نیاز 5 مترمکعب به ازاء هر نفر می باشد.
6-2-2-1- فرم سالن :
طرح های مدولار ، ‌عموماً از عناصر ارتفاعی قابل انتقال تشکیل می شوند و یا به آسانی می توان مبلمان را زیاد و کم کرد یا تغییر داد. (همچنین ارتفاع چشم و شیب زمین را) ولی در سالن های کلاسیک این اعمال مشکل است. نکته دیگر در طرح های مدولار کوچک و یا بزرگ نمودن حجم و سطح به طور آسان و بدون اشکال خواهد بود. در حالی که در طرح های ثابت و کلاسیک ،‌ طرح اولیه برای اندازه دلخواهی داده شده است و بزرگ و کوچک کردن ،‌ غیر ممکن است یا موجب بی شکلی و بی تناسبی خواهد شد. در طرح بیشتر سالن های خوبی که در بیست سال اخیر ساخته شده اند ،‌ تغییر و تحولاتی مشاهده می شود که عبارتند از : کم شدن ردیف های لژ ، ‌حذف شدن لژهای مخصوص که با سن نمایش هم سطح بودند ،‌ حذف شدن طبقه دو بالکن و در مقابل تقسیم بندی پله ای مثل استادیوم ها و ساختن سالن ها پایین تر از سطح خیابان به طوری که بالکن هم سطح خیابان باشد. البته سالن هایی هم دیده می شود که کف آن ها از پرده و از عقب سالن به طرف وسط دارای شیب ملایمی می باشد تا بدین وسیله بالکن را پایین تر بیاورند و تماشاگران بیشتری نسبت به پرده نمایش در موقعیت بهتری قرار بگیرند.
در سالن های نمایش عریض که پرده های آن تمامی سطح دیوار پشت پرده را نمی پوشانند ، نمی توان در تمامی سطح سالن صندلی چید. برای رفع این نقیصه می توان از شکل سالن های آمفی تئاتر قدیمی که صورت بادبزنی دارند ، استفاده نمود. در صورتی که دیوارهای دو طرف سالن موازی هم باشند فاصله آن ها باید برابر 7/1 برابر پهنای پرده سینما اسکوپ یا 72/2 برابر ارتفاع همان پرده باشد در صورتی که دیوارهای فوق الذکر موازی نباشند ،‌ باید فاصله آن ها از یکدیگر در محل پرده 7/1 برابر پهنای پرده بوده و هر چه به طرف عقب سالن می روند باید به ازای هر 8 متر فاصله از پرده به فاصله بین دیوار دو متر اضافه گردد.
در سینمایی که عرض سالن با طول آن برابر است ،‌ (شکل قاعده سالن به مربع نزدیک است) سطح پرده باید عریض باشد در این نوع سینماها فاصله ردیف جلو از پرده زیاد خواهد بود و این امر صندلی های زیادی را هدر خواهد داد. باید این نکته را مورد توجه قرار داد که فرم بیضی شکل که در پلان سالن مورد آزمایش قرار گرفته است در سطح عمود یعنی سطح طولی سالن نیز مورد تایید است.
عمق حداکثر سالن به پرده در سینماهای 35 میلیمتری معمولی 5 تا 6 برابر پرده می باشد.
محدوده مناسب نشستن تماشاگران در داخل زاویه 15 درجه نسبت به عمودهای اخراج شده از لبه پرده می باشد.
محدوده متداول برای نشستن تماشاچیان (آنچه که به طور معمول انتخاب می شود ) تحت زاویه 27 تا 30 درجه نسبت به پرده می باشد.
در خصوص اندازه سالن سینما نسبت های مختلفی وجود دارد. معمول ترین و کامل ترین آن ها به عبارت زیر است :
طول مطلوب سالن = عرض 4
طول سالن = عرض سالن (5/2 تا 35/2)
عرض سالن = عرض پرده (5/3 تا 5/2)

این نوشته در علمی _ آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.