فیلم های خارجی

دانلود پایان نامه

خان بابا معتضدی نخستین ایرانی بود که در داخل کشور به فیلم برداری پرداخت ، متعضدی که در سال های 1304 تا 1310 به این کار اشتغال داشت ، فیلم های خبری صامت برمیداشت و معروفترین آن ها بگفته ی خود او فیلمی است به نام مجلس موسسان که در سال 1304 درباره مجلس ساخته شد که رضا خان را به پادشاهی برگزید. او درباره سینما و سال های اولیه شکل گیری اش در ایران گفته است :
در آن روزها هنوز بانوان به سالن سینما راه نداشتند. اما من فیلم هایی را که خود تهیه کرده و یا از خارج آوره بودم در مجالس فامیلی برای بانوان نیز نمایش می دادم ولی بعد با یکی از صاحبان سینما مذاکره کردم و با اتفاق سینمایی مختص بانوان درست کردیم. کلنل علینقی وزیری پیشنهاد کرد تا سالن نمایش او را که واقع در لاله زار بود به این کار اختصاص دهیم و به این ترتیب سینمای (پری) تاسیس شد که فقط فیلم برای خانم ها نمایش می داد و بعد از تاسیس این سینما بود که ورود خانم ها به سینماهای دیگر هم رواج پیدا کرد ولی آقایان در طرف راست و خانم ها در طرف چپ سالن می نشستند.
3-2-7- رونق سینما داری در ایران :
اولین سینمایی که برنامه های مرتبی نمایش داد ، سینمای علی وکیلی به نام گراند سینما بود این سینما هر هفته روزهای دوشنبه و جمعه فیلم های تازه ای نمایش می داد.
رونق سینما داری باعث شد که وکیلی به فکر افتاد سینمای دیگری بسازد و به این منظور سینما «سپه» را در خیابان سپه بنا نهاد که بعداً به سینما «زهره» تغییر نام یافت. هنوز فیلم ها صامت بود. وکیلی ، برای این که تنوع و جذابیت بیشتری به کارش بدهد برای هر سینما ارکستری بوجود آورد که قبل از شروع نمایش در فاصله پرده ها و در حین نمایش فیلم در جلوی پرده سینما آهنگ های ایرانی می نواخت ، چند سال بعد که سینما «ایران» بوجود آمد ، گرامافونی زیر پرده سینما نصب کرد که قبل و بعد از شروع فیلم صفحه های موسیقی غیر ایرانی پخش می کرد. علی وکیلی چندی بعد به فکر افتاد که سینمایی نیز مخصوص بانوان بسازد. بنابراین در سالن مدرسه زرتشیان خیابان نادری سینمایی تاسیس کرد. به یمن در آمد سرشار روز بروز بشمار سینماها افزوده شد و در این دوره از تاریخ سینمای ایران سینما تفریح گاه اقشار متفاوت اجتماع می شود.
3-2-8- تولید فیلم ایرانی :
اولین فیلم بلند سینمایی ایرانی آبی و رابی نام داشت که بوسیله اوانس اوهانیان در سال 1308 نوشته و کارگردانی شد و فیلم برداری آن را خان بابا معتضدی انجام داد. این فیلم تقلیدی از یک فیلم کمدی دانمارکی بود. سال 1311 فیلم صامت دیگری به نام حاجی آقا اکتور سینما را ساخت و به نمایش در آورد. او در سال 1310 مدرسه سینمایی ای را در تهران تاسیس کرد. سپس ابراهیم مدادی که یکی از شاگردان مدرسه سینمایی اوهانیان بود با یاری سایر شاگردان مدرسه فیلم انتقام برادر را می سازد و در سال 1312 همزمان با کوشش هایی نسبتاً در خارج از کشور به اتفاق عده ای که همکاری خود را با اوهانیان قطع کرده بودند دست به تأسیس شرکت محدود فیلم ایران می زند.
