معاهدات بین المللی

دانلود پایان نامه

« افشای اختراع متقاضی یا ذیحق قبلی او ظرف مدت شش ماه قبل از تاریخ تقاضا در موارد مقتضی قبل از تاریخ حق تقدم موجب زوال تازگی اختراع نمی گردد . به عبارت دیگر ، اطلاق مقرره هر نوع افشایی را توسط مخترع یا ذیحق قبلی در بر می گیرد . بنابر این حتی اگر افشای اختراع توسط خود مخترع یا ذیحق قبلی در نتیجه بی تجربگی و غیره هم باشد در حیطه استثنائات زوال تازگی قرار خواهد گرفت ».
قانون ثبت اختراعات ، طرح های صنعتی و علائم تجاری از این ویزگی استفاده نموده که اجرای آن ، ساز و کارهای مناسب خود را می طلبد ، بر اساس آن مخترع می تواند حق تقدم خود را شش ماه قبل از ثبت اختراع نیز محفوظ دارد .
در جهان دو سیستم اول ثبت و اول اختراع وجود دارد ، در سیستم اول ثبت که بر گرفته از حقوق اروپایی است ، حق مخترع از زمان ثبت اختراع محفوظ است ، درحالی که در سیستم اول اختراع قبل از ثبت نیز یک مهلت ارفاقی سه تا دوازده ماهه را برای مخترع در نظر گرفته می شود . قانون فعلی با وجود قانون مصوب 1310 از این سیستم پیروی می کند.
ب ) ارائه اختراع در نمایشگاههای بین المللی : از دیگر استثنائات مترتب بر زوال تازگی ، ارائه اختراع در نمایشگاههای بین المللی است . این موضوع در قانون ثبت علائم و اختراعات و قانون ثبت اختراعات 1386 بصورت وضوح مطرح نگردیده است ، اما از آنجا که ایران از اعضای کنوانسیون پاریس محسوب می شود این کنوانسیون درماده 11 مقرراتی را در این زمینه وضع نموده است . « کشورهای اتحادیه طبق مقررات و قوانین داخلی خود از اختراعات ، نمونه های اشیاء مصرفی ، طرحها و مدل های صنعتی و همچنین علائم صنعتی با تجارت که قابل صدور گواهینامه ثبت هستند و برای محصول در نمایشگاه های بین المللی رسمی یا نمایشگاه هایی که در سرزمین یکی از آن کشورها تشکیل شده و از رسمیت آن شناخته شده عرضه می شود موافقت به حمایت موقت آن خواهند کرد ». بر این اساس شرایط زیر می تواند این استثنا را بر زوال تازگی بوجود آورد :
1- کشورها از مقررات و قوانین داخلی خود از اختراعات بهره ببرند .
2- اختراعاتی قابل ارائه باشند که قابلیت ثبت را داشته باشند .
3- در نمایشگاه های بین المللی به نمایش گذارده شوند .
4- حمایت از آنها موقت خواهد بود . بر اساس بند 2 ماده فوق حمایت موقت مهلت های مقرره در ماده 4 را اضافه نخواهد کرد .
چنانچه بعداٌ حق تقدم مورد ادعا قرار گیرد اداره صالح ثبت هر کشور می تواند ابتدای مهلت را از تاریخ ورود محصول به نمایشگاه احتساب کند .
« از آنجا که ماده 9 قانون مدنی صراحت بر این دارد که مفاد معاهدات بین المللی که ایران به آن الحاق شده است در حکم قانون داخلی را دارا می باشد ، برای رفع هر گونه شبه ، ضروری به نظر می رسد که اطلاق قسمت اخیر بند (ه) ماده 4 قانون 1386 ، اختراعات نمایش داده شده در نمایشگاه های بین المللی را شامل گردیده و بنابر این می توان نتیجه گرفت که قانونگذار از روش دوم مذکور در فوق ، برای حمایت از اختراعات نمایش داده شده در نمایشگاه های بین المللی ، استفاده کرده اند که اقدامی مناسب به نظر می رسد ».
