مسیری که اپل در حال پیمودن آن برای رسیدن به واقعیت مجازی است

چند شرکت برتر در بخش تکنولوژی به شکل فعال و گسترده در مورد واقعیت مجازی و اضافه تلاش کرده و میخوان کاربران زیادی رو عاشق پلتفرمای خود کنن. بر همین اساسه که اذهان عمومی باور داره که اپل هم چه بخوایم نه نخوایم باید وارد این میدون شده و کالاهایی در رابطه رو به دست مشتریان خود برسونه، وگرنه، از رقبای نامدار خود جا مونده.

وارد زمونه ای شده ایم که تکنولوژی واقعیت مجازی در حال گذروندن لحظه بزرگ خود بوده و همهمه ای در میان کمپانیای عالی رتبه واسه تولید گجت و هدستای براساس این فناوری بوجود اومده. گذشته واقعیت مجازی به قرن گذشته میلادی می رسه ولی در اون زمان هم، وعده هایی داده می شد که با تکنولوژیای اون زمان، محقق کردنشون امکان نداشت.

حالا به نقطه ای رسیدیم که به لطف فناوریای تازه، میشه به صورت میانگین وعده های داده شده در قرن گذشته میلادی در مورد خروجی واقعیت مجازی رو محقق کرد.

اما همین مسئله به معنی اون نیس که اپل مجبور به معرفی هدست واقعیت مجازی خود و یا دستگاهی مربوط به این تکنولوژی در آینده بسیار نزدیکه تا بتونه با بقیه رقابت کنه. واقعا، تجربه نشون داده که اپل الگوی وقتی طولانی تری از بقیه رقبا در نظر گرفته و کلا هدفی متفاوت در قبال فناوریای نو داره.

نگاهی به اپل واچ به عنوان یه الگوی وقتی

اپل معمولا وقتی پرده از وسایل تازه برمی داره که قبل از اون، گامایی در رابطه ورداشته باشه. گامایی که اتفاقاً قرار نیس همیشه شفاف و در نظر همه روشن باشن. اپل واچ رو مثلا در نظر بگیرین. اپل قبل از معرفی رسمی این محصول، نوآوریایی رو به اجناس خود اضافه کرده بود که پس از عرضه اون، موجب رشد یهویی اش شد.

در نتیجه همیشه باید این الگو رو واسه اپل در نظر داشت. اگه این شرکت بخواد سه سال آینده گجت جدیدی رو معرفی کنه، از حالا زمینه اش رو می چینه و آثارش رو هم میشه کم و بیش در بخش نرم افزاری یا سخت افزاری این شرکت یافت.

در سال ۲۰۱۰، اپل از نظر فنی توانایی ساخت اپل واچ رو نداشت. این محصول از سخت افزار بروزی استفاده می کنه و تکنولوژی Bluetooth LE، یکی از کلیدی ترین فناوریای همین گجت پوشیدنیه. اپل در سال ۲۰۱۲ به شرکتای شخص سوم اجازه داد تا با به کار گیری همین فناوری، وسیله های جانبی واسه آیفون و آیپاد بسازن که توانایی دریافت اعلانات رو از راه  Bluetooth LE داشته باشه.

راه حل مورد بحث به طور کاملً از نظر مصرف انرژی بهینه بود و تا قبل از اون تاریخ، نمی شد اینجور هماهنگی میان آیفون، آیپاد یا بقیه اجناس این شرکت با گجتای جانبی دیگه ایجاد شه. بقیه سازندگان ساعتای هوشمند هم با به کار گیری Bluetooth LE موفق شدن تا اسمارت واچایی با عمر باتری مناسب پیشرفت بدن. مثلا، شرکت «پبل» چندین سال قبل از اپل به تولید اسمارت واچ روی آورد.

اپل ولی در همون چند سال، به تولید کنندگان وسایل شخص سوم اجازه داد تا آزمایشات مختلفی با تکنولوژی بلوتوث کم مصرف و هماهنگی اش با آیفون بکنن. وقتی که ساعت هوشمند خود اپل آماده شد، به سرعت موفق گشت تا بازار رو به تصرف خود در آورد. این شرکت خیلی راحت تلاش کرد تا نتیجه ای بهتر از هماهنگی با آیفون رو بسازه؛ تجربه ای که از طرف سازندگان شخص سوم خیلی به شکل پویا محقق نگشته بود.

از طرف دیگه، اپل واچ شما رو مجبور به خرید آیفون جدید نمی کرد و می تونستید نسلای گذشته این تلفن هوشمند رو هم با اپل واچ هماهنگ کرده و مورد استفاده بذارین. در واقع از چند نسل پیش آیفون، به هماهنگی این موبایلا با ساعتی هوشمند فکر شده بود. وقتی که آیفون ۶ آخرین موبایل اپل به حساب می اومد و ساعت مورد بحث از راه رسید، بازم کاربران دو نسل گذشته آیفون قادر به به کار گیری گجت جدید شدن.

اولین قدم اپل واسه پیشبرد واقعیت مجازی، پیشرفت سخت افزار نیس

حال با نگاهی به الگوی اپل واچ که در فوق توضیح داده شد، به روش هدف دار واقعیت مجازی اپل فکر کنین. به احتمال زیاد در همون مرحله اول با یه هدست واقعیت مجازی رو به رو نمی شیم. واقعا، چیزی که می بینیم پیشرفتای نرم افزاری و سخت افزاری واسه محصولیه که شاید چند سال دیگه از راه برسه.

اما همین پیشرفتا و تلاشا چه هستن؟ بیایید بعضی احتمالات رو بررسی کنیم.

  • سنسورهای جدید

آیفون همین حالا به کامل ترین سنسورها مجهز شده که در بین اونا میشه به شتاب سنج و ژیروسکوپ اشاره کرد. شرکتای سازنده هدست واقعیت مجازی همین حالا با تکیه بر دو سنسور یاد شده تلاش می کنن تا تجربه ای پویا از این فناوری رو واسه کاربر تلفن هوشمند بسازن. اما این سنسورها، به طور خاص واسه واقعیت مجازی بهینه نشده ان.

اجازه دادن به شرکتای شخص سوم واسه ایجاد تغییرات و بهبود در کارکرد سنسورها، می تونه یکی از گامای اپل در مسئله مورد بحث باشه. شاید در آیفون بعدی، از نسل جدید همین سنسورها استفاده کرده شه و اپل هم کلا اشاره ای به این مسئله نکنه.

بهینه شدن سنسورها، تجربه گیمینگ آیفون رو هم در برابر بهبود می کنه. در نتیجه حتی اگه اپل اعلام کنه که از سنسورهای تازه ای در آیفون بعدی استفاده کرده، بازم تحت پوشش ارتقای گیمینگ موبایل این مسئله رو میگه.

  • پورت Smart Connector

اپل سال گذشته پورت Smart Connector رو در آیپد پروی خود قرار داد و واسه اولین بار کاربران رو با اون آشنا ساخت. اصلا بعید نیس که این تکنولوژی به آیفونای آینده اضافه بشه. حتی در ماه های گذشته شایع شده بود که Smart Connector به آیفون ۷ میاد.

به وسیله Smart Connector، کاربر می تونه هم به شارژ دستگاه پرداخته و هم اطلاعات رو میان آیپد (آیفون) و یه وسیله جانبی دیگه رد و بدل کنه. از طرف دیگه این پورت استعداد بالایی واسه استفاده در هدستای واقعیت مجازی داره. شاید هدست بخشی از انرژی لازم خود رو از باتری آیفون تامین کنه و یا برعکس، هدست موجب شارژ شدن موبایل اپل شه.

حتماً هدف اپل فقطً این نبوده که از Smart Connector در آیپد پروهایش بهره گیرد. این پورت راه رو واسه وسایل جانبی شخص سوم باز می کنه، همونجوری که حالا در آیپد پرو به کاربر اجازه میده از کیبوردهای دیگری که از طرف خود اپل ساخته نشده ان، استفاده کنه.

  • نمایشگر و پردازنده

در آیفونای بعدی، اپل به ارتقای نمایشگر و چیپستای سری A خود می پردازه. این شرکت در آیپد پروی ۹.۷ اینچی، از یه جور تکنولوژی جدید در نمایشگر استفاده کرد که رنگا رو براساس محیط دور و بر تطبیق میده. مطمئنا باید در انتظار حضور همین فناوری در آیفونای بعدی بود.

اما واقعیت مجازی لازمه سطح مشخصی از قدرت پردازنده و کیفیت نمایشگره که اپل نیاز داره تا اونا رو به آیفونای بعدی اش اضافه کنه. البته این بروز رسانیا، به شکل عادی در نسلای جدید آیفون انجام شدن اما حالا اپل واسه حضور در میان شرکتای فعال در مورد واقعیت مجازی، نیاز داره تا استانداردهای این دو بخش رو به سطح مشخصی برسونه.

  • APIا

الان شما می تونین از آیفون درون بعضی از هدستای واقعیت مجازی بسیار ساده استفاده کنین. اما این تجربه، از چیزی که انتظار میره بسیار متفاوت و سطحی تره. واسه رسیدن به تجربه ای استانداردتر از واقعیت مجازی به وسیله هدستای شخص سوم، اپل باید بعضی APIا رو با پیشرفت دهندگان این وسیله ها به اشتراک بزاره.

اینجور کاری البته برنامه های این شرکت واسه واقعیت مجازی رو هم افشا می کنه اما تعجب نکنین اگه در WWDC سال آینده، اپل APIای لازم واسه بهبود تجربه کاربری واقعیت مجازی در آیفون رو معرفی کنه.

خودنمایی به بی محلی و حضور یهویی در دنیای واقعیت مجازی

نتجیه ای که از کل مطلب فوق میشه گرفت اینه که الان، انگار اپل هیچ علاقه خاصی به دنیای واقعیت مجازی نداره. این گفته البته از نظر شخصی که از بیرون شرکت به مسئله نگاه میکنه، به طور کاملً روشن به نظر می رسه.

اپل هیچ سخت افزار مرتبطی معرفی نکرده، هیچ نرم افزاری رو به شکل خاص واسه واقعیت مجازی طراحی ننموده و تنها جایی که مستقیما در مورد همین فناوری سخن گفته، اعلام نظر شخص تیم کوک مبنی بر جذابیتای اون بوده.

چیزی که در WWDC هفته آینده و هم اینکه سپتامبر امسال همزمان با رونمایی از آیفون می بینیم، سلسله ای از دلایل کوچیک میشه مبنی بر جدی گرفته شدن فناوری واقعیت مجازی از طرف اپل و ایجاد پیش زمینه هایی واسه این تکنولوژی در سالای پیش رو.

بعضی از این دلایل رو ساده میشه تشخیص داد، یه سریای دیگه به سختی قابل شناسایی هستن. اما اگه به دقت نگاه کنین، از حالا تا سال آینده بعضی از اونا رو می بینین. این راه و روش اپل ادامه داره تا اینکه در آخر نوبت به رونمایی از محصول مورد نظر رسد. پس از اون هستش که میشه خیلی راحت تموم گامای قبلی رو دید.

 

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *