منابع مقاله درباره روم باستان

دانلود پایان نامه

دیوارها با کف سالن نباید از 25 درجه بیشتر شود. البته می توان با ایجاد برجستگی و فرورفتگی در سطح دیوارهای جانبی و یا با دندانه دندانه کردن آنها و دیگر شیوه های مشابه، ضمن تأمین همان شرایط آکوستیکی، زاویه دیوارها را کمتر نمود. همچنین می توان با آویختن پانلهای آکوستیکی به صورتی که با محور طولی سالن زاویه کمتری داشته باشند و یا با نصب آنها تحت همین شرایط و به صورت قائم بر روی دیوارهای جانبی، زاویه یکبر شدن دیوارها را کاهش داد. مشخصات این پانلها را می توان با شرایط مورد نیاز برای آکوستیک سالن تطبیق داد و با اعمال تغییراتی در خاصیت جذب صدا، استفاده های متنوعی از آنها حاصل نمود. به طور کلی برای برگزاری کنسرت و پخش موسیقی معمولاً بازتابنده های صوتی که در سقف نصب می شوند، از لحاظ آکوستیکی مناسبت چندانی ندارند. بنابراین بهتر است در این موارد، تمهیدات آکوستیکی بر دیوارهای جانبی و انتهایی ادیتوریوم اعمال گردد. در سالنهای چندمنظوره، به کمک سطوح زاویه دار دیوارهای جانبی، می توان از بروز آن نوع پدیده صوتی که به بازتابهای عرضی (از یک دیوار به طرف دیوار مقابل و بالعکس) معروف است پیشگیری نمود. در این شکل سالنها، هر چه به صحنه نزدیکتر شویم فاصله دیوارهای جانبی از یکدیگر کمتر می شود و بازتابهای عرضی صدا شدیدتر خواهد بود. همین مسئله در سالنهای مستطیل شکل و یا 6 ضلعی، برای تقریباً تمامی سالن وجود خواهد داشت که از طریق یکبر کردن دیوارهای جانبی و برخی دیگر تمهیدات آکوستیکی، آن را تخفیف می دهند.
دیوار انتهائی آدیتوریوم می تواند مستقیم باشد و یا این که مقعر در نظر گرفته شود که با نقشه جایگاه، هماهنگی بیشتری داشته باشد. در هر یک از دو حالت فوق (بخصوص برای حالت مقعر) سطح دیوار باید برای تمامی طیف فرکانسهای صوتی، کاملاً جاذب صدا و یا پخش کننده باشد. در عقب سالن اغلب می توان بالکنهائی در نظر گرفت. موقعیت و ارتفاع و نیز تمهیدات آکوستیکی سطح لبه جلویی این بالکنها (بخصوص در حالت مقعر) و همچنین تأثیری که جایگاههای واقع در زیر آنها بر آکوستیک سالن دارند، از اهمیت خاص برخوردار است.
در مواردی که داشتن گنجایش بیشتر برای جایگاه مدنظر باشد، نظیر سالنهای مخصوص برگزاری
کنگره ها، معمولاً بدون افزایش طول سالن، فرمهای بادبزنی را گسترش داده و ربع دایره عریضی را به وجود می آورند. از نمونه این گونه سالنها مرکز کنفرانس ومبلی در انگلستان می باشد. به این ترتیب، می توان انعطاف پذیری وسیعی در کاربرد سالن به وجود آورد و چنانچه جمعیت کمتری در سالن گرد هم آیند، آنها را در بخشهای مرکزی متمرکز نمود.
پلانهای شش ضلعی
فرمهای شش ضلعی معمولی یا تعدیل شده، در بسیاری موارد، بخصوص در طراحی سالنهای چندمنظوره، مراکز انجمن شهر (سالنهائی که هم مورد استفاده تئاتر و کنسرت قرار می گیرند و هم کنگره در آنها برگزار می شود) الگوی مناسبی به شمار می آید.
