متخصصین  براساس نگرش­های علمی برای مبارزه با مواد مخدر چهار رکن مختلف را در نظر می­گیرند و توصیه می­نمایند که نباید با اولویت­ بندی­های بی­جا هیچ کدام از این ارکان را فدای دیگری کرد. این چهار رکن عبارتند از:

1)     مقابله با عرضه­ی مواد مخدر  به وسیله­ی دولت و نیروهای انتظامی و امنیتی.

2)     پیشگیری اولیه برای مصون ماندن جوامع از دام اعتیاد شامل؛ آموزش به نوجوانان و والدین در مدارس و محلات، آموزش به بزرگسالان در محیط­های کاری و تقویت مبانی اخلاقی و اطلاع رسانی و جایگزینی تفریحات سالم با مصرف مواد مخدر.

3)     درمان اعتیاد یا پیشگیری ثانویه که با روش­های مختلف انجام شده و هدف از آن قطع مصرف مواد مخدر به وسیله معتادین است.

4)     کاهش آسیب­های اجتماعی و بهداشتی ناشی از اعتیاد که در مراکز بین راهی درمان اعتیاد و اجتماع درمانی مدار و به منظور جلوگیری از اشاعه­ی بیماری و آلودگی و یا وقوع جرم و جنایت به وسیله­ی معتادین پرخطر انجام می­گیرد.

پخش سرنگ یکبار مصرف، کاندوم، پوشاک و خوراک مناسب، ایجاد سرپناه برای گارتن خواب­ها و معتادین ولگرد، برخی اقدامات انجام شده در این زمینه است.

عده­ای معتقدند که مبارزه با ورود، ساخت و عرضه­ی مواد مخدر در اولویت اول قرار دارد، ولی برخی دیگر مهم­ترین اصل را پیشگیری می­دانند. اما امروزه با توجه به تعداد بیشمار معتادین در جامعه نمی­توان از اهمیت و ضرورت درمان چشم پوشی کرد.(حاجی رسولی،1390).

Written by