مرحله بافرینگ که به عنوان مدت زمان بین وقوع آستانه لاکتات و آستانه تنفسی جبرانی تعریف می شود(شکل2-12)، ماحصل مکانیزمهای فیزیولوژیک مختلف می باشد.(19) این مرحله با افزایش ناگهانی در غلظت لاکتات خون (وقوع آستانه لاکتات) آغاز و با شروع پرتهویه ای (وقوع آستانه تنفسی جبرانی) به اتمام می رسد و در طی این مراحل اسید لاکتیک تولیدی بوسیله سیستم بافرینگ بدن بافر می شود تا زمانیکه سیستم بافرینگ در مقابل اسید لاکتیک تولیدی شکست می خورد که با سقوط در PH و وقوع پرتهویه ای همراه می شود(19). هرچند مدت زمان این مرحله را به حساسیت اجسام کاروتید(گیرنده های محیطی واقع در قوس آئورت و محل دو شاخه شدن شریان کاروتید مشترک، که در درجه اول نسبت به تغییرات مقدار اکسیژن خون و همین طور به تغییرات CO2 و یون هیدروژن واکنش نشان می دهند، به طوری که اگر اکسیژن تا حد زیادی افت کند و یا اگر CO2و یون هیدروژن زیاد شود، این گیرنده های شیمیایی اطلاعات خود را به مرکز دمی ارسال می کنند که باعث افزایش تنفس می شود) نسبت می دهند(19)، لیکن عوامل دیگر از قبیل فرایند کینتیک لاکتات و ظرفیت بافرینگ نیز در مدت زمان این مرحله دخیل هستند(19،20،57). تحقیقات مختلف نشان داده اند که طول این مرحله با توجه به سطح آمادگی افراد از فردی به فرد دیگر متفاوت است، هر چند که در آزمودنی های سالم مدت آن 2 1 دقیقه است (29). طول این مرحله بستگی به نرخ متابولسیم هوازی و بی هوازی بعد از آستانه تنفسی اولیه دارد

Written by