منتخب تد: انسانی که سایبورگ شد؛ ماجرای پای مصنوعی و آرزوی صخره‌نوردی دوباره

«هیو هِر» استاد دانشگاه MITه اما بخش کاری اون کمی عجیبه. هِر در مورد تولید بخشایی از بدن آدما فعالیت می کنه: پاهای بایونیک که به آدما امکان راه رفتن و دویدن رو میدن. اون در سخنرانی تد از تبدیل یه آدم به یه سایبورگ و باز گرداندن توانایی صخره نوردی به فردی که یه پای خود رو از دست داده بود صحبت کرده.

در سال ۱۹۸۲ بود که در کوهنوردی حادثه ای واسه هِر اتفاق که موجب شد هر دو پای خود رو به دلیل سرمازدگی از دست بده. اما حالا که به اون نگاه می کنین فردی رو می بینین که به لطف پاهای مصنوعی خوب راه میره و حتی می تونه بپرد.

پاهای جدید ۲۴ سنسور، ۶ پردازنده و محرکایی دارن که مشابه با تاندونای عضلات واقعی آدم عمل میکنن. به گفته اون وقتی که به حرکت دادن پاهاش فکر میکنه سیستم عصبی سیگنالای عصبی رو می فرسته و این سیگنالا عضلات اندام هاش رو فعال می کنن. در ادامه الکترودهای مصنوعی این سیگنالا رو حس می کنن و کامپیوترای کوچیکی در اندامای بایونیک پالسای اعصاب رو به الگوهایی واسه حرکت تبدیل می کنن. اینطوری دستورات به اندامای مصنوعی بدن می رسن.

سایبورگ

اما هنوز نمیشه هِر رو یه سایبورگ نامید. سایبورگ موجودیه که از ترکیب اجزای مکانیکی و ارگانیک تشکیل شده. هِر میگه که اطلاعات از عصبا به پاهای مصنوعی اش منتقل می شن اما از اونجایی که کامپیوترها نمی تونن اطلاعات رو به سیستم عصبی بدن وارد کنن، نمی تونه حرکت و تماسای پای خود رو درک کنه. به خاطر همین پاهای مصنوعی بخشی از بدنش به حساب و در واقع سایبورگ محصوب نمی شه. محققان MIT به دنبال ایجاد سیستمی بودن که این مشکل رو حل کنه.

«NeuroEmbodied Design» نام روش محققانه که می خواد قابلیتای سایبورگ رو بسازه. اونا به این موضوع فکر می کنن که روزی تکنولوژی با طبیعت بدن آدما کامل شه طوریکه این موضوع که کدوم بخش مربوط به انسانه و کدوم نیس قابل تشخیص نباشه.

سایبورگ

واسه این پروژه، محققان MIT از روشی به نام «AMI» بهره بردن تا اعصاب اعضای باقی مونده بدن رو به پروتزها وصل کنن. هر ادامه میده: «چند سال پیش بود که «جیم اوینگ»، دوست ۳۴ ساله ام ازم کمک خواست. جیم در صخره نوردی با یه حادثه دلخراش مواجه شده بود، از ۵۰ متری سقوط کرده بود. قرار بود طنابی از سقوطش جلوگیری کنه اما در آخر روی زمین سقوط کرد. اوینگ با جراحات زیادی روبرو شد. تیم محققان شامل جراحان، مهندسان و محققان تلاش کردن با به کار گیری راه جراحی AMI قدرت صخره نوردی قبلی رو به جیم بر گردونن».

قرقرهایی مشابه با تاندون ساخته و به بزرگ نی جیم وصل شد تا دوباره عظلات رو به هم وصل کنه. اینطوری دوباره اتصالات عصبی بین مغز و مچ پای اون برقرار شد. در آخر انتقال سیگنالا به مغز جیم ممکن شد و تونست حس طبیعی وضعیت مچ پا و حرکات رو حتی بدون نگاه کردن به پاهاش درک کنه. هِر در این باره میگه: «جیم تونست از پله ها بالا بره و این عالی بود». جیم حالا حرکت می کرد و رفتار اون به شکلی بود گویی اندام مصنوعی بخشی از بدنشه.

هِر درباره یه اتفاقی که در آزمایشگاه افتاد توضیح میده:

«یه روز در آزمایشگاه، اتفاقی پای خود رو روی یه نوار چسب گذاشت. شما اگه چیزی به کف کفشتون بچسبد چیکار می کنین؟ خم نمی شین [تا اونو با دستتون جدا کنین] چون که [این حالت] ناجور به نظر می رسه. به جای اون [پاتون] رو تکون می دید و این دقیقاً همون کاری بود که جیم انجام داد؛ در حالی که تنها چند ساعت از اتصال اندام به بدن گذشته بود.»

اما به گفته هِر مسئله باحال تر تجربه ای بود که جیم به اون اشاره کرده بود. جیم گفت: «ربات بخشی ازم شده». جواب جیم درباره سوال دخترش که پرسیده بود: «سایبورگ بودن چه احساسی داره؟» باحال بود: «من احساس نمی کنم که یه سایبورگ هستم، بلکه حس می کنم پا دارم».

سایبورگ

در آخر با تلاش محققان عضو مصنوعی به بخشی از بدن جیم تبدیل شد و دیگه یه وسیله جداگونه نبود. جیم تونست با عضو مصنوعی به جزایر کِیمَن برگرده تا دوباره صخره نوردی رو تجربه کنه؛ برگشت به همون مکانی که حادثه براش اتفاق افتاده بود.

هِر عقیده داره که در قرن بیست و یکم طراحان می تونن سیستمای عصبی رو به یه استخون بندی قوی جانبی گسترشی بدن؛ یه جور استخون بندی که آدما قادر به کنترل و احساس کردن اونا از راه مغز باشن. اون در آخر میگه:

«من باور دارم که در قرن بیست و یکم آدما تبدیل به ابر آدما می شن. بشر می تونین بدن خود رو به شکل ساختارهای غیر مربوط به آدم از جمله بالا گسترش داده و هر حرکت هر بال رو به وسیله سیستم عصبی کنترل کرده و اونا رو احساس کنه»

در ادامه سخنرانی هر و صعود جیم رو ببینین:

یه رد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *