کارشناسی ارشد

دانلود پایان نامه

در مالتی پلکس ها ، هیچ گاه برای دیدن پرده نیاز به عقب و جلو رفتن و سرک کشیدن ندارید ، ‌نکته دیگر فاصله زیاد بین ردیف صندلی هاست. این فاصله آنقدر زیاد است که اگر پا روی پا انداخته باشید و کسی بخواهد از جلوی شما رد شود لزومی ندارد پایتان را جمع کنید . یکی دیگر از ویژگی های این سالن ها ، طراحی ورودی و خروجی سالن هاست. این ورودی و خروجی ها به گونه ای طراحی شده اند که غالباً همه تماشاگران متوجه ورود دیر هنگام یا خروج زود هنگام تماشاگران دیگر نمی شوند. اگر افراد زیاد از سالن خارج شده باشند دیده نمی شوند. شکل استادیوم وار این سالن ها طوری طراحی شده که تماشاگران ردیف بالا متوجه خروج و ورود تماشاگران ردیف های بعد از سکو نشوند. این ترفند حفظ توجه تماشاگر به پرده است. دیوارهای جانبی هم که امکانات اکوستیکی دارند به گونه ای طراحی می شوند که دید تماشاگر را به سمت پرده هدایت کنند. مورد دیگر ، ‌عمق خود پرده سینماست.
در دهه 1950 سینماهایی ساخته شدند که در آن عمق پرده حتی تا سه متر می رسد و پرده در واقع برشی از یک استوانه بود. ولی در حال حاضر این عمق پرده در بزرگترین سینماها به حداکثر نیم متر رسیده است. رفاه تماشاگر در مالتی پلکس خیلی مهم است ،‌ مثلاً صندلی ها امکان تغییر زاویه دارند و کاملاً تا سر تماشاگر بالا می آید. دسته هر صندلی مجزاست و دیگران بدون مزاحمت در کنار شما می نشینند . سالن سینما باید تماشاگر را غرق در فیلم کند. همه سالن های سینماهای آمریکا بر اساس یک تئوری به نام سینماتیک آپارتوس (Cinamatic Apparatus) به وجود آمده اند. این تئوری در دهه 1960 مطرح شد و به معنی این است که شرایط دیدن فیلم روی درک بیننده تاثیر دارد. بر اساس این تئوری هر قدر مجموعه مکانیکی که فیلم را نمایش می دهد بهتر باشد ، درک تماشاگر از فیلم بیشتر می شود. در درجه اول پروژکتور نماینده دوربین و دوربین نماینده چشم کارگردان است و تماشاگر با آن همزاد پنداری می کند. هر چه این همزاد پنداری بیشتر باشد. فیلم رویاگونه تر به نظر می رسد.
اگر نظر کریستین متز را قبول داشته باشیم که فیلم اساساً مکانیسم یک رویا را دارد ،‌ خیلی سریع تر جذب تئوری سینماتیک آپارتوس می شویم ، آپارتوس با همان لغت آپارات که در زبان فارسی مردم با آن آشنا هستند قرابت دارد ولی آپارتوس به مجموعه چیزهایی زبان فارسی می شود که آپارات یکی از آن هاست. سالن سینما میزان تاریکی سالن ،‌ پرده سینما و میزان سکوت سالن سینما ، بقیه مجموعه آپاراتوس را تشکیل می دهند.
5-3-1-3- آپارات خانه در مالتی پلکس ها :
از نظر گاهی می شود یک آپارات خانه را به داخل یک ساعت تشبیه کرد. منظم ،‌ ریتمیک بسیار تمیز و بدون هیچ اضافه در اطراف فضای اختصاص داده شده به آپارات خانه مجموعه ای از راهروهای پیچیده است. معمولاً آپارات خانه ها به دلیل بزرگ و کوچک بودن سالن ها در دو یا سه سطح ساخته شده اند و غالباً به شکل H هستند که هر ضلع آن می تواند حدود 120 متر باشد و به صورت راهرویی است که پروژکتورها در دو طرف آن قرار دارند. هر پروژکتور به فضایی به ابعاد متر نیاز دارد. معمولاً در یک مالتی پلاکس بیست سالنی ، همه این پروژکتورها را دو آپارات چی راه می اندازند که مجهز به بی سیم هستند و اگر مشکلی در نمایش پیش آید فوراً آن ها را مطلع می کنند گاهی همه این پروژکتور را دو آپاراتچی به راه می اندازد. البته پروژکتورها بسیار قابل اعتمادند و به محض روشن شدن پروژکتور تا نمایش بعدی همه چیز به طور اتوماتیک کار می کند. مهمترین چیز برای مالتی پلکس ها تمیزی داخل آپارات خانه است. مهمترین وظیفه یک آپارات چی کنترل کیفیت نمایش است. بحث صرفاً راه انداختن وسایل نیست ، بلکه بحث زیبایی شناسی تصویر است.