در این شکل سالنها با استفاده صحیح از فرم سقف، سطوح مختلف دیوارها و دیگر گوشه و کنار محیط، می توان به خصوصیات فنی ادیتوریوم پیوندهای منطقی داد و از ثمرات آن که صدای خوب مستقیم، بازتابهای صوتی کنترل شده و دید مناسب است بهره مند شد. در طراحی آرایش جایگاه این گونه سالنها دست طراح باز است و امکان داشتن نظامهای متنوع چه در سطح و چه ارتفاع از جمله بالکنها وجود خواهد داشت.
سقف ادیتوریوم می تواند به گونه ای طرح گردد که ضمن القاء نمودن بخشی از نمود فرم چندضلعی بام به فضای داخل، با متمایل شدن سطوح بزرگ آن در زیر، به خود فرم گرفته و توسط روکشهای
پخش کننده صدا، بازتاب اصوات را به جهت های گوناگون و مورد نظر هدایت و یا صداهای مزاحم و ناخواسته را جذب کند. اما لازمه این نوع استفاده از سقف، دقت کافی در رعایت ضوابط آکوستیکی و اعمال کنترلهائی به منظور پیشگیری از بروز مشکلات صوتی است.
سالنهای شش ضلعی، برای فعالیتهائی از قبیل اجرای نمایشهای بزرگ و کنسرتهای با گروه کر که نیازمند صحنه وسیع هستند، مناسبند. همچنین فرم این سالنها امکان می دهد که جایگاه حضار در قطاعی از دایره با زاویه 180 (به صورت نیم دایره) تا 220 درجه صحنه را به احاطه درآورد.
برای داشتن انعطاف پذیری بیشتر در استفاده از سالن و مناسب نمودن آن با عملکردهای متنوع و جمعیتهای کوچک و بزرگ، بهتر است کف قسمت مرکزی سالن، افقی طراحی شود و گرداگرد آن
صندلی ها قابل برچیده شدن یا سکوهائی که دارای چنین عملکردی هستند قرار گیرد و چنانچه در محوطه مرکزی سالن هم صندلی های قابل انتقال استفاده شود. اعمال تغییرات دلخواه در صحنه و توسعه آن نیز میسر خواهد شد.
در ادیتوریومهای شش ضلعی، بالکنها معمولاً در 3 جانب انتهایی سالن طراحی می شوند و در آنها فقط صندلی های ثابت نصب می شود. رعایت زوایای دید برای حضار مستقر در این بالکنها ایجاب می کند که به صندلی ها زوایای مناسبی، چه در پلان و چه در مقطع، داده شود. سالن ریدینگ (Reading) انگلستان، که پلان شش ضلعی دارد، یکی از نمونه های موفق اینگونه سالنها به شمار آمده و الگوی مناسبی برای طراحان در ایجاد تنوع در نظام آرایش جایگاه ها و صحنه می باشد.
درستی هر یک از عملکردهای این شکل سالنهای چندمنظوره، منوط به رعایت مشخصاتی خواهد بود که گاه در تضاد با ویژگی های لازم برای عملکرد دیگر است. به عنوان مثال برای وضوح شنیدن صدای سخنران ضروری است که زمانهای طنین کوتاه باشد حال آن که لازمه خوب شنیدن انواعی از موس
یقی، ایجاد طنین های طولانی است. حجم سالن که به ازاء هر نفر با صندلی، تا 6 متر مکعب در نظر گرفته می شود نیز در تشدید این تضاد سهیم است و معمولاً مناسبت چندانی در تأمین شرایط کافی برای شنیدن موسیقی ندارد. به این دلایل غالباً باید با کمک از وسائل الکترونیک، آواها را تقویت و تعدیل کرد و با ایجاد تشدید کمکی یا طنینهای طولانی، آمیزش و کیفیت رضایت بخشی به پخش موسیقی داد.
