نماز جماعت

دانلود پایان نامه

آیه 6 همچنین دستور می دهد که یتیمان را بیازمائید تا هنگامى که به حد بلوغ برسند. اگر در این موقع در آنها رشد کافى براى اداره اموال خود یافتید، ثروت آنها را به آنها بازگردانید و هنگامى که مى‏خواهید اموال آنها را به دست آنها بسپارید گواه بگیرید تا جاى اتهام و نزاع و گفتگو باقى نماند ( وَ ابْتَلُوا الْیَتامى‏ حَتَّى إِذا بَلَغُوا النِّکاحَ فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً فَادْفَعُوا إِلَیْهِمْ أَمْوالَهُم فَإِذا دَفَعْتُمْ إِلَیْهِمْ أَمْوالَهُمْ فَأَشْهِدُوا عَلَیْهِمْ وَ کَفى‏ بِاللَّهِ حَسِیباً ).
در پایان آیه 5 دستور مهم دیگری در باره اموال یتیمان داده شده است. (…وَ ارْزُقُوهُمْ فِیها وَ اکْسُوهُم‏…) سرپرستان باید خوراک و پوشاک آنها را از طریق اموال یتیمان تامین کنند تا با آبرومندى بزرگ شوند و به حد بلوغ برسند.
در آیه5، همچنین خداوند دستور می دهد اموال و ثروت‏هاى خود را به دست افراد سفیه نسپاریدو بگذارید در مسائل اقتصادى رشد پیدا کنند تا اموال شما در معرض مخاطره و تلف قرار نگیرد ( وَ لا تُؤْتُوا السُّفَهاءَ أَمْوالَکُمُ الَّتِی جَعَلَ اللَّهُ لَکُمْ قِیاما). از این تعبیر به خوبى اهمیتى را که اسلام براى مسائل مالى و اقتصادى قائل است روشن مى‏شود.
روشن است که منظور از سفاهت در آیه فوق عدم رشد کافى در خصوص امور مالى است به طورى که شخص نتواند سرپرستى اموال خود را به عهده گیرد، و در مبادلات مالى منافع خود را تامین نماید، و به اصطلاح کلاه سرش برود.
بنا بر این آیه فوق با اینکه در باره یتیمان بحث می کند، یک حکم کلى و عمومى براى همه موارد در بر دارد، که انسان نباید در هیچ حال و در هیچ مورد، اموالى که تحت سرپرستى او است و یا زندگى او به نوعى به آن بستگى دارد را به دست افراد کم عقل و غیر رشید بسپارد.
2-1-2-1-5- نماز
آیات (43 و 101 و 102 و 103 ) در این خط قرار دارند. آیه 43 سوره مبارکه، برخی از احکام نماز را چنین بیان می کند.
1- تحریم نماز در حال مستى، یعنى افراد مست نمى‏توانند مشغول فریضه نماز شوند و نماز آنها در این حال باطل است (یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تَقْرَبُوا الصَّلاهَ وَ أَنْتُمْ سُکارى‏ حَتَّى تَعْلَمُوا ما تَقُولُونَ).2- باطل بودن نماز در حال جنابت‏ (وَ لا جُنُباً إِلاَّ عابِرِی سَبِیلٍ حَتَّى‏ تَغْتَسِلُوا). سپس استثنایى براى این حکم بیان کرده، ( إِلَّا عابِرِی سَبِیلٍ) مگر اینکه مسافر باشید و در مسافرت گرفتار بى‏آبى شوید که در این حال نماز خواندن به شرط تیمم که در ذیل آیه 43 بیان شده جایز است.
3- جواز نماز خواندن یا عبور از مسجد بعد از غسل کردن که با جمله (حتى تغتسلوا) بیان شده است.
در آیه 101 (وَ إِذا ضَرَبْتُمْ فِی الْأَرْضِ فَلَیْسَ عَلَیْکُمْ جُناحٌ أَنْ تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلاهِ إِنْ خِفْتُمْ أَنْ یَفْتِنَکُمُ الَّذِینَ کَفَرُوا) از نماز مسافر صحبت شده است، هنگامى که مسافرت کنید مانعى ندارد که نماز را کوتاه کنید اگر از خطرکافران بترسید. باید توجه داشت که شرائط نماز مسافر، مانند شرائط و خصوصیات سایر احکام اسلامى در قرآن نیامده است بلکه در سنت به آن اشاره شده است.
آیه 102 کیفیت نماز خوف را که به هنگام جنگ باید خوانده شود به مسلمانان تعلیم مى‏دهد. ابتدا خطاب به پیامبر اکرم6 مى‏فرماید؛ (وَ إِذا کُنْتَ فِیهِمْ فَأَقَمْتَ لَهُمُ الصَّلاهَ فَلْتَقُمْ طائِفَهٌ مِنْهُمْ مَعَکَ وَ لْیَأْخُذُوا أَسْلِحَتَهُمْ فَإِذا سَجَدُوا فَلْیَکُونُوا مِنْ وَرائِکُمْ وَ لْتَأْتِ طائِفَهٌ أُخْرى‏ لَمْ یُصَلُّوا فَلْیُصَلُّوا مَعَکَ) هنگامى که در میان آنها هستى و براى آنها نماز جماعت بر پا مى‏دارى باید مسلمانان به دو گروه تقسیم شوند، نخست عده‏اى با حمل اسلحه با تو به نماز بایستند. سپس هنگامى که این گروه سجده کردند و رکعت اول نماز آنها تمام شد، تو در جاى خود توقف مى‏کنى و آنها با سرعت رکعت دوم را تمام‏ نموده و به میدان نبرد باز مى‏گردند و در برابر دشمن مى‏ایستند و گروه دوم که نماز نخوانده‏اند، جاى گروه اول را مى‏گیرند و با تو نماز مى‏گزارند.
گروه دوم نیز باید وسائل دفاعى و اسلحه را با خود داشته باشند و بر زمین نگذارند (وَ لْیَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ وَ أَسْلِحَتَهُمْ). این طرز نماز گزاردن براى این است که دشمن شما را غافلگیر نکند، زیرا دشمن همواره در کمین است که از فرصت استفاده کند و دوست مى‏دارد که شما از سلاح و متاع خود غافل شوید و یکباره به شما حمله‏ور شود (وَدَّ الَّذِینَ کَفَرُوا لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِکُمْ وَ أَمْتِعَتِکُمْ فَیَمِیلُونَ عَلَیْکُمْ مَیْلَهً واحِدَهً).
ولى از آنجا که ممکن است ضرورتهایى پیش بیاید که حمل سلاح و وسائل دفاعى هر دو با هم به هنگام نماز مشکل باشد، و یا به خاطر ضعف و بیمارى و جراحاتى که در میدان جنگ بر افراد وارد مى‏شود، حمل سلاح و وسائل دفاعى تولید زحمت کند، در پایان آیه بیان می کند که، گناهى بر شما نیست اگر از باران ناراحت باشید و یا بیمار شوید که در این حال سلاح خود را بر زمین بگذارید. ولى در هر صورت، غفلت نکنید و حتى در حال عذر حتما آنها را با خود داشته باشید که اگر احیانا دشمن حمله کند بتوانید تا رسیدن کمک خود را حفظ کنید (وَ لا جُناحَ عَلَیْکُمْ إِنْ کانَ بِکُمْ أَذىً مِنْ مَطَرٍ أَوْ کُنْتُمْ مَرْضى‏ أَنْ تَضَعُوا أَسْلِحَتَکُمْ وَ خُذُوا حِذْرَکُمْ).
در آیه فوق در باره کیفیت نماز خوف، توضیح زیادى به چشم نمى‏خورد، و این روش قرآن است که کلیات را بیان کرده و شرح آن را به « سنت» واگذار مى‏کند.
در ارتباط با نماز خوف آیه 103 به اهمیت زیاد نماز و یاد خداوند در هر حال اشاره می کند واینکه دستور« نماز خوف» یک دستور استثنایى است و به مجرد اینکه حالت خوف زائل گشت، باید نماز را به همان طرز عادى انجام دهید زیرا نماز وظیفه ثابت و لایتغیرى براى مؤمنان است (فَإِذَا اطْمَأْنَنْتُمْ فَأَقِیمُوا الصَّلاهَ إِنَّ الصَّلاهَ کانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنِینَ کِتاباً مَوْقُوتاً) .
2-1-2-1-6- تیمم
تنها آیه 43، در این سوره راجع به حکم تیمم صحبت کرده است.
طبق این آیه حکم تیمم با داشتن دو عذر واجب می گردد ؛ 1- اگر بیمار باشید واستفاده از آب برای شما ضرر داشته باشد(…وَ إِنْ کُنْتُمْ مَرْضى‏)، 2- در سفر باشید و آب برای وضو گرفتن نیابید ( أَوْ عَلى‏ سَفَرٍ …).
در این آیه علل احتیاج به تیمم بر خاک پاک را برگشتن از قضای حاجت و یا آمیزش با زنان و نیافتن آب مطرح کرده است (…أَوْ جاءَ أَحَدٌ مِنْکُمْ مِنَ الْغائِطِ أَوْ لامَسْتُمُ النِّساءَ فلم تجدوا ماء فَتَیَمَّمُوا صَعِیداً طَیِّباً).
در پایان آیه 43، ( فَامْسَحُوا بِوُجُوهِکُمْ وَ أَیْدِیکُمْ) طرز انجام تیمم را مسح صورت و دستها بیان کرده است و این دستور را یک نوع تسهیل و تخفیف در احکام برای مسلمانان می داند.
2-1-2-1-7-کفاره قتل خطا

این نوشته در علمی _ آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.