3-2-9- سینمای ناطق در ایران :
افتتاح سینما «پالاس» در محل سابق سینما تهران به سال 1309 یک حادثه بود ، زیرا مردم تهران برای نخستین بار سالنی مجلل و سینمای بزرگ می دیدند. این سینما را «مرتضی قلی خان بختیاری» با مخارج هنگفت بنا کرده بود و از همه مهمتر اینکه فیلم های سینما پالاس حرف میزد. از آنجائیکه هنوز نمی توانستند فیلم ها را دوبله کنند و دستگاه های پخش صدای سینما هم خوب نبود هیچ کس چیزی از فیلم های این سینما متوجه نمی شد به همین جهت پس از چندی سینما پالاس تعطیل شد ولی دراین زمان سینماهای دیگری ناطق شده بودند. بهرحال ، سینمای ناطق در ایران تبدیل به یک واقعیت شده بود. افرادی که زبان خارجی می دانستند داستان فیلم را می فهمیدند ، بنابراین روشنفکران و زباندان های آن زمان طالب آنگونه سینما شدند و مردم عادی به سینماهای درجه دوم که سریال نشان میدادند رو آوردند. این وضع تا وقتی که دوبله فیلم آغاز شده ادامه داشت.
3-2-10- نخستین فیلم ناطق ایرانی :
سال 1311 در کمپانی «امپریال فیلم» بمبئی نخستین فیلم ناطق ایرانی بنام «دخترلر» (یا «ایران دیروز و امروز» ساخته شد) نوشتن فیلم نامه و نقش اول این فیلم را عبدالحسین سپنتا بر عهده داشت. دراین فیلم با دقت سعی شده که هیچ نقشی به چهره های مذهبی و مورد احترام مردم داده نشود تا با مخالفت های گوناگون روبرو نگردد. کلیه آهنگ ها و ترانه های فیلم نیز برگرفته شده از موسیقی اصیلی و سنتی ایران بود. تهیه « دختر لر» هفت ماه طول کشید و در دی ماه 1312 در دو سینمای مایاک و سپه بروی پرده آمد. بر خلاف انتظار سینما داران که به نمایش فیلم های فرنگی خو کرده بودند «دخترلر» با استقبال گرم مردم کوچه بازار روبرو شد و از لحاظ مدت نمایش و فروش حد نصابی بجا گذاشت که تا چندسال بعد شکسته نشد. (در مجموع ، «دختر لر» -1933- نه فقط اولین فیلم ناطق فارسی است بلکه در ردیف پیشگامان سینمای ناطق نیز قرار میگیرد. زیرا تنها پنج سال پیش از ساخته شدن آن بود که نخستین فیلم تمام ناطق سینما «چراغ های نیویورک» 1928) ، به نمایش در آمد.
3-2-11- آغاز کار دوبله در ایران :
دوبله فیلم در ایران سابقه شیرینی دارد. هنگام نمایش فیلم شخصی که دیلماج نامیده می شد ، در وسط سالن سینما راه می رفت و نوشته های فیلم را به فارسی و با صدای بلند برای مردم می خواند از آنجا که سالن شکل منظم و مرتبی نداشت وهمواره عده ای در حال رفت و آمد بودند ، اتفاقات جالبی بوقوع می پیوست. بهرحال این شکل از دوبله کردن فیلم مدت زیادی دوام نیاورد و سرانجام با پیدایش «دوبله فارسی» دیلماج با تمام کم سوادی و بی سوادی و چرب زبانی اش به حاشیه ی صوتی فیلم انتقال یافت. در این زمان دکتر اسماعیل کوشان که در ترکیه سابقه دوبلاژ داشت درایران نیز دست به برگردان فیلم های خارجی به زبان فارسی زد. در سال 1324 اولین فیلم دوبله به فارسی به نام «راندوو» در تهران به نام «دختر فراری» قدم بر اکران سینماهای تهران گذاشت. با این کار او مردم به سینماهای هجوم بردند تا شاهد حرف زدن قهرمان های خارجی موردعلاقه شان به زبان فارسی باشند.
3-2-12- فراگیر شدن سالن های سینما در ایران :
با استقبال تدریجی عامه از نمایش فیلم ، و همزان با فروکش کردن جنجال های سیاسی اوائل دهه ی ده ، از نیمه ی دوم این دهه گشایش سالن های نمایش شتاب می گیرد و یکه تازی سالن های تئاتر در عرضه ی کارهای نمایشی پایان می یابد. سالن های «گراند هتل» و «فاروس» که جولانگاه تئاتر هستند اما بزودی مطلوب سینما می شوند نه «اکتورهای ماهر ایرانی» و نه «آرتیست شهیر مادام آقابایف» نمی توانند مردم را از جاذبه ی مخاطبین سینما برهانند. سینما «صنعتی» در 1304 تأسیس می شود .علی وکیلی سالن تئاتر گراند هتل را در 1305 به سالن سینما تبدیل می کند کار چندان دشوار نیست ، پارچه ای سفید از سقف آویخته می شود «آرنولد ژاکوبسون» که در سال 1304 مایاک (دیده بان) را در تبریز دایر کرده است ، در سال 1306 به همراه «آلکساندر لوین» و «امیل سورکوف» سینما « ایران» را در لاله زار تاسیس می کنند لوین و همسرش با نواختن پیانو در جلوی پرده ی نمایش جلوه ی بیشتری به فیلم های سینما ایران می دهند.