ب ) ابتکاری بودن اختراع
اختراع باید علاوه بر نو بودن ارتقاء قابل توجهی را در حیطه خود موجب شود ؛ بطوری که استنتاج آن توسط فردی با دانش متوسط در آن زمینه امری بدیهی محسوب نشود . به عبارت دیگر راه حل فنی را که اختراع برای حل مشکل پیشنهاد می کند باید نسبت به سایر راه حل های احتمالی موجود ، مزیت قابل توجهی داشته باشد . در واقع اختراع باید بتواند در حیطه خود مشکلی را از مشکلات موجود که هنوز راه حلی ندارند ، حل نماید تا دارای گام ابتکاری باشد . « هر چند وصف ابتکاری بودن به عنوان شرط لازم به جهت حمایت از اختراعات ذکر گردیده است ، اما از آنجا که هیچ گونه محدودیت کمی در خصوص میزان خلاقیت و ابتکاری بودن یک اختراع تعیین نگردیده است ، لذا یک اختراع ممکن است بسیار ساده باشد ، لیکن بدیهی و معمولی تلقی نشود ».
معیار ابتکاری بودن اختراع
در قوانین مختلف برای ثبت اختراع ، دو روش را بکار گرفته اند : روش پیش آزمایی و روش اعلامی . در روش پیش آزمایی ، ابتکاری بودن اختراع را با بکارگیری وسایل ، امکانات ، آزمایشات و تحقیقات گوناگون در مقایسه با اختراعاتی که درآن زمینه مسبوق به سابقه بوده است ، انجام می شود و در صورت محرز شدن اینکه موضوع مورد اختراع با اختراعات قبلی متفاوت باشد و صحت اختراع مورد تایید مجامع رسمی مربوطه قرار گرفته و نسبت به ثبت آن اقدام می شود . اما در روش های اعلامی ، ادعای مخترع بدون در نظر گرفتن صحت و سقم آن و بدون رسیدگی و مقایسه با آزمایش با اختراعات قبلی ، اقدام به ثبت اختراع میشود . این روش بنا بر ماده 27 قانون 1310 که مقرر می دارد هر کسی مدعی یکی از امور ذیل باشد می تواند تقاضای ثبت نماید :
1 – ابداع هر محصول صنعتی جدید ؛
2 – کشف هر وسیله ی جدید یا اعمال وسایل موجوده به طریق جدید برای تحصیل یک نتیجه یا محصول صنعتی یا فلاحتی .
آیین نامه اجرایی قانون حمایت از حقوق پدید آورنده گان نرم افزارها هم روش اعلامی را در پیش گرفته است در ماده 21 قانون مقرر شده است : « در صورتی که متقاضی مدعی اختراع نرم افزار باشد ابتدا با مراجعه به اداره مالکیت صنعتی اظهارنامه مربوط را اخذ و تکمیل و همراه با مدارک و مستندات به اداره یاد شده تسلیم و رسید دریافت می نماید ».
در این قانون با اندکی تغییرات در روش اجرایی در ایران که مراحل ثبت صورت می پذیرفت اداره مالکیت صنعتی موظف است پس از طی انجام تشریفات قانونی نسخه ای از اظهارنامه به همراه مستندات و مدارک مربوطه را جهت بررسی ، مقایسه و تایید یا عدم تایید فنی به دبیرخانه شورای عالی انفورماتیک ایران ارسال نماید . این شورا پس از بررسی مراتب را به اداره مالکیت صنعتی اعلام تا مرجع مذکور اقدامات بعدی را جهت قانون ثبت علایم و اختراعات و طرحهای صنعتی به ثبت رسانده و ورقه اختراع را به نام مخترع صادر و اعلام نماید . اما با این حال که اختراع ثبت شده و سند اختراع صادر می شود مستفاد به ماده 36 که اشعار می دارد : « ورقه اختراع به هیچ وجه برای قابل استفاده بودن و یا جدید بودن و یا حقیقی بودن اختراع سندیت ندارد و همچنین ورقه مزبور به هیچ وجه دلالت بر این نمی کند که تقاضا کننده یا موکل او مخترع واقعی می باشد و یا شرح اختراع یا نقشه های آن صحیح است و اشخاصی ذی نفع می توانند نسبت به موارد مزبوره در محکمه ابتدایی تهران اقامه ی دعوی کرده خلاف آن را ثابت نماید ».
