اطلاعاتی حیاتی در زمینه برداشتن رحم

زن مریض

تا بیست سال قبل، روش های مفید بودن مثل لاپاروسکوپی واسه برداشتن رحمی که در محاصره بافت های سرطانی بزرگ شده بود، نبود. بیشتر بافت های سرطانی رحم بسیار بزرگتر از اون هستش که بشه با برش های کوچیکی در ناحیه شکم و به کار گیری راه لاپاروسکوپی رحم (خارج کردن کامل رحم/ بدون امکان باروری) یا بافت های رحم( فقط بخشی از رحم که درگیر سرطان شده/ با امکان باروری) اونا رو خارج کرد. با پیشرفت علم و برطرف کردن مشکلات تکنولوژی، جراحان با به کار گیری ابزاری به نام morcellator یا خردکننده این توانایی رو یافته ان که بافت های سرطانی در هر سایزی که باشن و یا کل رحم رو با برشی بسیار نازک و بدون کمترین خطری، خارج کنن.

morcellator، رحم یا بافت های سرطانی رو به صورت رشته های بسیار باریکی درمی آورد، که با یه برش یک و نیم سانتی می توان اونا رو از بدن خارج کرد. یه جراح حاذق با به کار گیری این فوت وفن میتونه فقط در چند دقیقه بزرگترین بافت های سرطانی رو از بدن بیمارش خارج کنه.

تازگیا نگرانی هایی در مورد به کار گیری این روش مطرح شده که سلول های سرطانی رحم که فیبروئید بودن ( تومورهای غیرسرطانی) رو با روند درمان خاص و خاص ای که داره در واقع به تومورهای بدخیم leiomyosarcoma مبدل می سازه .

leiomyosarcoma چیه ؟

بیشتر سرطان های رحم، سرطان های بدخیم سلول های جداره رحم نیستن، بلکه سرطان های خوش خیم غشای مخاطی ان، که در بیشتر موارد با جراحی قابل حل می باشن. از اونجایی که سرطان های خوش خیم غشای مخاطی در مراحل اولیه قابل تشخیص هستن، در ۹۰٪ موارد قابل درمان هستن. اگه اشتباهی واسه درمان سرطان خوش خیم غشای مخاطی از راه morcellator استفاده شه، نتیجه فاجعه ای بیش نخواد بود!

یعنی، Leiomyosarcoma یا سرطان سلول های جداره رحم بسیار بدخیمه و در عین حال بسیار هم نادر!

هرچند Leiomyosarcoma در هر سنی ممکنه ظاهر شه، اما عموما بعد از سن پنجاه سالگی نمایان می شه. در بیشتر موارد و نه همه موارد، سلول های سرطانی به سرعت رشد می کنن. هرچند در سرطان های بدخیم سلول های جداره رحم قبل از جراحی از بافت سرطانی نمونه ورداری می شه، اما امکان خارج کردن همه بافت های سرطانی که تشخیص و پیش بینی شده، وجود نداره.

اگه با Leiomyosarcoma روبرو باشیم، در درمان با روش morcellation، امکان گسترش سلول های سرطانی در چاله شکم هست. البته روش Morcellation ابدا خطرناک نیس، بلکه Leiomyosarcomaه که خطرناکه.

در نظر داشته باشین که حتی در صورت برداشتن رحم به روش سنتی، این سرطان بسیار مهلکه و تنها ۴۰٪ از زنان موفق شدن که نجات پیدا کنن، چون سلول های سرطانی در بیشتر موارد قبل از جراحی بسیار سریع گسترش می یابد.

زیادی سرطان بدخیم سلول های جداره رحم بسیار بحث برانگیزه و این اندازه در بالاترین اندازه، از هر ۳۶۰نفر ۱نفره و در پایین ترین حد خود از هر ۱۲۰۰۰نفر ۱نفر با فیبروئید درگیر هستن. کارشناسان اقرار دارن که ۳۶۰به ۱قطعا آمار صحیحی نیس و مطمئنا این آمار از یه جامعه آماری بسیار کوچیک و ناقص، با مریضایی در شرایط پزشکی متفاوت و یا آدمایی که از شکل های جور واجور دیگه سرطان رنج می بردن، بدست اومده شده.

تصور اینکه از هر ۳۶۰زن گرفتار به فیبروئید ۱ نفر در خطر دچار شدن به سرطانه، منطقا محاله. فیبروئید مشکلی بسیار شایعه و در بدن ۸۰٪ زنان دیده می شه. بیشتر زنائی که دارای فیبروئید هستن، هیچ گونه درمانی دریافت نمی کنن و اصلا به اون نیاز ندارن.

بیشتر زنائی که به درمان نیاز پیدا می کنن، درمان های کوتاه رحمی مثل خارج کردن بافت هایی از رحم یا روش های انسداد فیبروئیدها براشون کارسازه. اگه از هر ۳۶۰زن گرفتار به فیبروئید فقط یه نفر به سرطان بدخیم سلول های جداره رحم دچار شه، پس کارشناسان زنان و زایمون در تموم سنوات کاری خود بیماران خیلی زیادی باید داشته باشن!

درواقع اگه آمار ۳۶۰به ۱صحیح باشه، پس هر زنی که فیبروئید داره باید رحمش رو خارج کنه !

موشکافی های گذشته در رابطه با زیادی فیبروئیدی که در واقع leiomyosarcomaاست، نشون دهنده اون هستش که اندازه واقعی این آمار ۷۴۰۰به ۱است که مناسب تر به نظر می رسه.

در طول ۲۰سال گذشته حدودا ۴۰۰۰۰زن گرفتار به فیبروئید رو درمان کردم. من و همکارم تقریبا فقط در ۱۰۰۰مورد از راه morcellationاستفاده کردیم. فقط یه مورد از اونا مشکوک به leiomyosarcomaبود که قبل از جراحی تشخیص داده شد.

انتخاب هر کدوم از راه های درمانی خیلی با اهمیته چون با سلامت زنان در رابطه مستقیمه؛ واسه خیلی از زنائی که از این مشکل رنج می برند و در انتظار جراحی با روش لاپاروسکوپی، یا روش های رباتیک در برداشتن بافت هایی از رحم یا کل رحم هستن، این روش بسیار کارآمدتره چون از بریدگی های عمیق و دوران نقاهت دراز مدت، دردهای شدید وعوارض اون خبری نیس.

از اونجایی که فیبروئید بسیار شایعه و leiomyosarcomaبسیار نادر، خطر گرفتاری و مشکلات بعد از جراحی و بریدگی ها، بسیار بالاتر از خطر گسترش یه سرطان ناشناخته س.

خطر رو به کمترین حد ممکن برسونین

همه جراحان حتی الامکان تموم تلاش خود رو واسه کاهش خطر جراحی و مواظبت از جون بیمارشان به کار می گیرند. پس جواب به این سوال که باید روش morcellationرا به طور کامل حذف کرد یا خیر ؟ منفیه، اما خطرات مربوط به به کار گیری این روش رو باید به کمترین اندازه برسونه.

حالا خوبیش اینه، اختراعات گذشته در مورد فوت وفن های جراحی، به سیستم های جدیدی دست یافته که هرگونه خطری رو واسه مریضایی که تحت عمل جراحی مثل جراحی سرطان های نامعلوم زنان قرار می گیرند، به کمترین حد ممکن و در بعضی موارد به صفر رسونده.

همیشه در اول و قبل از هرگونه عمل جراحی، نمونه ورداری از رحم ضروریست و هیچ فرقی نداره که نوع سرطان تشخیص داده شده یا ناشناخته س، به طور کامل نباید از راه morcellationپیش از نمونه ورداری، بهره برد.

یه specimen bagدر طی روند morcellationبرای کاهش خطر هرگونه انتشار بافت های سرطانی در شکم و لگن خاصره، مورد استفاده قرار می گیرد.

با داخل کردن کیسه خاص جراحی به چاله شکم و انجام روند morcellationدر داخل اون کیسه، هیچ بافتی به خارج نفود نمیکنه و در مواردی که سرطان نامعلوم بمونه، اصلا به شکم و یا لگن راه نخواد یافت.

امروزه خیلی از جراحان از این روش بهره می برند و من فکر می کنم اگر همه با این فوت وفن آشنایی کافی پیدا کنن به یکی از راه های استاندارد و مورد تایید درمان بدل شه.

به عنوان یه جراح، به شما اطمینان می دهم که هدف اصلی من در درمان بیمارانم، رسیدن به عالی ترین نتیجه ممکنه.

همونطور که همیشه به بیمارانم گوشزد می کنم، شما باید از واقعیت بدونین، پس با دکتر خود صحبت کنین. شاید واسه درمان شما، فقط خارج کردن فیبروئید کافیه یا کل رحم باید ورداشته شه و یا شاید کارایی کوتاه و بدون جراحی. اگه با روش درمانی morcellationمشکلی ندارین، با دکتر خود مشورت کنین و درباره مفید بودن روند از ایشون سوال کنین.

باید بدونین که یه جراحی بازم بدون خطر نخواد بود، اما بازم یکی از گزینه هاست. اگه به زنان اطلاعات درست و دقیق بدیم، اونا هم تصمیمی درست و آگاهانه اتخاذ می کنن. شمام حالا می تونید درست تصمیم بگیرین.