طبق آمار اعلام شده از سوی فرهنگ و هنر در سال 1356 از سال 1315 تا 1356 ، 109 سینما در تهران تأسیس شده است. تأسیس سینما از سال 1324 ، از شتاب چشمگیری برخوردار است. پایان یافتن جنگ دوم جهانی ، فراهم آمدن امنیت جهت سرمایه گذاری در بخش های مختلف از جمله سینما دوبله فیلم های خارجی به فارسی ، و شروع مجدد فیلم سازی در ایران در این رونق نقش مهمی دارد. تا سال 1346 ، دولت تأسیس کنندگان سینما را در سراسر کشور از پرداخت عوارض ساختمان سینما معاف کرده بود و در مواردی وام بدون بهره به آن ها می پرداخت. این معافیت از این سال در تهران لغو می شود ، ولی در شهرستان ها (بخصوص شهرستان های فاقد سینما) پرداخت وام طویل المدت با بهره ی کم تا سال 1357 ادامه می یابد. مهر ماه سال 1347 ، هیئت وزیران سالن های سینما را درجه بندی می کند. اوایل دهه پنجاه تهران صاحب 3 سینمای ممتاز 38 سینمای درجه یک 32 سینمای درجه دو و 36 سینمای درجه 3 است.
تحقیقات نشان میدهد که شیراز یکی از نخستین شهرهای است که در سال 1297 ، صاحب سینمایی به نام «تماشاخانه» در سمت جنوبی شهر ، در محله ی «گودعربان» می شود. سابقه ی سینما در بوشهر به سال 1298 بر می گردد. در این سال شخصی به نام «حاج یحیی شیرازی فیروزی» که در بوشهر عکاسخانه ای به نام «فیروزی» دارد ، بواسطه ترغیب تجار شهری که در سفرهای خود به هند ، مصر ، فرانسه و انگلستان با سینما آشنا شده بودند ، نخستین سینمای این شهر دایر می کند که بین مردم به «سینمای حاج یحیی عکاس» شهرت یافت. مشهد نیز جزو شهرهائیست که سینما در آن از قدمت برخوردار است. نخستین سینما در این شهر در سال 1309 به نام «شهر رنگ متحرک» (نامی که مردم بر آن نهاده بودند) شروع به کار می کند. این سینما را «آوانف» در کوچه ارگ ، در محل تالار اعتبار السلطنه که محل فعلی ثبت اسناد است دایر می کند. این سینما نیز فاقد صندلی بود و تماشاگران ایستاده فیلم تماشا می کردند. اولین سینمای اصفهان در سال 1315 به نام « ایران» افتتاح شد. این سینما تا سال 1345 با سالن زمستانی و تابستانی فعالیت می کرد. سینما ایران در خیابان چهار باغ دایر شد که در آن در شهر اصفهان مرکزیت داشت.
براساس آمار ارائه شده از سوی وزارت فرهنگ و هنر در سال 1356 از سال 1308 تا 1356 ، 318 سینما در شهرستان ها تاسیس شد. از نکات قابل ذکر دیگر در این زمینه فضاهای همجوار و مشاغل وابسته به سینماهاست. در این خصوص دو نکته زیر جالب به نظر می رسند. کار خرید تنقلات در بیرون سینما از چنان بازار گرمی برخوردار بود که غالب مغازه های کنار سینما به این کار اختصاص یافت. یکی دیگر از مشاغل بیرون سینما ، نگهداری موتورسیکلت و دوچرخه تماشاگر است. در اواسط دهه ی1350، تماشاگران 10 ریال برای نگهداری دوچرخه و 20 ریال برای موتور سیکلت می پرداختند .