5-3-1-4- ایمنی در مالتی پلکس :
مهمترین نکته در طراحی و ساخت مالتی پلکس ها ،‌ تامین امنیت جانی تماشاگران است در هنگام طراحی هر سالن باید علاوه بر خروجی که به راهرو مجموعه منتهی به نسبت بزرگ سالن یک چند خروجی به فضای آزاد هم وجود داشته باشد. راهروهای مالتی پلکس نباید پله داشته باشد چون در مواقع خطر و ازدحام تماشاگران جلوی خروج سریع آن ها را می گیرد. موادی که در ساخت مالتی پلکس ها به کار می روند غالباً نسوز هستند کل ساختمان ، تزیینات دکورها و صندلی ها همگی از مواد نسوز ساخته شده اند شاید تنها ماده قابل اشتعال در ساختمان سینما ، ‌پرده سینما باشد. البته باید اضافه کنم که همه مالتی پلکس ها دارای سیستم های اعلام حریق بسیار دقیق و مجهز هستند. به محض ایجاد حریق ، به طور همزمان و اتوماتیک تمام آژیرهای خطر به صدا در آید . پروژکتورهای سالن های مجموعه خاموش می شوند. تمام چراغ های سالن ها با بیشترین حد نوری روشن می شوند و به دنبال آن تمام درهای خروجی باز می شود و متعاقباً نوار ضبط شده ای از تماشاگران می خواهد به سرعت سالن سینما را ترک کنند.
5-3-1-5- سینما یک تفریحگاه عمومی :
اگر از جنبه دیگر بخواهیم راجع به مالتی پلکس ها بحث کنیم ،‌ باید ذکر شود که غالبا مردم برای دیدن فیلم به سینما نمی روند ، یا این گونه گفته شود بهتر است که ، فقط برای دیدن فیلم نمی روند ، ‌بلکه سینما یک تفریحگاه عمومی است. مالتی پلکس ها رستوران و کافی شاپ دارند.
یک قسمت دیگر که اتفاقاً مهمترین قسمت سالن انتظار است. دکه فروش نوشابه و پاپ کورن است. این دکه ها در بهترین جای سالن انتظار قرار دارند تا کاملاً در معرض دید باشند. در مجموعه وجود رستوران ، کافی شاپ و دکه فروش پاپ کورن و نوشابه این تصویر را به ذهن متبادر می سازد که در آنجا قرار است اول به شما این اجناس را بفروشند و بعد فیلم برایتان نمایش دهند. در واقع فیلم دیدن و نمایش آن در درجه دوم اهمیت قرار دارد.
گاهی شما حتی برای صرف غذای به خصوصی به سینما می روید ،‌ غذایی که در رستوران فلان به شما می فروشند. توجه داشته باشید که در سینماهای آمریکا سعی می شود ، مواد غذایی در پوشش های کم صدا عرضه شود. در مالتی پلکس ها صندلی ها به طوری طراحی شده اند که حتی جا برای ظرف کاغذی نوشابه و پیتزا هم دارید. اگر نخواهید می توانید یک سینی برای هر صندلی بگیرید ،‌ روی دسته صندلی جایی تعبیه شده که سینی می تواند به آن چفت شود . این ترفندها همه برای فروش بیشتر انجام می شود. در آنجا به غیر از رستوران و کافی شاپ و محل فروش پاپ کورن و نوشابه ، فروشگاه های دیگری هم هست. یکی از آن ها Gift shop است ، ‌یعنی فروشگاه هدیه. معمولاً در این گونه فروشگاه های پوستر فیلم ، ‌عروسک هایی که از روی شخصیت های اصلی فیلم ساخته شده اند. (مثلاً دایناسورهای پارک ژوراسیک ،‌ یا کشتی مدل تایتانیک) خودکار ، کارت پستال های فیلم و تی شرت به فروش می رسد. موسیقی فیلم که البته روی نوار یا به صورت CD است ،‌ فروشگاه جداگانه ای در مالتی پلکس ها دارد ، در آنجا شما علاوه بر CD موسیقی جدید ، CD موسیقی فیلم های قدیمی را هم می توانید بخرید و البته CD موسیقی همان فیلمی را که در سالن دیده اید ، همان موقع به شما می فروشند. در جلوی مغازه فروش CD میز بزرگی هستند که دهها هدفون روی آن قرار دارد. شما ممکن است به قیمت خرید یک CD موسیقی به این قسمت وارد شوید ولی اول می خواهید ببینید که آیا از آن موسیقی خوشتان می آید یا نه ؟ در آنجا می توانید ده موسیقی مختلف را گوش کنید ، بدون اینکه آن ها را بخرید بسیاری از مالتی پلکس ها در و دیوارشان پوشیده از پوسترهای فیلم های قدیمی سینماست و در واقع یک نمایشگاه است.
5-3-1-6- تحولات فنی در زمینه نمایش فیلم :
وقتی مالتی پلکس ها به وجود آمدند و قرار شد سالن های سینما با طرح و شکل جدید ساخته شوند ، بهترین زمان برای به کارگیری تجهیزات جدید مربوط به صدا در سالن ها بود. در این زمان دو سیستم جدید صدا به بازار ارائه شده بودند به نام SDDS و DTS. کارکرد و طراحی خاص این سیستم ها به گونه ای بود که می بایست در شکل فیزیکی سالن های سینما تغییراتی به وجود می آمد. مالتی پلکس ها این امکان را به وجود آوردند. در اویل دهه شصت ، سیستم های استریوفونیک شش باندی داشتیم. یعنی سیستمی که می توانست صداها را تا حدودی از طریق تراک (باند) های جداگانه ای تفکیک کرده. از بلندگوهای جداگانه ای پخش کند و حسی از چند بعدی بودن صدا بیافریند و در آن سال ها حجم صدا در سالن سینما خیلی مهم بود و تعداد بلندگوها این کیفیت را تضمین می کرد. بعد سیستم دالبی به بازار آمد. سفارش دهنده این سیستم جرج لوکاس بود. او در فیلم جنگ ستارگان از این سیستم صدایی استفاده کرد. دالبی مقدار زیادی شفافیت با فیدیلیته صدا را در مقایسه با سیستم های استریوفونیک بالا می برد.
فیدیلیته به معنی وسیع ترش یعنی نزدیکی هر چه بیشتر صدای پخش شده به صدای اصلی ، به عبارت دیگر میزان درستی و بدون نویز (خش خش) بودن صدایی که شنیده می شود. سیستم دالبی کمک کرد که صدا در سالن سینما در فیلم هایی مثل جنگ ستارگان و اینک آخر الزمان بهتر شنیده می شود SDDS . هر دوی اینها یعنی حجم زیاد صدا و فیدیلیته را دارد ،‌ به علاوه دینامیسم صدا با مثال مطالب را روشن می کنم صدای نسخه اصلی جنگ ستارگان دالبی بود ، صدای اصلاح شده نسخه جدید جنگ ستارگان که در 1997 به بازار آمد همانند نسخه قبلی ،‌ حجم صدا و فیدیلیته را دارد . ولی یک چیز جدید هم دارد و آن دینامیسم صداست. در این فیلم سفینه هایی هست که دائماً‌ به این طرف و آن طرف می روند و حمله می کنند. در قسمت هایی از فیلم ،‌ این سفینه ها باید از لابه لای سنگ های آسمانی عبور کنند و ممکن است هر لحظه با این سنگ ها برخورد کنند. وقتی این سفینه ها از کنار سنگ ها رد می شوند شما صدای سنگی را که از کنار سفینه رد می شود یا صدای جا خالی دادن های سفینه را می شنوید. وقتی سفینه به چپ و راست می رود صدا هم به چپ و راست می رود و شما احساس می کنید که از این طرف سالن به آن طرف سالن پرت شده اید. دینامیسم صدا شما را با جهت های مختلف آشنا می کند . مقابل ، ‌پشت ، چپ و راست و همچنین زوایای مختلفی که شما به عنوان تماشاگر نسبت به سالن سینما پیدا می کنید.
DTS ابداع کمپانی Digial Theatre Systems است که در سال 1933 اختراع شد. صدای DTS تقریباً همان SDDS را دارد. از نظر فیدیلیته و حجم البته از نظر دینامیسم صدا ،‌ در DTS همان سیستم بلندگو را داریم. بنابراین سینمایی که برای صدای SDDS طراحی شده می توان برای صدای DTS هم استفاده کرد. علامت تجاری سیستم های صوتی SDDS و DTS که روی فیلم های مجهز به این صدا دیده می شود. اگرچه پیدایش مالتی پلکس ها در فرانسه موجب رونق سینما از سال 1997 شده اند. بیشتر سینماهای پیشرفته در اروپا هنوز از سیستم دالبی استفاده می کنند. برای استفاده از سیستم SDDS و DTS باید در سالن های سینما تغییرات اساسی ایجاد شود که برای بسیاری از سینماهای اروپا مقرون به صرفه نبوده است. اگرچه از نظر طرح ساختمانی سینماها ، ‌در اروپا تغییرات زیادی به وجود آمده است.
در فصل پنجم بیشترین مطالب از منابع و ماخذ ذیل می باشد :
3- بهارلو ، عباس ( غلام حیدری) با همکاری تهامی نژاد ، محمد و دیگران – تاریخ تحلیلی صد سال سینمای ایران – دفتر پژوهش های فرهنگی – تهران – 1379
5- پنز ، فرانسوا و تامس ، مورین – سینما و معماری : از مه لی یس تا ماله استیونس و چند رسانه ها – جعفری ، شهرام – سروش(صداوسیما) کانون اندیشه – اداره کل پژوهشهای سیما – 1381
10- راهنمای فنی تالار همایش ، سینما و تئاتر – گسترش مبلمان آسیا ، واحد تحقیق و توسعه
17- صارمی ، علی اکبر و بنکدار ، جواد – مهندسین مشاور تجیر
18- فرخ نیا ، الهام – مجموعه سینمایی سروش- پروژه کارشناسی ارشد معماری – دانشگاه علم وصنعت- تهران – 1381
فصل ششم : استاداردهای سینما
6-1- تکنیک سینما :

این نوشته در علمی _ آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.