ج ) کاربرد صنعتی داشتن
از دیگر شرایط ثبت اختراع می توان ، کاربرد صنعتی آن دانست . « ثبت اختراع که صرفا به امور تئوریک پرداخته و قابلیت استفاده عملی و تولید در صنعت را نداشته باشد را نمی توان به عنوان اختراع در مراجع قانونی به ثبت رسانید . ماده 27 قانون ثبت علائم و اختراعات در بند 2 کشف هر وسیله جدید یا اعمال وسایل موجود به طریق جدید برای تحصیل یک نتیجه یا محصول صنعتی یا فلاحتی دانسته است . بر اساس این بند اختراع باید راه جدیدی را برای کسب نتیجه یا محصول صنعتی یا کشاورزی در پی داشته باشد. اگر این اختراع تنها به فرضیات و نظریات علمی پرداخته و علوم نظری اکتفا کند بر این اساس به عنوان اختراع قابل ثبت نمی باشد . همچنین همین شرط در ماده 2 قانون جدید نیز کاربرد صنعتی داشتن اختراع را بیان شده است : اختراعی کاربردی محسوب می شود که در رشته ای از صنعت قابل ساخت یا استفاده باشد و مراد از صنعت معنای گسترده آن است و شامل مواردی نظیر صنایع دستی ، کشاورزی و ماهیگیری و خدمات نیز می شود . « در خصوص بررسی وصف قابلیت استفاده در صنعت ابتدا باید معلوم شود که موضوع اختراع مرتبط با کدام شاخه صنعت بوده و سپس با توجه به شرایط به احکام و مقررات مرتبط با همان رشته مورد سنجش و ارزیابی قرار گیرد ». هم چنین منظور از کاربرد صنعتی امکان استفاده از اختراع در صنعت موجود است و امکان استفاده از آن در صنعت و فناوری آینده آن را قابل حمایت نمی سازد ؛ زیرا تعیین و تشخیص امکان استفاده از اختراع در صنعت آینده کاری بس دشوار است . چرا که هیچ کس از پیشرفت های صنعت و فناوری در آینده اطلاعی ندارد تا قضاوت نماید که اختراع ادعا شده در آن کاربرد خواهد داشت یا نه ». بنظر می رسد این دیدگاه با تعاریف بیان شده اختلاف فاحش داشته باشد آن هم در موردی که اختراع قابل ثبت باشد . اگر اختراعی دارای کاربرد صنعتی است به تحقیق که در همان زمان است نه اینکه برای آینده مطرح شود اما اگر به عنوان یک ایده و نظریه باشد که آن اختراع نمی باشد و بنظر می رسد که این دیدگاه قابل نقد و بررسی بیشتر باشد . چنانکه ملاحظه می شود در قانون 1310 اختراع را به محصولات کشاورزی ( فلاحتی ) هم تعمیم داده اما در قانون ثبت 1386 به صنعت اشاره نموده و از محصولات کشاورزی قیدی بیان نکرده است . پرسشی که مطرح است این است که آیا محصولات کشاورزی شامل قانون اختراعات می شود یا خیر ؟ به استناد ماده 2 قانون اخیر « قابل استفاده یا ساخت بودن اختراع ادعایی در صنعت به معنای گسترده و عام آن مورد نظر بوده که محصولات و فرآیندهای کشاورزی را نیز شامل می گردد و از جمله آنها صنایع دستی ، کشاورزی ، ماهیگیری و خدمات نیز می شود ».
2 ) شرایط شکلی

این نوشته در علمی _ آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.