3-2-13- پیدایش تلویزیون در ایران :
گسترش دامنه ی امواج رادیو ، و روشن شدن نقش نافذ آن در ترویج افکار و برنامه های تبلیغی و سیاسی ، دولت را برانگیخت تا دست به ایجاد یک شبکه سراسری تلویزیونی بزند و از این راه حاکمیت بیشتری بر وسائل ارتباط جمعی پیدا کند. نخستین فرستنده ی تلوزیونی ایران ، در ساعت 5 بعد از ظهر جمعه یازدهم مهرماه 1337 اولین برنامه ی خود را پخش کرد. این فرستنده ، که «تلوزیون ایران» نامیده می شد ، در ابتدا هر روز از ساعت شش بعد ازظهر تا ده شب برنامه داشت. تلوزیون ایران ، به صورت یک بخش کاملاً خصوصی اداره می شد و متکی به درآمد خود از آگهی های تجارتی و تبلیغاتی بود. رونق کار تلوزیون ایران و قابلیت چشمگیر چنین رسانه ای به عنوان وسیله ای اساسی در نشر تبلیغات و شکل دلخواه دادن به اندیشه و رفتار مردم ، تصمیم حکومت را در تأسیس یک شبکه ی تلوزیونی سراسری قطعی تر کرد. بنابراین در سال 1343 ، یک گروه فرانسوی از سوی سازمان برنامه و بودجه مامور بررسی و طراحی یک مرکز تلوزیونی شد. سرانجام پس از تصویب طرح ایجاد «تلوزیون ملی ایران» یک ایستگاه کوچک بوجود آمد و با امکاناتی ساده ، پخش برنامه های آزمایشی را در سال 1344 آغاز کرد.
با پیدایش تلوزیون و گسترش شبکه های تلوزیونی در سراسر جهان ، تهیه کنندگان و دست اندر کاران سینما رقیب پر قدرتی را رویاروی خود می بیند. از این جهت ، با نوآوری های فنی از جمله فیلم های 70 میلیمتری ، سه بعدی ، صدای استریوفونیک ، روی آوری بیشتر به رنگ که آن زمان در دسترس تلوزیون نبود و ساخت فیلم های به اصطلاح «عظیم» با صحنه های پرجمعت و دکورهای مجلل که فقط در پرده ی بزرگ سینما جلوه دارد به مقابله با ان بر میخیزند. از سال 1350 بحران مالی بتدریج گریبانگیر سینمای فارسی شد و این بحران در سال 1356 به اوج خود رسید تا این سال تهیه کنندگان ایرانی به هیچ وجه حاضر به نمایش فیلم هایشان از تلوزیون نبودند. با این همه در سال 56 تنگدستی به حدی رسید که اعتراض کنندگان دیروز یکی پس از دیگری فیلم هایشان را برای یک بار نمایش به تلویزیون فروختند تا شاید مردم با دیدن فیلم های فارسی بیشتر مشتاق سینما شوند ولی بر خلاف انتظار تهیه کنندگان فیلم های فارسی تعداد تماشاگران سینما بیشتر کاهش یافت.
3-3- مشکلات سینمای ایران
سینمای ایران به دلیل تنگناها و مشکلات زیاد و پیچیده ای که دچار آن شده است ، اکنون مواجه با چنان بحرانی است ، که به اعتقاد بسیاری از کارشناسان و دست اندرکاران خطر توقف فعالیت و تعطیلی کامل آن را تهدید می کند. متأسفانه به نظر می رسد که در بین مسئولان و مدیران بلند پایه کشور ، تحلیل صحیح و شناخت کامل از ارزش و قابلیت صنعت فیلم سازی و سینما به عنوان یک سرمایه گرانقدر ملی و یک مزیت نسبی تعیین کننده در سطوح ملی و فرا ملی وجود ندارد ، سرمایه و مزیتی که نه تنها از نظر فرهنگی و هنری ، که از جنبه های سیاسی ، اقتصادی ، اجتماعی و ملاحظات مربوط به امنیت ملی نیز در خور توجه اهمیت بسیار است. در حالی که نتیجه تلقی های نادرست و ناقض و در برخی مواقع توأم با عناد از سینما ، در کشور ما مبنای برخوردهای متعارض و متناقضی با آن شده و تقریباً هر دسته و گروهی بر اساس موضع فکری و یا جهت گیری و منافع سیاسی خود هر روز انتظاراتی خام و یا بی ربط را از سینما طلب می کند. درباره مسأله نابودی و تعطیلی اصلی موضوع و خطر انقراض و توقف کامل سینما ، شاید بتوان گفت که متأسفانه غفلتی فراگیر وجود دارد. در حقیقت ، گویا در صورت نابودی و انقراض سینما دیگر چیزی نمی ماند ، که بتوان به آن پرداخت و از آن انتظار نقش و تأثیر داشت.

این نوشته در علمی _ آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.