نقطه ضعف دیگر اینگونه سالنها، محدودیت در استفاده از حداکثر گنجایش برای تمام مقاصد است. با این توضیح که دیوارها، دکورها و سایر تمهیداتی که در آریشهای خاص، به منظور استتار و یا تحدید جوانب صحنه بین پیش صحنه و صحنه بکار می روند، باعث می شوند خطوط دید از نقاط انتهائی کناره های سالن، با موانع ذکر شده برخورد کند و تسلط بصری حضار به صحنه کاهش یابد. در چنین مواردی، اجباراً بخشهائی از جایگاه حضار، که چنین موقعیتی دارند، برچیده و به گنجایش کمتر ادیتوریوم بسنده می شود. این محدودیتها را در حین برگزاری کنگره یا کنوانسیون نیز باید اعمال نمود.
روش دیگری که برای فائق آمدن بر بخش عمده ای از این معضلات به کار می آید این است که از ابتدا، شکل هندسی ساختمان به فرمی شبیه به سم اسب طرح شود. این شکل که صورت تعدیل و اصلاح شده شش ضلعی است، همان فرم سنتی است که در تئائرهای سبک جورجیا، به عنوان فرم شاخص به کارمی رفته است. باید توجه داشت که در این روش تطبیقی هر چند فرم سالن برای اجرای کنسرت مناسب است برای برگزاری کنگره نامناسب خواهد بود.
پلانهای مدور و بیضوی
از روزگاران بسیار دور تا به امروز این نوع پلانها بیشتر برای ایجاد استادیومها انتخاب شده اند. ویژگی عمده این شکل پلانها بیشتر در صحنه یا میدان مرکزی آنهاست که از هر سو توسط جایگاه احاطه شده و آرنا8 نامیده می شود. از نمونه های بارز استادیومهای مدور یا بیضوی، می توان عمارت کلیزیوم9 در شهر رم را نام برد، که در دوران امپراطوری روم باستان احداث گردیده است.
در آن زمانها پیکارهای خونین گلادیاتورها، آئین های رسمی و نمایشهای سرگرم کننده و مفرح مهمترین و رایج ترین عملکرد اینگونه استادیومهای غالباً روباز بود. اما استادیومهای مدور یا بیضوی شکل امروز کاربردهای اجتماعی متنوع تری همچون برگزاری نمایشگاه، انجام مسابقات ورزشی، اجرای کنسرت و غیره و حتی برگزاری کنوانسیونها و کنگره های بزرگ را نیز یافته اند. اینگونه تحولات از یک سو، و پیشرفت تکنولوژی ساختمان از سوی دیگر، که امکان پوشش کامل سقف برای آنها را به وجود آورده، بهره گیری دائم و همیشگی از اینگونه پلانها را میسر ساخته است.
بزرگی این بناها و نیاز به پخش و انتقال صدا به تمامی فضا، ایجاب می کند که تأسیسات صوتی پیچیده و نوع خاصی از بلندگو نصب و به کار گرفته شود. در محاسبات تأسیسات صوتی، هر بخش از جایگاه حضار به مثابه یک سطح جاذب صدا منظور می شود و سیگنالها با آمپلیتود محاسبه شده، از طریق «ستون بلندگو» هائی با موقعیت مناسب به سمت هر یک از این سطوح پخش می گردد.
در این روش با کنترل مشخصات، جهت و زاویه امواج صوتی، از طنین یا پژواک ناخواسته اجتناب
می گردد و چنانچه ضروری باشد با اعمال فواصل زمانی بسیار کوتاه و تأخیردهنده در سیستم پخش، صداهای مستقیم و ارسالی را همزمان می کنند.
