پا نمایان میشود، پاشنه به وضعیت واروس در میآید و ساق چرخش خارجی پیدا میکند. اگر این علایم به هنگام انجام آزمون ظاهر شد، صافی کف پای فرد از نوع منعطف میباشد (Jacobs, 2010).

شکل 2- 6. تست جک برای تشخیص کف پای صاف منعطف.

اختلالات راه رفتن و استقامت پایین از ویژگی های این نوع صافی کف پا هستند. یافته های مبتنی بر آزمایش نشان دهنده سر بر جسته استخوانهای قاپ، چرخش سطح داخل پاشنه به خارج و سفتی تاندون آشیل میباشد. سایر یافتهها در زمینه آسیب شناسی پاهای صاف شامل اورژن بیش از حد پاشنه، ناپایداری مفصل قاپی-ناوی، تاندون آشیل سفت و کوتاه و اختلالات راه رفتن می باشد. طی سالیان متمادی گستره وسیعی از تمرینات اصلاحی، استفاده از توکفشی و پا پوشهای متنوع برای درمان صافی کف پا تجویز شده است. اما ونگر و همکاران31، طی مطالعهای نشان دادند که پای صاف منعطف کودکان با گذشت زمان بهبود پیدا میکند. استفاده از تمرینات اصلاحی، توکفشیهای مختلف و کفشهای طبی روند طبیعی این بهبود را تغییر نمیدهند(Wenger et al., 1989). در بین افراد دارای بینظمیهای ارتوپدیکی، صافی کف پا با چاقی در رابطه است. بهطوریکه چاقی یکی از عوامل ایجاد کف پای صاف میباشد (Jacobs, 2010).
جدول 2-1 عوامل ایجاد کف پای صاف در گروه های مختلف سنی.

2-7-2. کف پای صاف غیر منعطف(سخت)
این نوع صافی کف پا یکی از یافتههای پاتولوژیک است که در آن قوس داخلی پا هرگز ظاهر نمیشود، خواه فرد روی نوک انگشتان پای خود ایستاده باشد و یا انگشت شست پای خود را اکستنشن کرده باشد. دلیل ایجاد این عارضه باید شناسایی شده و برای درمان آن اقدامات لازم را انجام داد. دلایل ایجاد این ناهنجاری شامل بینظمیهای آناتومیکی از قبیل بد جوش خوردگیهای استخوانهای کف پایی یا شرایط دردناک ناشی از اسپاسمهای عضلانی مانند عفونت های عضلانی و آرتریت جوانان میباشد. بنابراین برای رسیدگی و شناسایی کامل به این عارضه باید از اشعه ایکس، سی تی اسکن و آزمایش خون استفاده کرد تا تعیین کنیم که چه نوع درمان برای این عارضه مناسب میباشد. برای درمان این عارضه نمیتوان از تمرینات اصلاحی یا استفاده از وسایل کمکی مانند کفش و توکفشی استفاده کرد و درمان این عارضه شامل درمان دارویی و جراحی میباشد (Jacobs, 2010).
2-8. عوارض ناشی از صافی کف پا:
فقدان حالت فنری پا که باعث ایجاد عدم مهارت و کشیدن پا به زمین به هنگام راه رفتن می شود.
فقدان عمل متناسب جذب شوک و بارگیری، که پا را نسبت به زخمها و آرتروز مستعد میکند.
وارد آمدن فشار به عروق و اعصاب کف پا: فشار وارده به محل ارتباط اعصاب کف پایی داخلی و خارجی سبب درد های عصبی در ناحیه جلوی پا می شود. فشار وارده بر عروق ممکن است سبب پارگی عروق انگشتان شود.
خستگی زودرس.
استهلاک و از بین رفتن سریعتر کفش: به علت وارد شدن فشار های اضافی بر برخی قسمت های کفش، کفش از سمت داخلی بد شکل شده و سریعتر خراب میشود.
تاثیرات ثانویه روی زانو و کمر: این افراد معمولا دچار دردهای قسمت داخلی زانو (به علت کشیدگی بافت های نرم) و درد در قسمت خارجی زانو (به علت فشرده شدن استخوان ها روی هم و همچنین درد کمر می شوند.
درد قسمت داخلی و خارجی مچ پا.
درد قسمت داخلی و خارجی زانو.
کوتاهی ظاهری پا در سمت صاف شده.
افتادگی لگن در سمت صاف شده.
انحراف طرفی ستون فقرات.
درد لبه داخلی پا.
افزایش آسیب پذیری پا.
استرس فراکچر درشت نی.
2-9. راه رفتن
2-9-1. اصطلاح شناسی راه رفتن
زمان و مسافت دو پارامتر اصلی حرکت هستند، و اندازهگیری این متغیرها یک توصیف پایهای از راه رفتن فراهم میکند. متغیرهای زمانی32 شامل زمان استانس33، زمان حمایت یک گانه34 و دو گانه35، زمان نوسان36،زمان استپ37و استراید38، کدنس39 و سرعت میباشد (Drillis,1985; Finley,1970; Goodwin,1968). متغیرهای مسافت40 شامل طول استراید41، طول42 و پهنای استپ43، و زاویهی پنجه پا44 میباشد. این متغیرها، از تحقیقات پیشین در طی 30 سال گذشته مشتق شده است، که اطلاعاتی ضروری برای راه رفتن فرد را فراهم میکند و باید برای توصیف راه رفتن در نظر گرفته شوند (Finley,1970). محققان مشخص کردهاند که تفاوتهای چشمگیری در ویژگیهای استپ و استراید بین افراد و حتی بین تلاشهای مختلف از یک فرد وجود دارد Owings,2004; Lemke et al,2000) Chen et al,2003;). علیرغم این اختلافات طبیعی، این ویژگیها به ما این امکان را میدهد که تفاوتهای بین افراد بیمار و سالم را تشخیص دهیم (Wall,2000).
بهطور کلی راه رفتن یعنی بازیابی سطح اتکای جدید برای جلوگیری از سقوطهای پی در پی. هدف از راه رفتن انتقال بدون خطر و کارآمد بدن روی زمین در مسیرهای افقی و مسطح، رو به بالا (سراشیبی) و رو به پایین (سرازیری) میباشد. زمانیکه فرد راه میرود، حرکت او بهصورت حرکتی انتقالی مشاهده میشود که حاصل حرکات چرخشی اندامهای مختلف بدن میباشد. تعریف گیت، آسانتر از تعریف راه رفتن نمیباشد. بسیاری از لغت نامهها از آن بهعنوان واژهای در ارتباط با حرکت اسبها میپردازند، که اینگونه قابل فهم میباشد؛ از آنجا که حیوانات چهار پا دارای حرکات طبیعی از قبیل یورتمه، چهار نعل، تاختن و … میباشند و اغلب این لغات برای حرکت حیوانات چهار پا بهجای یکدیگر به کار برده میشوند، بسیاری از مردم تمایل دارند که کلمات گیت و راه رفتن را بهجای یکدیگر بهکار ببرند. با این حال بین مفهوم واژههای راه رفتن و گیت تفاوت وجود دارد. واژه گیت، روش، شیوه و سبک راه رفتن را بیان میکند، این موضوع در حالی است که راه رفتن، ب
ه بیان عمل و انجام فعل حرکت کردن، میپردازد. بنابراین، برای صحبت کردن در مورد تفاوت در راه رفتن دو نفر تجزیه و تحلیل گیت تفاوت را بهتر و محسوستر بیان میکند تا تجزیه و تحلیل راه رفتن. در واقع گیت به توصیف نحوه راه رفتن فرد میپردازد (Whittle, 2007). برای اینکه بدن انسان بدون خطر حرکت کند، سیستم کنترل عصبی-عضلانی باید فرآیند جذب شوک را بهطور مناسبی انجام دهد تا از واماندگی و نگهداری تعادل اندام فوقانی جلوگیری نماید تا مسیر مورد نظر بهطور امن و بدون خطر طی شود (Winter, 1991).
2-9-2 بیومکانیک راه رفتن
راه رفتن به چند مرحله تقسیم شده است تا توصیف، فهمیدن، و آنالیز رویدادهایی که رخ می‌دهد امکان پذیر شود. یک چرخه راه رفتن فاصله بین دو رویداد موفق از یک اندام است، به برخورد اولیه45 پا با سطح اتکا، برخورد پاشنه46 یا ضربه پاشنه47 گفته می‌شود. در طی یک چرخه راه رفتن هر پا از دو مرحله اصلی عبور می‌کند: مرحله استانس48، هنگامی که قسمتی از پا در تماس با سطح است، که حدود 60% چرخه راه رفتن را تشکیل می‌دهد و مرحله نوسان49، هنگامی که پا در تماس با سطح نیست، که 40% باقیمانده را تشکیل می‌دهد (شکل2-8) (Neumann, 2002 ; Levangie & Norkin,2005;Oatis,2009). راه رفتن فعالیتی عضلانی و مستمر است که در آن نیروها بین بدن انسان و زمین منتقل میشود. تغییرات در راستای این نیروها و مبادلات انرژی در مفاصل مختلف و حرکات مختلف چرخشی مفاصل در راه رفتن باعث ایجاد و تولید حرکت میشود که این حرکات بهطور متناوب بوده و ما را به هدف مورد نظر میرساند.آغاز راه رفتن را میتوان بهعنوان فعالیتی کلیشهای توصیف نمود که شامل یکسری وقایع یا توالیای از وقایع میباشد که از آغاز حرکت تا شروع چرخه راه رفتن اتفاق میافتد. آغاز راه رفتن در وضعیت ایستاده قائم و بدون حرکت، با فعالیت عضله درشت نئی قدامی و پهن خارجی همراه با مهار عضله دوقلو شروع میشود. انقباض درونگرای دوطرفه عضله درشت نئی قدامی (اعمال کشش روی استخوان درشت نی) منجر به تولید گشتاور در صفحه ساجیتال شده که بدن را از مفصل مچ به سمت جلو میکشد. در ابتدا مرکز فشار به سمت عقب و خارج سمت پاییکه برای برداشتن اولین گام آماده میشود (به حالت نوسان آماده میشود)، تغییر مکان میدهد، یا به سمت عقب و داخل پایی که به حالت اتکا باقی میماند تغییر مکان میدهد (Hesse et al., 1997). دقیقا همزمان با انقباضات عضله درشت نئی قدامی و پهن خارجی، در مفصل ران ابداکشن اتفاق میافتد و با ایجاد یک گشتاور در صفحه فرونتال، بدن به سمت اندام تکیهگاه سوق پیدا میکند (Hesse et al., 1997). مطابق با نظر Elbe و همکاران مفصل زانو و مفصل ران سمت اندام تکیهگاه چند درجهای (3-10 درجه) خم شده و در این وضعیت مرکز فشار به طرف جلو و داخل اندام تکیهگاه حرکت میکند (Elbe et al., 1996). این جابجایی مرکز فشار به سمت قدامی و داخلی، اندام در حال نوسان را آزاد نموده تا اینکه بتواند از زمین جدا شود. فعالیت راه رفتن با بلند شدن اندام نوسان کننده از زمین آغاز شده و با برخورد پاشنه با زمین پایان میپذیرد. کل زمان مرحله آغاز راه رفتن حدود 62/0 ثانیه طول میکشد (RLA, 2001). افراد سالم ممکن است راه رفتن را با با پای چپ یا راست آغاز کنند که این امر تغییری در الگوی راه رفتن ایجاد نخواهد کرد.مطابق با نظر وینتر (Winter, 1991)، بههنگام راه رفتن 5 عمل اصلی داریم که ما را در فرآیند حرکت رو به جلو کمک میکنند که شامل موارد زیر میباشند:
1. حفظ اتکاء سر، تنه و بازوها؛ یعنی جلوگیری از کولاپس اندام تحتانی.
2. حفظ پاسچر قائم و تعادل بدن.
3. کنترل مسیر حرکت پا؛ یعنی هنگام حرکت پا در فضا، پا به صورتی ایمن از زمین دور نگهداشته شود و موقع تماس اندام با زمین، پاشنه و انگشتان به ملایمت پایین آورده میشود.
4. تولید انرژی مکانیکی جهت حفظ یا افزایش سرعت حرکت رو به جلوی بدن.
5. جذب انرژی مکانیکی به منظور جذب شوک و ثبات و یا کاهش سرعت حرکت رو به جلوی بدن
مرکز توانبخشی ملی Rancho Los Amigus سه وظیفه اصلی حین راه رفتن برشمرده است:
1. پذیرش وزن بدن.
2. اتکاء روی یک پا.
3. پیشروی اندام در حال نوسان.
مشخصههای اصلی راه رفتن درست مانند صدا و اثر انگشت منحصر به فرد هستند، گرچه بخشهای اصلی یک سیکل کامل راه رفتن برای بیشتر افراد یکسان است اما اختلافاتی در بررسی نقطه به نقطه برای هر فرد وجود دارد. در واقع هر شخصی مشخصات و الگوی خاصی در راه رفتن را بهکار میگیرد. تنوع الگوها به عوامل بسیاری از قبیل وضعیت سلامتی، شخصیت، شغل، سن و جنسیت دارد. صرف نظر از مشخصههای فردی، الگوهای راه رفتن در روزهای مختلف بسته به کیفیت زندگی تفاوت دارد. بهطور مثال گاهی اوقات الگو به حالت دفاعی و گاهی به شکل تهاجمی در میآید. دلیل تفاوت این الگوها به خواص معینی از قبیل ساختار استخوانها، وضعیت و عملکرد ساختار عصبی-عضلانی و همچنین عملکرد مفاصل دارد (عزیزپور، 1390).
2-10. سیکل راه رفتن
سیکل یا چرخه راه رفتن از فعالیتهایی که از نقطه تماس اولیه (همچنین تماس پاشنه با زمین یا برخورد پاشنه نیز نامیده میشود) یک اندام تحتانی تا نقطهای که همان اندام دوباره با زمین تماس پیدا میکند تشکیل شده است (شکل 2-8). در طول یک سیکل راه رفتن هر اندام دو مرحله را طی میکند، یک مرحله نوسان و یک مرحله استانس. در طول مرحله استانس همواره بخشی از پا در تماس با سطح اتکا میباشد که این مرحله حدود 60 درصد سیکل راه رفتن را شامل میشود. در مرحله نوسان پا هیچ تماسی با بدن ندارد و این مرحله حدود 40 درصد باقیمانده سیکل راه رفتن را تشکیل میدهد.

شکل 2- 7. مراحل مختلف راه رفتن: یک چرخه راه رفتن، دورهای بین برخورد اولیه پای مرجع (راست) و برخورد موفق همان پا را پوشش میدهد. این تصویر، چرخه راه رفتن را با رویدادهای اصلی آن نمایش میدهد. مراحل استانس و نوسان برای هر پا و دورههای حمایت یک گانه و دوگانه نشان داده شده است. مرحله استانس تا 60% چرخه راه رفتن ادامه پیدا میکند، و مرحله نوسان 40% چرخه را در سرعت نرمال تشکیل میدهد. افزایش یا کاهش سرعت راه رفتن، درصد زمان صرف شده برای هر مرحله را تغییر میدهد (;Neumann, 2002Levangie & Norkin,2005;Oatis,2009).

در سیکل راه رفتن دو دوره از حمایت دوگانه50 وجود دارد. این مرحله بین زمانی که یک عضو در تماس ابتدایی و عضو دیگر در حال ترک زمین است (در حال جدا شدن پنجه از زمین است)، رخ

Written by 

دیدگاهتان را بنویسید