پیشرفت تکنولوژی

دانلود پایان نامه

اندازه ،‌زاویه و نیمرخ پلان پرده نمایش در ارتباط با سیستم پخش و چگونگی استقرار صندلی ها می باشند. نسبت ارتفاع به عرض (h:w) مربوط به تصویر نمایش داده شده روی پرده نمایش نسبت سیما نامیده می شود (شکل 24-4) نسبت سیمای استاندارد 375/1 : 1 است و بر پایه چهارچوب فرهنگستان مربوط به فیلم سینمایی است که به عنوان استاندارد در مراحل اولیه سینما مورد قبول واقع شد. بنابر این تصویر روی پرده نمایش نمایانگر بزرگی نسبی چهارچوب فیلم می باشد. این نسبت 4 :3 معمولاً روی پرده تخت نشان داده می شود. پرده های انحنادار اغلب در سینماهای تجارتی بزرگ تر کاربرد دارند و با تصویر بزرگ تر سیستم های واید اسکرین در ارتباطند (شکل 24-4). در هر سالن سینما با پرده نمایش انحنا دار محورهای مختصات تصویر پروژکتور باید با خط مرکزی سالن مطابقت کند و بر سطح صفحه عمود باشد. وقتی که دو دستگاه پروژکتور به کار می رود باید آن ها در فاصله مساوی از مرکز سالن قرار گرفته و تا حد امکان به مرکز نزدیک تر باشند. جایی که سه دستگاه پروژکتور به کار می رود ، محور پروژکتور وسطی باید در خط مرکز باشد و دوتای دیگر باید نزدیک آن و در هر طرف دستگاه قرار گیرد. عمودی باید به طور ایده آلی محورهای نوری پروژکتورها افقی باشند و در مرکز پرده نمایش قرار گیرند. در عمل ممکنست چنین موقعیت آسان به دست نیاید. بنابراین امکان دارد محور پروژکتور در زاویه نسبت به افق قرار گیرد. این زاویه به عنوان زاویه انحراف پروژکتور یا زاویه انحراف شناخته می شود. اگر پرده نمایش عمودی باشد تصویر نمایش داده شده پخش می شود.
تغییرات مشابه وقتی انجام می گردد که محور نمایش به طرف بالا می رود تا در صفحه خارج از مرکز قرار گیرد. با توجه به حدود تعیین شده این تغییرات مهم نیستند و معمولاً با شکل دادن صفحات حاوی نور و با امکان پوشش گذاری سیاه پرده نمایش در طول لبه های تصویر تصحیح می شوند. به طور کلی حدود انحراف برای پرده نمایش تخت را می توان به طریق زیر نوشت :
حداکثر 12 درجه = به طرف پایین
حداکثر 5 درجه = به طرف بالا
که در آن زاویه یا انحراف می باشد.
البته ممکنست این تغییرات را با خم کردن صفحه به طرف عقب نسبت به خط عمودی محدود کرد تا اینکه دوباره زاویه ای 90 درجه با محور پروژکتور بسازد. وقتی که این کار انجام شد. باید با دقت مطمئن شد که تماشاچیان در صف جلو تصویر را در زاویه می بینند بنابراین پرده نباید به یک زاویه بیشتر از 3/1 خم شود. اگرچه پرده نمایش تخت با به کار بردن نسبت های استاندارد هنوز به طور عادی در سینماهای کوچک تجاری به کار می رود و در جاهای دیگر ، با پیشرفت تکنولوژی فیلم ها ، ‌سینماهای تجاری بزرگ تر به عوامل بسیار عالی تر در نمایش فیلم دست پیدا کرده اند بنابراین پرده نمایش بزرگ تری دارند. این امر نتیجه اش سیستم نمایش پرده عریض بود. این نوع و انواع دیگر سیستم های نمایشی که کاربرد دارند به شرح زیراند :
6-2-12-1- پرده عریض :
هدف اصلی از انتخاب پرده عریض اینست که تصویر بهتری از فیلم به دست آید. به طور نرمال دید انسان تصویر را به طور عرضی بهتر می بیند تا عمودی حداکثر بزرگ سازی ممکن که به وسیله عدسی های جدید صورت گرفت به طرف تصویر بزرگتر عرضی و نه عمودی هدایت شد. واژه «پرده عریض» تعداد زیادی از شکل فیلم های نمایشی را که نسبت هایی بزرگتر از حد استاندارد 3:4 را دریافت کرده اند شرح می دهد. فرآیند پرده عریض را می توان بیشتر از نظر تکنیکی به دو گروه اصلی تقسیم نمود. سیستم هایی که عدسی های آنامورفیک anamorphic به کار می برند و سیستم هایی که از عدسی های تصویر نرمال استفاده می کنند. در سیستم اول تصویر نسبت به افق توسط یک عدسی استوانه ای آنامورفیک در ضمن فتوگرافی روی فیلم به طور بصری فشرده شده و سپس در ضمن نمایش به طرف قسمت های دست راست به وسیله عدسی های مشابهی که بزرگ سازی را از نظر عرضی بیشتر از عمودی انجام می دهند پخش می شود. در سیستم دوم از عدسی های نرمال استفاده می شود اما شکاف پروژکتور را باید پوشاند تا نسبت سیمای مورد نظر به دست آید. نظر به اینکه تصویر روی فیلم از نظر چشمی فشرده نمی شود مثل سیستم اول ،‌کپی های این نوع معمولاً به عنوان تصویرهای تخت نامیده می شود.
از سال 1950 نسبت های مابین 65/1 : 1 و 85/1 : 1 برای تعداد زیادی از فرآیندهای پرده عریض به کار رفت . اگرچه 8956 : 2784 BS برای فیلم های سینمایی 35 میلیمتری متحرک نسبت 75/1 : 1 را به عنوان بهترین برای چنین نمایشاتی برآورد کرده است. چنین نسبت هایی برای سالن سینماهای ویژه ای به کار برده می شود که به طور وسیعی به ترکیبات ساختمانی و نوع فیلمی که نشان داده می شود (مثلاً با یا بدون عنوان فرعی ) وابسته هستند.
6-2-12-2- سینماسکوپ CINEMASCOPE :
وقتی که سینماسکوپ برای اولین بار معرفی شد نسبت 55/2 :1 را داشت ،‌با صدای تولید شده استریوفونیک چهار باندی مغناطیسی ، ‌هر چند ظهور با صدای استریوفونیک توسط متخصصین فن کاملاً پذیرفته نشد. بنابراین یک باند صدا معرفی شد و یک نسبت 35/2 : 1 با ظهوری که تنها یک باند صدا را داشت به کار گرفته شد.
6-2-12-3- سیستم های 70 میلیمتری :
سیستم Todd AO که فیلم 65 میلیمتری در سینما و ظهور 70 میلیمتری را برای پروژکتور به کار می برد ،‌از 6 باند صدای استریوفونیک در آن استفاده شده و مساحت کادربندی آن 4 برابر کادربندی 35 میلیمتری با نسبت 2/2 : 1 می باشد. در سینماهای موجود که به کار گرفته شده اند ،‌ارتفاع پرده برای فیلم 70 میلیمتری نباید کمتر از 20 درصد بزرگ تر از پرده عریض سینماسکوپ باشد. سیستم 150 D در اندازه 150 (150 D) به همان نسبت Todd AO مورد استفاده قرار می گیرد،‌ولی قادرست سطح پرده نمایش را به اندازه 10 درصد برحسب انحنای بیشتر آن افزایش دهد.
6-2-12-4- ایماکس I max :
ایماکس پدیده نوینی است که استفاده بیشتر از فیلم 70 میلیمتری را ارائه می دهد . این پدیده تنها یک سیستم نمایشی نیست ، ‌بلکه فیلمی منحصر به فرد می باشد که توسط شرکت چند پرده ای کانادا تولید و برای اولین بار در 70 EXPO در اوزاکا Osaks در معرض نمایش گذارده شده و هم اکنون به طور دائم در تالار اونتاریو Ontario در کنار دریاچه تورنتو Toranto نصب است . ایماکس فیلم را با نسبت 43/1 :1 برابر با نسبت استاندارد 4/3 ورودی صفحه گودی به ابعاد متر نمایش می دهد برای به دست آوردن این تصویر بزرگ ،‌در پروژکتور ،‌فیلم 70 میلیمتری می گذارند که توسط بویین به طور افقی حرکت می کند. دارای نور قوس زنون 25 کیلوواتی است که خط مرکز یک صفحه 25 فوت را آماده می کند. ایماکس از نظر تکنیکی سیستم نمایشی دیگری می باشد که فیلم را به صورت عادی نمایش می دهد و مزیت یک سیستم نمایشی پیشرفته را داراست این سیستم طوری طراحی شده که فیلم را به خوبی نمایش دهد و بنابراین کادر آن قادر است 9 تصویر 35 میلیمتری یا 3 تصویر عمودی 70 میلیمتری یا تصویر کامل ایماکس ( که با دوربین نمونه عکسبرداری شده ) و یا مجموعه ای از آن ها برای نوع جدیدی از نمایش چند تصویری درهم ادغام کند .
6-2-12-5- سینه راما cinerama :
در اولین نمایش سینه راما که در سال 1952 معرفی شد سه دستگاه پروژکتور هم زمان به کار گرفته شد تا یک فیلم پنارامیک panaramic را روی پرده نمایش انحناداری که یک کمان 140 درجه ای را بپوشاند نمایش دهد . صدای استریوفونیک 8 باندی ، در یک نوار جداگانه 35 میلیمتری همزمان همراه پروژکتورها از 5 بلندگو که در پشت پرده و 8 بلندگو در دو طرف و پشت سالن نمایش قرار داشتند پخش شد.
به خاطر ماهیت به خصوص این نمایش نیاز به دقت در به دست آوردن سه تصویر از جمله پانوراما بود و در نتیجه سینه راما جایگزین یک سیستم تک پروژکتوری شد. برای این منظور از نمایش فیلم 70 میلیمتری بر روی پرده استفاده شد . در نتیجه کمان پرده 125 درجه کاهش یافت.
6-2-12-6- سیرکلوراما :
سیستم های بسیاری وجود دارد که سعی کردند تصویری 360 درجه را که کاملاً تماشاچیان را احاطه کند فراهم آورند. در سال 1955 والت دیزنی سیستم سیرکلورامای خود را معرفی کرد که در ابتدا از یازده دستگاه پروژکتور 16 میلی متری استفاده می کرد ولی اخیراً با توسعه این سیستم در آن ها تنها از 9 پروژکتور 35 میلیمتری استفاده می شود.
روس ها سیستم مشابهی را معرفی کردند که به نام کینوپانوراما شناخته شد که 11 جفت پروژکتورجهت نشان دادن فیلمی با دو ارتفاع داشت. نوع دیگری از سیرکلوراما 11 پروژکتور در سینمای لندن ،‌ کاربرد زیادی داشت ولی امروزه از آن استفاده نمی شود.
6-2-13- ابعاد پرده سینما :

این نوشته در علمی _ آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.