این شکل ساختمانها چنانچه قرار باشد روباز ساخته شوند، معمولاً در محوطه هائی مستقر می شوند که سروصدای محیط اطراف، مشکلی جدی به وجود نیاورد و در پیرامون منابع صوتی درونی به طراحی آکوستیک ویژه ای نیاز نباشد. در این موارد برای برگرداندن صداهای خارجی به محیط خود، می توان در صورت لزوم از بازتابنده های صوتی نیز استفاده کرد. بهرحال چنانچه از محدودیتهای آکوستیکی (که در اینگونه بناها معمولاً اجتناب ناپذیر است) چشم پوشی شود، امکان پذیرش جمعیتهای بسیار زیاد و تدارک اتمسفری با جذابیت خاص، از امتیازات قابل توجه و منحصر به فرد این شکل استادیومها محسوب می گردد.
جلسات عمومی آغاز و انجام کنگره ها و کنوانسیونها، که جمعیت زیادی در آنها شرکت می کنند معمولاً در انواع سرپوشیده این استادیوم ها برگزار می شود و نظر به این که در زمانهای بین این جلسات، مباحثات تخصصی و کارشناسی در گروههای کوچکتر انجام می گردد بهتر است اینگونه استادیومها، در خود فضاهای کوچکتری نیز برای انجام این فعالیتها داشته باشند تا امکان استفاده جامع و کامل از آنها که به عنوان یک اصل مهم در ارتباطات اجتماعی، روابط بازرگانی و سیاستهای اقتصادی بشمار آمده، تأمین گردیده و راههای جذب بیشتر مردم و انجام گردهمائی های پرثمر هموارتر شود.
سالنهای نمایشگاهی
سالنهای نمایشگاهی در عملکرد نسبت به ادیتوریومها تفاوتهای بسیار دارند. هرچند نیازهای مشابه و ملاحظات یکسان اغلب آنها را در مقوله واحدی قرای می دهد. ارائه خدمات صوتی و تصویری در اینگونه سالنها کار حساس و دقیقی است که دانش و تجربه استفاده از سیستمهای پیشرفته و طراحی خاصی می طلبد. پیچیدگی این موضوع هنگامی بهتر آشکار می شود که در نظر آوریم یک سالن نمایشگاهی توسط پارتیشنهای مختلف به بخشها و غرفه های متنوع کوچک و بزرگی تقسیم می گردد و غرفه ها اکثراً بدون سقف مختص بخود، با سایر فضاها در زیر یک پوشش بزرگ واقع می شوند. این بخشها هم به خدمات صوتی همگانی و هم به تجهیزات صوتی و تصویری ویژه متناسب با عملکردهای خاص، نیاز دازند. از این رو مشخصات آکوستیکی کل سالن، همراه با
خصوصیات موضعی آن باید یک جا، و در واقع چند منظوره طراحی شود.
ویژگی های تجاری حاکم بر سالنهای نمایشگاهی ایجاب می کند برای دیگر صداهای تولید شده در سالن نیز تدابیر آکوستیکی مناسب اتخاذ گردد. برنامه های تبلیغاتی صوتی/ تصویری از پیش ضبط شده، نمایشهای موردی همراه با سخنرانی، مبادله اطلاعات بین بازدیدکنندگان و مسئولان غرفه ها، سروصدای ماشینها و ابزارهای مکانیکی مورد بازدید، و بالاخره همهمه عمومی، از جمله صداهائی هستند که از گوشه و کنار سالن به گوش رسیده و فضا را پر می کنند.
در این سالن ها، تجهیزات فنی و خدمات مهندسی مختلفی مورد نیاز خواهد بود که بدون پیش بینی کانالها و کابلهای تأسیساتی و تدابیر ایمنی مناسب، امکان تدارک و تأمین نخواهد داشت. این نکات، همچنین لزوم استفاده از کفهای کاذب و آویزها و نگهدارنده های سقفی را روشن می سازد که در هر مورد به طراحی های متفاوتی نیاز خواهد داشت.
مشکلات آکوستیکی نمایشگاهی، غالباً از طنین دار شدن صداهای مزاحم در موقعیتهائی نزدیک به زیر سقف اصلی، و

این نوشته در علمی _ آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید