اعتراف تلخ یک بازیگر پس از۴۰سال

اعتراف تلخ یه بازیگر پس از۴۰سال

«آل پاچینو»، بازیگر افسانه ای سینمای آمریکا اعتراف کرد، «فرانسیس فورد کوپولا» قصد اخراج ایشون از فیلم به یادمادنی «پدرخوانده» رو داشته.

درحالیکه حدود چهار دهه از ساخت فیلم «پدرخوانده» که از ماندگارترین فیلم های تاریخ سینماست می گذره، آل پاچینو گفت، کوپولا قصد داشته ایشون رو از این فیلم کنار بزاره.

آل پاچینو که در این فیلم نقش «مایکل کورلئونه» رو بازی کرده، اعتراف کرد، اگه وساطت «مارلون براندو» نبود، فرانسیس فورد کوپولا ایشون رو از این پروژه فیلم کنار می گذاشت.

این بازیگر ۷۰ ساله در گفت وگو با «لری کینگ» در شبکه سی.ان.ان گفت: «مارلون براندو منبع الهام من بود و هنگام بازی در کنار ایشون بسیار راحت بودم. اگه پشتیبانی اون نبود، من از فهرست بازیگران این فیلم حذف می شدم.»

آل پاچینو که واسه بازی در فیلم «پدرخوانده» نامزد جایزه اسکار شده بود در ادامه گفت: «کوپولا تصور می کرد که من واسه نقش کورلئونه مناسب نیستم. اما چیزی که موجب موندن من شد، صحنه مربوط به رستوران در فیلمه که بعد از فیلم ورداری با بازی من موافقت کردن.»

پاچینو با نام کامل «آلفردو جیمز پاچینو» و نام مستعار «سانی» متولد ۲۵ آوریل ۱۹۴۰ در نیویورکه. ورود اون به میدون بازیگری رو باید سال ۱۹۶۹ دونست.

اچینو اعتراف کرد

در سال ۱۹۷۳ اون در فیلم های مترسک و سر پیکو بازی کرد. در مترسک نقش آدمی سرگشته رو داشت که به دنبال هویت خویشه و در سر پیکو هم یه پاچینوی تموم عیار بود. ایشون در این فیلم نقش فرانک سر پیکو افسر پلیسی رو بازی کرد که فساد افسران مافوق خود رو افشا می کنه. پاچینو در همون سال دوباره نامزد دریافت اسکار شد، اما بازم این جایزه نصیبش نشد. با این حال منتقدان، جایزه گلدن گلوب رو به دلیل بازی در سر پیکو به ایشون اهدا کردن.

از دیگر بازی های خیره کننده پاچینو می توان به حضورش در فیلم های پدرخوانده ۲ (۱۹۷۴)، بعد از ظهر سگی (۱۹۷۵) و عدالت واسه همه (۱۹۷۹) اشاره کرد. پاچینو واسه بازی در همه این فیلم ها نامزد اسکار شد ولی بدون دست نیافت. اون می گوید: «من واسه اسکار بازی نمی کنم، چون بازیگری عشق منه، عشقی که هیچوقت نمی توانم رهاش کنم».

اون واسه بازی در فیلم هایی چون کرامر علیه کرامر (۱۹۷۹)، اینک آخر و متولد چهارم جولای (۱۹۸۹) دعوت شد ولی اون این پیشنهادها رو قبول نکرد. وقتی که کاپولا واسه فیلم اینک آخر اون رو دعوت کرد، پاچینو تو یه جمله جواب منفی به اون داد: «من با تو به جنگ نمیام.»

از فیلم های معروف اون در این دهه می توان به دیک تریسی، پدرخوانده (۱۹۹۰)، فرانکی و جانی (۱۹۹۱)، گلن گری گلن راس (۱۹۹۲)، راه کارلیتو (۱۹۹۳)، هچل (۱۹۹۵)، تالار شهر (۱۹۹۶)، وکیل مدافع شیطان، دنی براسکو (۱۹۹۷) و خودی (فیلم) (۱۹۹۸) اشاره کرد. اما بهترین فیلم اون در این دهه، بوی خوش زن در سال ۱۹۹۲ه که جایزه اسکار رو براش به ارمغان آورد. اون در این فیلم ایفاگر نقش مرد نابینایی بود که عشق به همنوع رو به بهترین شکل ممکن بیان می کنه.

دهه۱۹۹۰ رو واسه باید دهه جدیدی واسه پاچینو دونست، چون اون که پس از بازی در فیلم انقلاب (۱۹۸۵) گرفتار به ذات الریه شد و مدت چهار سال هم از عالم سینما دور مونده بود، در فیلم دریای عشق (۱۹۸۹) دوباره خوش درخشید.

علاوه بر جایزه اسکار، جایزه گلدن گلوب هم واسه این فیلم از طرف منتقدان، به اون اعطا شد. وقتی که نقش شیطان در فیلم وکیل مدافع شیطان (۱۹۹۷) رو بازی کرد، همه بزرگان، نامداران و تماشاگران سینما و مردم عادی اون رو نخبه خوندن.

در سال۱۹۹۶ از طرف انجمن گوتام جایزه خاص یه عمر فعالیت هنری نصیبش شد و قبل از اون هم از طرف فستیوال بین المللی فیلم سن سباستین اسپانیا، جایزه مشابهی به اون اهدا شد.

اون در سال ۲۰۰۲ در فیلم بی خوابی نقش یه کارآگاه رو بازی کرد که در تعقیب یه قاتل حرفه ایه. تاجر ونیزی (۲۰۰۴) رو باید بهترین فیلم اون از سال ۲۰۰۰ به بعد دونست. آل پاچینو از ۱۹ ماه اکتبر با نمایش تاجر ونیزی به صحنه تئاتر برادوی میره.

جمع آوری: آلامتو

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *